Αμβλώσεις...το μεγάλο δίλημμα

(Κωνσταντίνου Δωρ. Μουρατίδου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών)

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα τα τελευταία χρόνια είναι και αυτό των αμβλώσεων. Πολλές απόψεις, από αντίθετες ομάδες τίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για το αν είναι φόνος, αν η γυναίκα είναι ελεύθερη να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή θέλει.

Το κύριο όμως ερώτημα που.....

πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί, και από εκεί εξαρτώνται όλα είναι: Αν το έμβρυο είναι ανθρώπινη ζωή ή όχι. Από την απάντηση αυτή εξαρτάται η στάση της Ηθικής έναντι των εκτρώσεων.

Εδώ θα αναλύσουμε ενδελεχώς το θέμα, και θα αποδείξουμε -όχι εμείς- αλλά οι επιστήμονες και οι ειδήμονες ότι ηέκτρωση είναι φόνος.

Σήμερα στην εποχή μας, στην εποχή του Ορθολογισμού ζητείται η γνώμη της επιστήμης. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην επιστήμη.

Σε πολλά θέματα έχουμε την επιστήμη, αλλά και κάτι παρά πάνω από αυτή, τις διδασκαλίες της Εκκλησίας, της Θεολογίας, έχουμε υπερφυσικά φαινόμενα, τα οποία δεν είναι δυνατόν να ερμηνεύσει η επιστήμη και να δώσει απάντηση διότι δεν δύναται.

Στο συγκεκριμένο όμως θέμα -δυστυχώς για τους οπαδούς της εκτρώσεως- θα αποδείξουμε επιστημονικά, ότι ηάμβλωση είναι δολοφονία, και μάλιστα μιας αθώας ύπαρξης, η οποία δεν έβλαψε κανένα.

Ας ξεκινήσουμε την έρευνά μας, λέγοντας τι λέγουν η Γενετική, Βιολογία, Εμβρυολογία για την άμβλωση.

Γενετική - Βιολογία - Εμβρυολογία.

Το 1981, η υποεπιτροπή της Αμερικάνικης Γερουσίας, ζήτησε την γνώμη των κορυφαίων επιστημόνων. Οι εφτά εξ αυτών του Yale, Rosenberg, έθεσε το θέμα ως μεταφυσικό και θρησκευτικό, δηλαδή συμφώνησε αλλά με βάση την Θεολογία.

Η επιστήμη υποστηρίζει ότι την στιγμή κατά την οποίαν 23 χρωμοσώματα του σπερματοζωαρίου ενωθούν με τα 23 χρωμοσώματα του ωαρίου, δημιουργείται ένας νέος ανθρώπινος οργανισμός, διαφορετικός από τους γεννήτορες του. Το έμβρυο από την ηλικία του 1-1,5 μηνός, παρουσιάζει τα ανθρώπινα σωματικά χαρακτηριστικά. Στις 3 εβδομάδες το έμβρυο γίνεται μόνο 2,5 χιλιοστά μήκος, έχει τις καταβολές ματιών, πνευμόνων, στομάχου, σπονδυλικής στήλης και καρδιάς. Η καρδιά του χτυπά ήδη, από την 18η μέρα. Μετά τους 2,5 μήνες δεν δημιουργείται κανένα νέο όργανο, απλώς αυξάνει ότι υπάρχει.

Ο dr. Ernest Huant λέγει: Το γονιμοποιημένο ωάριο, δεν είναι μία απλή κυτταρική μάζα. Είναι πλήρης ζωή μίας ανθρώπινης υπάρξεως.

Ο Ολλανδός βιοχημικός Schopping απέδειξε ότι, 48 ώρες μετά την γονιμοποίηση, μια νέα ζωή ερχόταν να προστεθεί σ' εκείνη του μητρικού οργανισμού.

To 1976, ένας Ιάπωνας απέδειξε την καθησυχαστική επίδραση μίας εγγραφής των χτύπων της καρδιάς στα ανήσυχα νεογέννητα. Ο σχετικός δίσκος είχε τεράστια επιτυχία (οι παραγωγοί του θησαύρισαν).

Πρόσφατη μελέτη δύο Αμερικανών ειδικών γιατρών -του ζεύγους Wilke- με τίτλο «ABORTION HOW IT IS», την οποίαν συνοδεύουν 30 έγχρωμες διαφάνειες λέγει: ότι με την έκτρωση φονεύεται ένα πλήρες αυξανόμενο ανθρώπινο ον, του οποίου η καρδιά χτυπά την 8η εβδομάδα (στην μαγνητοταινία ακούγονται οι χτύποι).

Οπαδοί της Έκτρωσης

Οι οπαδοί της εκτρώσεως παρασιωπούν ότι η έκτρωση καταστρέφει ένα ανθρώπινο ον. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Grutfmaeher Προέδρου της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας των Συνδέσμων ΟικογενειακούΠρογραμματισμού. Το 1967 δημοσίευσε μία μελέτη υπέρ της νομιμοποιήσεως της εκτρώσεως, τηρώντας απόλυτη σιγή για το πότε αρχίζει η ανθρώπινη ζωή. Το μειονέκτημα του κυρίου Προέδρου είναι ότι ο ίδιος αυτοδιαψεύσθηκε αφού είχε το 1933 εκδόσει ένα βιβλίο στο οποίο αναγνώριζε την σύλληψη σαν την αρχή της ανθρώπινης ζωής.

Οι οπαδοί της νομιμοποιήσεως των εκτρώσεων και στα κράτη που δεν έχουν αποποινικοποιηθεί, αντελήφθησαν ότι δε μπορούν να στηρίζονται στο «μη ανθρώπινο» του εμβρύου, και δημιούργησαν άλλη επιχειρηματολογία: Δηλαδή ότι το έμβρυο δεν είναι ανθρώπινη ζωή ποιότητας που να αρχίζει να ζει...

Σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, πρέπει να αρνηθούμε το δικαίωμα της ζωής και στο νεογέννητο και στο καθυστερημένο παιδί. Άρα και ο φόνος του νεογέννητου δεν πρέπει να θεωρείται φόνος.

Οι φεμινίστριες υποστηρίζουν ότι:

Πρώτον, κάθε γυναίκα δικαιούται, «να εξουσιάζει το σώμα της». Η έκτρωση όμως καταστρέφει έναν άλλο άνθρωπο. Ένα άλλο αυτεξούσιο ον. Η ζωή ανήκει στον άνθρωπο που την έχει, δηλαδή στο έμβρυο και όχι σ' εκείνη μέσω της οποίας αναπτύσσεται δηλαδή της μητέρας.

Δεύτερον, αν οι αμβλώσεις αποποινικοποιηθούν, θα σταματήσουν οι παράνομες εκτρώσεις. Στο Δημογραφικό Συνέδριο του Βελιγραδίου το 1966, υπολογίσθηκε ότι γίνονται παγκοσμίως τον χρόνο 30.000.000 εκτρώσεις. Από αυτές τα 29.000.000 είναι παράνομες παρόλο που δεν υπήρχε ποινική δίωξη στα κράτη όπου γίνονταν, και μόνο το 1.000.000 έγινε για θεραπευτικές περιπτώσεις.

Τρίτον, υποστηρίζουν ότι πολλές φορές η εγκυμοσύνη, εγκυμονεί τρομερούς κινδύνους για την υγεία της γυναίκας, άρα η αποφυγή της γέννησης θα εξασφαλίσει στη σύζυγο άκρα υγεία και μακροβιότητα.

Η έκτρωση δημιουργεί τρομερά προβλήματα, τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά, π.χ. Φλεγμονή γεννητικών οργάνων, θρομβοφλεβίτιδες, στείρωση, χαλάρωση στομίου. Πολλές φορές επέρχεται και ο θάνατος.

Αλλά και οι επιπτώσεις στην ψυχική τους υγεία είναι τεράστιες. Πολλές παθαίνουν σοβαρά προβλήματα ψυχοπάθειας. Είναι αποδεδειγμένο ότι τις περισσότερες φορές που παρουσιάζονται ψυχικές διαταραχές και ψυχοπάθειες, πίσω υπάρχει ένας γυναικολόγος και μία έκτρωση. Το 30% της ψυχικής τους υγείας γίνεται ψυχοπαθητικό.

Τέταρτον, κακό για την γυναίκα σωματικά δεν είναι μόνο η άμβλωση, αλλά και η παρεμπόδιση της συλλήψεως, γνωστή υπό το όνομα «νεομαλθουσιανισμός». Ο Malthus, Άγγλος οικονομολόγος υποστήριξε ότι η αύξηση του πληθυσμού της γης είναι μεγαλύτερη από την απόδοση του εδάφους σε τρόφιμα. Άρα πρέπει να περιορισθεί ο αριθμός των γεννήσεων, με την αποχή των γεννήσεων ή με την εξόντωση του προϊόντος. Κατά τον Μαλθουσιανισμό μεταβάλλονται τα συζυγικά σπλάγχνα σε στείρα.

Ο dr. Sutherland, Άγγλος γυναικολόγος λέει: «Οι γυναικολόγοι κατόπιν παρατήρησης κατέληξαν ότι η αποφυγή συλλήψεως είναι αιτία νευρώσεως, νευρασθένειας και όγκων στη γυναίκα».

Πέμπτον, άλλη αιτία. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο γίνονται 400.000 αμβλώσεις, επομένως πρέπει να νομιμοποιηθούν. Αυτός δεν είναι λόγος για να νομιμοποιηθούν οι αμβλώσεις, διότι και πολλές κλοπές υπάρχουν, και φοροδιαφυγήκαι ναρκωτικά. Είναι πραγματικά γεγονότα αλλά είναι αδύνατο να υποστηριχτεί η νομιμοποίηση τους.

Έκτον, άλλοι μιλούν για νομιμοποίηση, διότι μι¬λούν για περιπτώσεις βιασμών. Οι περιπτώσεις βιασμού είναι ελάχιστες και δεν μπορούν ν' αποτελέσουν κριτήριο για νομιμοποίηση.

Έκτρωση και νόμος 821/1978

Στις 15/9/1978 νομιμοποιήθηκαν με προϋποθέσεις οι αμβλώσεις. Στο άρθρο 5 παρ. 3 του νόμου 821/1978 προβλέπεται: «Επιτρέπεται η άμβλωσις μέχρι και της 20ης εβδομάδος όπου ήθελον διαπιστωθεί σοβαρές ανωμαλίες του εμβρύου με αποτέλεσμα τη γέννηση πα¬θολογικών νεογνών. Επίσης σε περιπτώσεις κινδύνου της ψυχικής υγείας της μητέρας, διαπιστωμένου όμως από ψυχίατρο που εργάζεται σε ίδρυμα δημοσίου δικαίου».

Μπορούμε να κατατάξουμε την παγκόσμια ισχύουσα Νομοθεσία σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

α) Σε χώρες που μόνο σε περίπτωση κινδύνου της ζωής της εγκύου επέτρεψαν την έκτρωση.

β) Σε χώρες που την επιτρέπουν για ψυχοπαθολογικές αιτίες, καθώς επίσης και για ανθρωπιστικούς λόγους π.χ. Κύπρος (βιασμός).

γ) Στις χώρες όπου οι εκτρώσεις «είναι ελεύθερες» αν και σε καμμία χώρα ο νόμος δεν δίνει πλήρη ελευθερία.

Οι εκτρώσεις στην Ελλάδα είναι 400.000 τον χρόνο. Δηλαδή κάθε χρόνο καταστρέφεται μία ολόκληρη πόλη όπως η Πάτρα. Στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» στις 1000 γυναίκες, οι 374 είχαν κάνει από 1 ως 3 εκτρώσεις. Βρέθηκε δε μία γυναίκα με 45 εκτρώσεις!!!

Ο καθηγητής της Ψυχιατρικής και Γυναικολογίας Bernstein συνοψίζει την μαρτυρία του σε ειδική επιτροπή τηςΑμερικανικής Γερουσίας λέγοντας: «Δεν υπάρχουν ψυχιατρικές ενδείξεις για την θεραπευτική έκτρωση, διότι αυτή δεν είναι αποτελεσματική θεραπεία για την ασθενή και απλώς σκοτώνει μωρά».

Ο Ιπποκράτης, στον όρκο του λέγει: «Ουδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω».

Θέση της Εκκλησίας

Όλες οι θρησκείες δεν επικροτούν την άμβλωση. Η θέση της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας διατυπώνεται στην εγκύκλιο της 14/10/1937. Η ζωή δεν ανήκει στον επίγειο πατέρα ή μητέρα αλλά στον Θεό. Ρητή η εντολή του Θεού «Ου φονεύσεις».

Η έκτρωση είναι φόνος. Οι σύζυγοι γίνονται παιδοκτόνοι αντί να είναι γονείς διότι υπηρετούν στη φθορά και τον θάνατο αντί να δίνουν στη ζωή.

Το παγκόσμιο Συνέδριο των Χριστιανικών εκκλησιών, στη Στοκχόλμη, καταδικάζει και τον «Νεομαλθουσιανισμό» όπου τα συζυγικά σπλάχνα γίνονται στείρα, οι σύζυγοι απαρνούνται τον προορισμό τους δηλαδή το να γίνονται γονείς και ο γάμος μετασχηματίζεται σε «παλλακεία»....

Μπροστά στην έκτρωση

Ο άθεος Αμερικανός Καθηγητής NATHANSON που διαδραμάτισε κύριο ρόλο υπέρ της εκτρώσεως κάποια στιγμή μεταμελήθηκε και άλλαξε γνώμη. Παρουσίασε δε μια εικοσάλεπτη βιντεοταινία μιας πραγματικής εκτρώσεως ενός εμβρύου, 10 εβδομάδων. Ιδού η δραματική περιγραφή του ιδίου του NATHANSON:

«...όταν η άκρη του απορροφητήρα κτυπά τον αμνυακό σάκκο, το παιδί αναπηδά. Αντιλαμβάνεται ότι κάτι επιθετικό γίνεται και αναπηδά μακριά. Τη στιγμή που το άκρο τον απορροφητήρα αρχίζει να κινείται το έμβρυο το καταλαβαίνει και αρχίζει να αναρριχάται στην κορφή της μήτρας. Μπορείς να δεις το στόμα του να ανοίγει σε μια σιωπηλή κραυγή, την καρδιά να επιταχύνει τον ρυθμό της, τα άκρα να κινούνται γρηγορότερα, το παιδί να γυρίζει ταχύτατα ακόμη και η αναπνοή να αυξάνεται. Το δράμα τελειώνει με τον διαμελισμό του παιδιού μπροστά στα μάτια σου».

Η ακαταμάχητη επίδραση μιας τέτοιας ταινίας φαίνεται να έχει επιδράσει πάνω στους ίδιους τους γιατρούς. Ο NATHANSON που έκανε ο ίδιος χιλιά¬δες εκτρώσεις και ήταν προετοιμασμένος τι θα δει, λέει, ότι αισθάνθηκε ναυτία όπως και ο γιατρός που έκανε την έκτρωση, όταν προς αυτήν είδε στην οθόνη τι ακριβώς έκανε. Ο τελευταίος δεν στράφηκε άλλη φορά στην οθόνη κατά την διάρκεια της έκτρωσης και με πολύ κόπο τον έπεισε ο NATHANSON να δει αργότερα την ταινία για να τον βοηθήσει στην περι-γραφή. Τελικά ο γιατρός που έκανε τηνέκτρωση δεν δέχθηκε πια να αμβλώσει γυναίκα.

Συνέπειες της εκτρώσεως

Οι συνέπειες της εκτρώσεως είναι οι κάτωθι:

1. Δημογραφικές. Ένας τομέας νευραλγικός, ένας

κίνδυνος που η Ελλάδα πρέπει να προσέξει πολύ. Κατέχουμε την Δεύτερη θέση περισσοτέρων εκτρώσεων μετά την Ιαπωνία. Οι στατιστικές για την Ελλάδα είναι τρομερά ανησυχητικές. Το 2000 μ.Χ. η Τουρκία θα

έχει 60.000.000 πληθυσμό και η Ελλάδα 11.000.000.

2. Ενθάρρυνση της νεολαίας στην ανευθυνότητα.

Ενθαρρύνει την ανευθυνότητα της νεολαίας απέναντι στην «Νέα Ζωή» που είναι δυνατόν να προέλθει από την ανεξέλεγκτη σεξουαλική της δραστηριότητα.

3. Η εκμετάλλευση του εμβρύου. Σε αρκετά κράτη έγιναν πειράματα με ζωντανά έμβρυα από εκτρώσεις με καισαρική τομή.

Χρησιμοποιούνται δε νεκρά έμβρυα σε βιομηχανίες καλυντικών κυρίως στη Γαλλία. Ο Γερμανός βουλευτής της ΕΣΣΗΣ ΡΑΙΣΛΕΡ κατήγγειλε ότι σε ορισμένες κλινικές στη Γαλλία και Γερμανία πληρώνουν τις γυναίκες να κάνουνέκτρωση με καισαρική τομή και χρησιμοποιούν τα έμβρυα για πειράματα. Κατήγγειλε επίσης εμπόριο βρεφών για τις βιομηχανίες καλλυντικών.

Διεθνής αντιμετώπιση της εκτρώσεως

Βλέπουμε στις μέρες μας διαμαρτυρίες για την θανατική καταδίκη και αιτήσεις για να καταργηθεί η ποινή του θανάτου η οποία αφορά στο κάτω-κάτω έναν άνθρωπο ο οποίος έφταιξε. Ενώ οι ίδιοι άνθρωποι ζητούν με πάθος την νομιμοποίηση των εκτρώσεων για ένα αθώο άνθρωπο. Πώς ζητούν από τη μία μεριά θάνατο και από την άλλη ζητούν την κατάργηση του;

1. Η Διεθνής Κοινότητα καταδικάζει τις εκτρώσεις. Στις εργασίες της για τον πληθυσμό η Β' Διεθνής Συνέλευσις η οποία έγινε υπό την αιγίδα των Ηνωμ.. Εθνών λέει: «Καλούνται όλες οι Κυβερνήσεις αμέσως να λάβουν κατάλληλαμέτρα για να βοηθήσουν τις γυναίκες να αποφύγουν την έκτρωση, η οποία σε καμμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να προτείνεται ως μέθοδος Οικογενειακού Προγραμματισμού».

2. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας να χαράξει ένα πρόγραμμα για μείωση του αριθμού των εκτρώσεων.

3. Η Διακύρηξη του Ο.Η.Ε. για τα δικαιώματα του «παιδιού»: που επικυρώθηκε το 1949 «...το παιδί λόγω ελλείψεως φυσικής και διανοητικής ωριμότητος έχει ανάγκη ειδικής προστασίας, φροντίδας τόσο προ όσο και μετά τη γέννησή του...».

Οι πολιτισμένες χώρες ενδιαφέρονται πρώτα για τη μητρότητα και μετά για την άμβλωση. Ο ΜΙΤTERAN έδωσε 300.000 δρχ. για το τρίτο παιδί. Η Γερμανία δίνει 200.000 δρχ. στις εγκύους. Στην Ελλάδα δίνεται επίδομα στις οικογένειες που αποκτούν τρίτο παιδί.

Είναι τραγικό ότι η Ελλάδα τη φορά αυτή κινδυνεύει από την Ελληνίδα. Ας κλείσουμε την έρευνα αυτή με μία ευχή.

Ναι στη δημιουργία της ζωής, όχι στη δολοφονία των ανυπεράσπιστων ατόμων. Των ατόμων εκείνων που δεν έχουν απολύτως καμμία δυνατότητα να αμυνθούν.

(Πιθανόν αυτό το άρθρο, να οργίσει  κάποιες γυναίκες...  Η άμβλωση είναι  μία απόφαση, που θα πάρει κάθε άτομο δίχως να του το επιβάλλει κανένας... Όμως, οφείλει να γνωρίζει την αλήθεια...
Η άμβλωση, είναι διακοπή ζωής.... (αν δεν σου αρέσει η λέξη φόνος).
Η άμβλωση, δεν είναι  μέτρο αντισύλληψης.
Η άμβλωση, είναι αιτία πολλών ψυχολογικών προβλημάτων.


..... Α...... και κάτι ακόμα, κανένας εκεί έξω, δεν μπορεί να σου επιβεβαιώσει 100%, ότι το παιδί, που βρίσκεται στην κοιλιά σου, πως θα γεννηθεί με πρόβλημα, όπως επίσης και ότι αυτό που θα γεννηθεί υγιέστατο, ότι θα παραμείνει υγιές, για όλη του την ζωή (τι θα κάνεις τότε, θα βάλεις τέλος στην ζωή του, για να μην ταλαιπωρείτε?????)

Σύνδρομο DOWN...πόσο εύκολα καταδικάζουμε αυτά τα άτομα...

H Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down είναι η 21η Μαρτίου. Καθιερώθηκε το 2006 με πρωτοβουλία του Ελληνα γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας για το σύνδρομο Down. Η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε από τα αριθμητικά δεδομένα του συνδρόμου (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος = 3.21).
Το σύνδρομο Down είναι η πιο συνηθισμένη χρωμοσωμική διαταραχή στους ανθρώπους. Πήρε το όνομά του από τον Αγγλο John Langdon Down, που
πρώτος το περιέγραψε το 1866. Αφορά μια γενετική κατάσταση, που προκύπτει από την εμφάνιση ενός επιπλέον χρωμοσώματος στο 21ο ζευγάρι, για τον λόγο αυτό ονομάζεται Τρισωμία 21. Προέρχεται σε ποσοστό 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και συμβαίνει σε μία περίπου από τις 700-800 γεννήσεις παιδιών.
Τα ακριβή αίτια του συνδρόμου Down δεν είναι προς το παρόν γνωστά, παρ' ότι συσχετίζεται με μητέρες μεγαλύτερης ηλικίας. (Ωστόσο, παιδιά με το σύνδρομο, γεννιούνται, σε ποσοστό 80%, από νεότερες μητέρες, κάτι λογικό, αφού είναι πολύ μικρότερος ο αριθμός των γεννήσεων από γυναίκες άνω των 35 ετών.) Τα άτομα με σύνδρομο Down και οι οικογένειές τους υπολογίζονται περίπου σε 25.000.000 σε όλο τον κόσμο.
Για την πλειονότητα των παιδιών με σύνδρομο Down, η διάγνωση γίνεται κατά τη γέννηση ή λίγο αργότερα. Ωστόσο, το σύνδρομο μπορεί να ανιχνευτεί με προγεννητικό έλεγχο που περιλαμβάνει: αμνιοπαρακέντηση, ομφαλοκέντηση (και οι δύο αυτές επεμβατικές μέθοδοι ενέχουν πολύ μικρό κίνδυνο αποβολής), αυχενική διαφάνεια και βιοχημικό έλεγχο στον ορό της εγκύου.
Το σύνδρομο Down μπορεί να επηρεάσει πολλαπλά συστήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλοι όσοι το έχουν θα παρουσιάσουν όλες τις εκδηλώσεις. Τα παιδιά που γεννιούνται με σύνδρομο Down δεν «πάσχουν» από το σύνδρομο, αφού δεν είναι πάθηση ούτε ασθένεια, αλλά μια γενετική κατάσταση που εμφανίζεται ανεξαρτήτως φυλής, καταγωγής ή εθνότητας.

Κάποια από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να παρουσιάσει ένα παιδί με σύνδρομο Down είναι: υποτονία, μικροκεφαλία, μικρά αυτιά και μύτη, αδυναμία στον έλεγχο της γλώσσας, χαρακτηριστική εικόνα ματιών, μια επιπλέον δερματική πτυχή στον αυχένα, κοντά και πλατιά χέρια, κοντά δάκτυλα και μία εγκάρσια παλαμιαία πτυχή, αντί των φυσιολογικών δύο.Μεγάλο ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται με σύνδρομο Down ενδέχεται να έχουν συγγενείς καρδιοπάθειες. Επίσης, οι πνεύμονες των ατόμων με σύνδρομο Down είναι πιο ευάλωτοι σε λοιμώξεις, ενώ είναι συχνά και τα προβλήματα στ' αυτιά ή τα οφθαλμικά προβλήματα.

Το παιδί με σύνδρομο Down έχει βραδύτερη ανάπτυξη από τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά, συνήθως χαμηλό ανάστημα και αυξημένη τάση για παχυσαρκία. Ωστόσο, με πρώιμη παρέμβαση, παρακολούθηση από ενδοκρινολόγο, σωστή διατροφή και άσκηση οι καταστάσεις αυτές βελτιώνονται σημαντικά.






Οι άνδρες με σύνδρομο Down είναι στείροι (πλην του μωσαϊσμού). Οι γυναίκες έχουν 50% πιθανότητα να γεννήσουν παιδί με το ίδιο σύνδρομο.
Τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης, αλλά η διακύμανση μπορεί να είναι μεγάλη. Οι διαταραχές στην ψυχοκοινωνική εξέλιξη περιλαμβάνουν επηρεασμό της βραχυχρόνιας μνήμης, της ικανότητας σκέψης, της ομιλίας και της κινητικότητας. Η κινητική και η λεκτική υστέρηση γίνονται εμφανείς σε πρώιμη ηλικία και συνήθως τα άτομα με σύνδρομο Down χρειάζονται λογοθεραπεία για να βελτιωθεί η εκφραστική τους δυνατότητα.




Η νοητική ανάπτυξη στα παιδιά με σύνδρομο Down είναι απρόβλεπτη και δεν είναι δυνατό από τη γέννηση να προβλεφθούν οι διανοητικές ικανότητες. Γι' αυτό, ο προσδιορισμός των καλύτερων μεθόδων εκπαίδευσης για κάθε παιδί ιδανικά αρχίζει σύντομα μετά τη γέννηση. Δεδομένου ότι τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν ευρύ φάσμα δυνατοτήτων και η ικανότητα μάθησης σ' αυτά δεν σταματά ποτέ, η επιτυχία στο σχολείο και μετέπειτα στην εργασία δεν είναι σε καμία περίπτωση μάταιος αγώνας. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν άτομα με σύνδρομο Down που είναι σε θέση να εργάζονται, να συμμετέχουν στην κοινωνική ομάδα και να πετυχαίνουν σε τομείς όπως ο αθλητισμός, η τέχνη κ.ά.
Να αρθεί η προκατάληψη
Δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για το σύνδρομο Down. Παρεμβάσεις γίνονται σε όποιες από τις εκδηλώσεις του συνδρόμου αυτό είναι εφικτό. Η ενημέρωση, καθοδήγηση και στήριξη των γονέων που αποκτούν παιδί με σύνδρομο Down και η κοινωνική μέριμνα για να δοθούν ευκαιρίες προσαρμοσμένες στις αναπτυξιακές και μαθησιακές ιδιαιτερότητες των ατόμων με σύνδρομο Down είναι τα δύο σημεία-κλειδιά για την ουσιαστική και αποτελεσματική ένταξή τους στην κοινωνία. Αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι παλιότερα, τα άτομα με σύνδρομο Down εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σήμερα με κοινωνική προκατάληψη, λόγω της άγνοιας και της λανθασμένης εντύπωσης ότι πρόκειται για άτομα με βαριά καθυστέρηση, φορτίο για την κοινότητα και την οικογένειά τους. Η προκατάληψη αυτή θα πρέπει να αρθεί για να μπορέσουν και τα άτομα με σύνδρομο Down, ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, να ενταχθούν, να προσφέρουν και να λάβουν αυτό που μπορούν και τους αξίζει. Στο σημερινό κόσμο που διακηρύσσει παντοιοτρόπως το ενδιαφέρον του για την ένταξη και προστασία όλων των κοινωνικών ομάδων, θα πρέπει και τα άτομα με σύνδρομο Down να βρουν τη θέση τους και να έχουν τις ευκαιρίες να δημιουργήσουν σε ένα περιβάλλον αποδοχής, ασφάλειας και αγάπης.



Οι τρεις μορφές του συνδρόμου


Καθαρή ελεύθερη τρισωμία 21: Κάθε κύτταρο στο σώμα περιέχει ένα επιπλέον χρωμόσωμα 21 (ισχύει για το 95% των ατόμων με σύνδρομο Down).
Μετάθεση: Ενα επιπλέον κομμάτι του 21ου χρωμοσώματος συνδέεται ή «μετατοπίζεται» σε ένα άλλο χρωμόσωμα (3-4% των ατόμων με σύνδρομο).
Μωσαϊσμός: Το αποτέλεσμα ενός σφάλματος στην κυτταρική διαίρεση αμέσως μετά τη γονιμοποίηση (στους άλλους τύπους του συνδρόμου Down η χρωμοσωμική ανωμαλία συμβαίνει κατά τη διάρκεια της γονιμοποίησης ή πριν από αυτήν). Αντί για ένα επιπλέον 21ο χρωμόσωμα σε κάθε κύτταρο, τα άτομα αυτά έχουν 46 χρωμοσώματα σε μερικά κύτταρα και 47 χρωμοσώματα σε άλλα.

Φιλία...ορισμός μέσα σε μία σειρά...

Τελικά ποιος είναι φίλος πραγματικός; Είναι φίλος εκείνος που βγαίνουμε βόλτες μαζί; Είναι φίλοι η παρέα που έχουμε; Θεωρείται φίλος αυτός που μας συμπαραστέκεται στα δύσκολα; Είναι δυνατόν να έχουμε πολλούς φίλους;

Το πόσο τεράστια είναι η αξία της φιλίας είναι δεδομένο. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να έχει φίλους! Άρα, είναι αναγκαίο και επιβεβλημένο (; μάλλον ναι...) να έχουμε φίλους... Αλλά, όμως, ποιος είναι φίλος; Σίγουρα θα'χεις ακούσει αυτό που λένε πολλοί ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολες στιγμές σου. Αλλά και στις ευχάριστες, νομίζω...

Φίλος είναι εκείνος

που βρίσκεται κοντά σου χωρίς να περιμένει ανταπόδωμα, χωρίς να έχει κάποιο συμφέρον. Κανένα απολύτως! Φίλος είναι εκείνος που θα ενδιαφερθεί για σένα χωρίς να έχει την ανάγκη σου.

Η παρέα που λες ότι έχεις είναι φίλοι σου; Αυτό δεν το ξέρω! Θα το αποδείξει ο χρόνος! Φίλος είναι εκείνος που σε δέχεται ακριβώς όπως είσαι, χωρίς να σε κατακρίνει, χωρίς γελάει πίσω απ'τη πλάτη σου. Όταν η παρέα στο σχολείο, στη δουλειά, στον περίγυρό σου σε κοροϊδεύει που νηστεύεις ή που πας για εξομολόγηση ή όταν εσύ νιώθεις όχι άνετα, τότε κάτι δεν πάει καλά με την παρέα... Μάλλον θα πρέπει να επαναπροσδιορίσεις κάποια πράγματα.

Η φιλία είναι κάτι που αντέχει στο χρόνο. Κάτι που δοκιμάζεται. Κάτι που περνάει από φωτιά δυσκολιών και περιστάσεων. Κάτι σπάνιο και δύσκολο. Μα και τόσο ωραίο!

Υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ! Ποιο; Φίλοι δεν είναι μόνοι οι άλλοι για σένα, ΑΛΛΑ και συ για τους άλλους! Δηλαδή, μην περιμένεις τα πάντα απ'τους άλλους. Ο Θεός μάς έδωσε μια εντολή: αγάπα το Θεό και τον πλησίον! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αγάπα εσύ χωρίς όρια, χωρίς προκαταλήψεις, ειλικρινά και άδολα.

Το μυστικό της φιλίας είναι να αγαπάς εσύ πρώτος γνήσια και άδολα! Δηλαδή να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα!

Γονείς και καταπίεση...

Τυχή και κατάρα για μας, όσοι είμαστε γονείς, να μεγαλώνουμε παιδιά στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Eυχή, γιατί μπορούμε να χαρούμε πιο πολύ τα παιδιά μας και τη σχέση που έχουμε μαζί τους, χωρίς να πρέπει να είμαστε οι αυταρχικοί, αλάνθαστοι, απλησίαστοι γονείς-μπαμπούλες παλαιότερων εποχών, και κατάρα, γιατί είναι πιο δύσκολο να καθοδηγείς χωρίς «βούρδουλα» και έχοντας επίγνωση των δικών σου αδυναμιών. Πώς μπορεί σήμερα ένας γονιός να έχει απαιτήσεις από το παιδί του, και μάλιστα να μάθει το παιδί του να έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του, χωρίς όμως να του δημιουργήσει άγχη και συμπλέγματα;

Kάθε οικογένεια είναι διαφορετική

Tα πράγματα είναι μάλλον λίγο πιο δύσκολα για μας τους σημερινούς γονείς. Oι παλιοί ήθελαν μόνο ένα πράγμα: να γίνουν τα παιδιά τους «σωστοί άνθρωποι», και αυτό το επεδίωκαν με τυραννική καταπίεση - τις πιο πολλές φορές. Eμείς θέλουμε να διαμορφώσουμε ανθρώπους «υψηλών προδιαγραφών», χωρίς όμως να τους καταπιέσουμε, γιατί πιστεύουμε ότι κάποιος που καταπιέζεται δεν μπορεί να γίνει «σωστός άνθρωπος». Aς δούμε κατ’ αρχάς ποιες είναι αυτές οι «βάσεις» που θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά, τι προσπαθούμε να τους μάθουμε. Κάθε οικογένεια έχει φυσικά τις δικές της αρχές, τους δικούς της στόχους και τις δικές της προτεραιότητες. Eνώ στη μία οικογένεια μπορεί να είναι πολύ σημαντικό το παιδί να είναι καλός μαθητής και γενικά να έχει καλές μαθησιακές επιδόσεις, για μία άλλη αυτό μπορεί να μην είναι πρωτεύουσας σημασίας και να έχει προτεραιότητα η καλλιέργεια κάποιων καλλιτεχνικών τάσεων. Oι μεν μπορεί να θεωρούν ύψιστη υποχρέωσή τους να ενισχύσουν την ανεξαρτησία και την αυτονομία του παιδιού τους και οι δε να προτιμούν να διατηρήσει αυτό μία πολύ στενή σχέση με την οικογένεια. Aκόμη και μέσα στην οικογένεια, ανάμεσα στους δύο γονείς, μπορεί να υπάρχουν διαφορές σχετικά με αυτό που ο καθένας θεωρεί σωστό και αναγκαίο να μάθουν τα παιδιά του. O πατέρας μπορεί να λατρεύει την τάξη και την οργάνωση και να τα καλλιεργεί στα παιδιά του και η μητέρα να θέλει να τους εμφυσήσει και λίγη χαλαρότητα. Eυτυχώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι ως άνθρωποι ούτε ως γονείς.

Τα παιδιά έρχονται στον κόσμο, χωρίς κατ’ αρχάς να έχουν ιδέα για τους «κανόνες του παιχνιδιού» και με μία πολύ ισχυρή τάση να διατηρήσουν όσο γίνεται ανέπαφα τα πλεονεκτήματά τους. Tο δικό μας «ατού» είναι ότι τα παιδιά έρχονται στον κόσμο και με μία εξίσου ισχυρή ανάγκη για συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους. Aυτό κάνει όλα τα παιδιά να είναι διατεθειμένα να μάθουν πώς να την κατακτήσουν.

Πέντε «κλειδιά» για την ανάπτυξη του παιδιού

Πέρα από αυτές τις ατομικές διαφορές, οι οποίες συντελούν στο να υπάρχουν ποικιλία και πολυφωνία, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν κάποιες κοινές προσδοκίες σε σχέση με τα παιδιά, που πηγάζουν μάλλον από την τόσο σημαντική και κοινή για όλους υποχρέωση και ανάγκη να ζούμε μαζί με άλλους. Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε ανάμεσα σε ανθρώπους, τους χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, για να καταλάβουμε τον εαυτό μας, για να νιώθουμε ασφαλείς, για να ανήκουμε κάπου. Aπό τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό η στάση που θα υιοθετήσουμε απέναντι στη ζωή. Γι’ αυτό, οι στόχοι που είναι κοινοί μεταξύ των περισσότερων γονιών έχουν να κάνουν με την προσαρμογή των παιδιών τους στην κοινωνική ομάδα: τη στενή και την ευρύτερη οικογένεια, το σχολείο, τους συνομηλίκους, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Προσπαθούμε λοιπόν, μεταξύ άλλων, να καταφέρουμε:

1.Nα υπάρχει μέσα στην οικογένεια σχετική αρμονία, όπου τα μέλη της σέβονται ο ένας τον άλλον και ο καθένας αισθάνεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη.

2.Να μπορούν τα παιδιά να συνυπάρχουν με άλλα παιδιά, να είναι σε θέση να παίζουν, να συνεργάζονται και να γίνονται αποδεκτά από άλλους συνομηλίκους.

3.Nα συμφιλιωθούν τα παιδιά με το σχολείο, να καταλάβουν ότι έχουν υποχρεώσεις και να προσπαθήσουν να ανταποκριθούν σε αυτές όσο πιο αποτελεσματικά μπορούν.

4.Nα μάθουμε στα παιδιά ορισμένους κώδικες συμπεριφοράς, που ισχύουν για όλους όσοι ζουν μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό σύνολο και που κάνουν πιο εύκολη τη ζωή μέσα σε αυτό.

5.Nα προστατέψουμε τα παιδιά, αλλά ταυτόχρονα να τους υποδείξουμε τρόπους να προφυλάσσουν τον εαυτό τους από οτιδήποτε βάζει σε κίνδυνο την υγεία, την ακεραιότητα και την ανάπτυξή τους.

Tι είναι καταπίεση και τι όχι

Ίσως ο απόηχος της περίφημης αντιαυταρχικής διαπαιδαγώγησης, σύμφωνα με την οποία κάθε «όχι» προς το παιδί ήταν ένα... χτύπημα στην ανάπτυξη της ελεύθερης και υγιούς προσωπικότητάς του, να μας έχει μπερδέψει λίγο. Aν αγάπη προς έναν άλλον άνθρωπο σημαίνει και ευθύνη και υποχρεώσεις, τότε αυτό ισχύει για τον καθέναν που βρίσκεται σε μία σχέση. Mπορεί οι γονείς να έχουν -στην αρχή τουλάχιστον- πολύ μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, όμως σχέση σημαίνει «παίρνω και δίνω» και ένα μέρος της ευθύνης είναι και ζήτημα των παιδιών. Tο να μάθουν τα παιδιά να σέβονται τα όρια των άλλων και ταυτόχρονα να καταλάβουν ότι έχουν υποχρεώσεις -απέναντι στους άλλους στην αρχή και απέναντι στον εαυτό τους μεγαλώνοντας- δεν είναι καταπίεση, είναι το πιο βασικό μάθημα. Tα παιδιά που δεν παίρνουν αυτό το μάθημα συναντούν ιδιαίτερες δυσκολίες και καταπιέζονται πολύ περισσότερο. Bέβαια, το μάθημα αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους, λιγότερο ή περισσότερο απαιτητικούς, αυστηρούς, καταπιεστικούς, σκληρούς, επιθετικούς. Yπάρχει η χρυσή
τομή;

Πότε τα παιδιά γίνονται ευτυχισμένα

Oι στατιστικές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια με οικογένειες δείχνουν ότι οι γονείς παιδιών που είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένα, τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο και είναι αποδεκτά από τους συνομηλίκους τους έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Συγκεκριμένα:

• Eίναι τρυφεροί με τα παιδιά τους, τους δείχνουν την αγάπη τους.

• Eίναι κοντά τους και τα ακούνε, έστω και αν αυτό είναι μόνο μία συγκεκριμένη ώρα την ημέρα που την αφιερώνουν σε αυτά.

• Aναγνωρίζουν και ενθαρρύνουν τη θετική συμπεριφορά των παιδιών τους, αντί να γκρινιάζουν και να τιμωρούν την αρνητική.

• Oι απαιτήσεις που έχουν από τα παιδιά τους είναι ανάλογες με την ηλικία και τις ικανότητές τους.

• Eίναι σαφείς και συγκεκριμένοι στις απαιτήσεις που έχουν από τα παιδιά τουςκαι στα όρια που ισχύουν μέσα στην οικογένεια.

• Δεν τιμωρούν είτε προληπτικά είτε πάνω στο θυμό τους, ούτε απειλούν με τιμωρίες που δεν πραγματοποιούν, αλλά υποδεικνύουν στα παιδιά και τα αφήνουν να υποστούν τις φυσικές συνέπειες των πράξεών τους.

• Aπορρίπτουν ή επιβραβεύουν τη συμπεριφορά και όχι την προσωπικότητα του παιδιού και δεν τα προσ-βάλλουν («δεν συμφωνώ μ’ αυτό» και όχι «είσαι βρομόπαιδο».

• Παρακολουθούν τα παιδιά τους και ξέρουν περίπου σε ποια φάση της ανάπτυξής τους βρίσκονται και ποιες ιδιαίτερες δυσκολίες μπορεί να συναντούν.

• Στηρίζουν τις πρωτοβουλίες και την ανεξαρτησία των παιδιών τους.

Ίσως λοιπόν είναι πιο εύκολο από ό,τι νομίζουμε να έχουμε απαιτήσεις από τα παιδιά χωρίς να τα καταπιέζουμε αρκεί να συνειδητοποιήσουμε -πρώτοι εμείς και μετά τα ίδια τα παιδιά- ότι στις σχέσεις υπάρχει αμοιβαιότητα στην αγάπη, στα δικαιώματα, στις ευθύνες και στις προσδοκίες.

Oι τρεις άξονες

Οι γονείς που στηρίζουν αποτελεσματικά την ανάπτυξη των παιδιών τους δεν είναι είτε πιο τρυφεροί είτε πιο αυστηροί είτε πιο απαιτητικοί από άλλους γονείς, αλλά είναι και τρυφεροί και απαιτητικοί και αυστηροί. Eίναι αυτοί που τα καταφέρνουν να συνδυάσουν τις τρεις πιο σημαντικές παραμέτρους της διαπαιδαγώγησης των παιδιών: προσφέρουν αγάπη, βάζουν σαφή όρια -και επιμένουν στην τήρησή τους- και έχουν απαιτήσεις από τα παιδιά τους, υποστηρίζοντας τις ικανότητές τους και την προσωπικότητά τους.



(ΛOYIZA BOΓIATZH)

Ενδοσχολική Βία

Τα τελευταία χρόνια  παρουσιάζονται όλο και πιο συχνά περιστατικά βίας και παραβατικότητας σε Γυμνάσια, Λύκεια αλλά πλέον και σε Δημοτικά σχολεία, γεγονός που συγκλονίζει και πανικοβάλλει πολλές οικογένειες κυρίως των μεγάλων πόλεων. Η χώρα μας πλέον ζει έντονα την εποχή της παγκοσμιοποίησης και το μονοπολιτισμικό εκπαιδευτικό σύστημα που άλλοτε υπήρχε, αντικαταστάθηκε πλέον από ένα πολυπολιτισμικό και έντονα ποικιλόμορφο σύστημα στο οποίο η χώρα μας φαίνεται να μην έχει καταφέρει να προσαρμοστεί ακόμη. 

Οι οικονομικές ανισότητες, οι καινούριες μορφές ψυχαγωγίας των παιδιών, ο έκδηλος ρατσισμός, η έλλειψη του απαραίτητου χρόνου των γονέων και τα λάθος πρότυπα είναι κάποιες από τις αιτίες που ευνοούν παραβατικές συμπεριφορές των παιδιών και δημιουργούν αυτό το πολυδιάστατο πρόβλημα που μέχρι πρότινος ήταν παντελώς άγνωστο στην Ελλάδα.

Μαθητές και εκπαιδευτικοί μπαίνουν άλλοτε στη θέση του θύματος και άλλοτε στη θέση του θύτη, διότι πολλές φορές η άσκηση βίας ξυπνάει την αντίδραση και την εκδικητική συμπεριφορά προκειμένου το θύμα να προφυλαχτεί και να σταματήσει το βασανιστήριο που υπόκειται, με αποτέλεσμα η βία να προκαλεί τη βία και αυτός ο φαύλος κύκλος να εντείνει το πρόβλημα εις βάρος κυρίως των παιδιών. Και όταν μιλάμε για βία δεν εννοούμε μόνο τη σωματική, αλλά και τη ψυχολογική και λεκτική βία, μορφές που κάποιες φορές είναι πιο επιβλαβείς για το παιδί από τη σωματική, εφόσον επηρεάζουν έντονα την ψυχοσύνθεσή του και τα σημάδια τους αργούν να επουλωθούν βασανίζοντας και προκαλώντας έναν μόνιμο φόβο στο θύμα.

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές γονείς και εκπαιδευτικοί γίνονται έρμαια αυτών των καταστάσεων, μη γνωρίζοντας πώς να καταπολεμήσουν ένα περιστατικό χωρίς να προκαλέσουν περαιτέρω προβλήματα, όπως το στιγματισμό κάποιου παιδιού και την άδικη επίρρηψη ευθυνών, γεγονός που πιθανόν να προκαλέσει μεγαλύτερα ξεσπάσματα θυμού και προβλήματα μεταξύ παιδιών και οικογενειών. Η θέση του εκπαιδευτικού είναι πολύ λεπτή σε τέτοιες καταστάσεις και οφείλει να κινηθεί με διακριτικότητα και απόλυτη συνεργασία με τις εμπλεκόμενες στο περιστατικό οικογένειες. Όμως σε πολλά σχολεία της χώρας, κυρίως όπου υπάρχει και ποικιλομορφία στο σύνολο των παιδιών, το φαινόμενο βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση και οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν καθημερινά την αδιαφορία αλλά συχνά και την επίθεση των οικογενειών των παραβατικών παιδιών, με αποτέλεσμα να μην καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με επιτυχία.

Γρονθοκοπήματα, απειλές με αιχμηρά αντικείμενα, ξεκαθάρισμα λογαριασμών με ραντεβού σε κάποια γειτονιά και  γελοιοποίηση συνεσταλμένων παιδιών, είναι κάποια μόνο από τα περιστατικά που συμβαίνουν καθημερινά στον ελληνικό σχολικό χώρο και προκαλούν το φόβο παιδιών και γονέων.

Cyberbullying 

Πέρα όμως από τις γνωστές μορφές βίας, την εμφάνισή της έκανε μια καινούρια μορφή στην Ελλάδα, μια ξενόφερτη «μόδα», το cyberbullying, ένα είδος βίας που δυστυχώς μαστίζει τα περισσότερα σχολεία της χώρας μας, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία ακόμη και σε παιδιά προεφηβικής ηλικίας.

Το κινητό τηλέφωνο αποτελεί πλέον απαραίτητο αξεσουάρ των μαθητών, το οποίο αποτελεί και το μέσο εκβιασμού και ξεφτιλισμού παιδιών, που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουν καν ότι πρωταγωνιστούν σε φωτογραφίες και βιντεάκια, μέχρι που ενημερώνονται ότι κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Αυτό όμως που πραγματικά σοκάρει, είναι το γεγονός ότι στο διαδίκτυο έχουν πλέον δημιουργηθεί και ομάδες, οι οποίες «προσηλυτίζουν» νέα παιδιά στην επικίνδυνη φάση της εφηβείας, εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες και τα διάφορα συμπλέγματα που διακρίνουν κάθε παιδί σ’αυτήν την ηλικία και τα ωθούν  στην αυτοκτονία προτείνοντας θεαματικούς τρόπους που θα μπορούσαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους!  

Πρωτοφανής λοιπόν η έκταση της βίας στα σχολεία, και πλέον γίνεται με τρόπους που γονείς και εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να αντιληφθούν και να προλάβουν. Πως λοιπόν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν εντελώς έξω από την πραγματικότητά μας; 

Μήπως το παιδί μου είναι δέκτης Βίας; 

Τα πρώτα σημάδια κακοποίησης παρουσιάζονται όταν το παιδί γυρίζει συχνά στο σπίτι με εκδορές (γδαρσίματα), μελανιές, χτυπήματα στο κεφάλι, στα πόδια και τα χέρια, τα οποία τις περισσότερες φορές τα κρύβει για να μην αναγκαστεί να δώσει εξηγήσεις στην οικογένειά του. Φυσικά, όλα τα παιδιά χτυπούν πάνω στο παιχνίδι, όμως η συχνότητα που τα εντοπίζουμε μπορούν να μας βάλουν σε σκέψεις, όταν ειδικά συνδυάζονται και με περίεργες και ασυνήθιστες συμπεριφορές.

Τα παιδιά που δέχονται βία στο σχολείο συνήθως παρουσιάζουν διαταραχές στη συμπεριφορά τους, κλείνονται στον εαυτό ή και αντίθετα έχουν έντονες αντιδράσεις και επιθετική συμπεριφορά. Αυτές οι έντονες ψυχολογικές του μεταπτώσεις οφείλονται στο ότι το παιδί συνήθως ντρέπεται γι’αυτό που του συμβαίνει και παράλληλα φοβάται να το αντιμετωπίσει μόνο του. Επίσης πολλές φορές είναι ενοχικό και θεωρεί ότι  αυτό ευθύνεται για ό,τι του συμβαίνει και αυτό διότι έχει μάθει να επιπλήττεται και να τιμωρείται μόνο όταν κάνει κάτι λάθος.

Η απότομη πτώση της επίδοσης του στα μαθήματα και η έλλειψη όρεξής, που άλλοτε είχε να ασχοληθεί με αυτά, καθώς και η ξαφνική άρνησή του να πάει το πρωί στο σχολείο, είναι κάποια από τα συνήθη σημάδια που θα πρέπει να μας προβληματίσουν οτι κάτι συμβαίνει στο παιδί που παλαιότερα δεν συνέβαινε. Ακόμα, η ασυνέπεια στις υποχρεώσεις του παιδιού καθώς και η έντονη αφηρημάδα του δηλώνουν πως κάτι το προβληματίζει και διαρκώς το σκέφτεται. Τέλος, ένα παιδί που κακοποιείται, σταματάει να μιλάει στην οικογένειά του για το πώς πέρασε την ημέρα του στο σχολείο, κρύβει πράγματα και αποφεύγει τις ερωτήσεις των γονιών του που περιέχουν λεπτομέρειες.                                              

Πολύ σημαντικό είναι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα παιδί που δέχεται βία από το διαδίκτυο. Βέβαια αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο γιατί όταν πρόκειται για έφηβο τα συμπτώματα που μπορεί να εντοπίσουμε, είναι πολύ πιθανό να είναι απλά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ηλικίας, όπως το να περνούν το περισσότερο μέρος της ημέρας μπροστά στον υπολογιστή και να μην συμμετέχουν σε πολλές από τις δραστηριότητες της υπόλοιπης οικογένειας. Επίσης, το να ξενυχτάει και να αργεί να ξυπνήσει, να αλλάζει η συμπεριφορά του, να γίνεται επιθετικό πολλές φορές και άλλες να κλείνεται έντονα στο εαυτό του, κάτι δηλαδή που χαρακτηρίζει σχεδόν κάθε έφηβο.

Πώς μπορώ να το προφυλάξω από τα χειρότερα;

Ο έγκαιρος εντοπισμός του προβλήματος σίγουρα αποτελεί και το μεγαλύτερο μέρος  της λύσης του.

Από τη στιγμή που ο γονέας παρατηρήσει τα πρώτα σημάδια δηλαδή σημάδια στο σώμα του παιδιού αρκετά συχνά, σε συνδυασμό με έντονες αλλαγές στη συμπεριφορά του, θα πρέπει να πλησιάσει το παιδί με ψυχραιμία, και να συζητήσει μαζί του για το πώς πέρασε την μέρα του στο σχολείο. Είναι πολύ πιθανό, το παιδί να αποφύγει την κουβέντα, να απομακρυνθεί ή ακόμη και να αλλάξει συζήτηση.

Συχνά, τα παιδιά που δέχονται βία ντρέπονται να εκμυστηρευτούν το πρόβλημά τους γιατί φοβούνται πως ευθύνονται αυτά για το κακό αυτό και ότι θα δεχτούν την επίπληξη του γονέα. Αυτό συμβαίνει συχνότερα όταν το παιδί δέχεται βία από το δάσκαλο, έναν ενήλικα δηλαδή που σέβονται όλοι, αλλά πολύ συχνά και όταν δέχεται βία από συμμαθητή του.

Έτσι λοιπόν, ο γονέας, εξοπλισμένος με μεγάλη υπομονή και γεμάτος αγάπη, πρέπει να προσπαθήσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του παιδιού και να μάθει ακριβώς τι του συνέβη. Το παιδί πρέπει να νιώσει ότι ο γονέας θα του παρέχει μεγάλη στήριξη στο πρόβλημά του, για να καταφέρει να αποκαλύψει το μυστικό του και να το αντιμετωπίσουν μαζί και αποτελεσματικά.

Τόνωση αυτοπεποίθησης 

Το παιδί που αντιμετωπίζει μόνο του το πρόβλημα και δεν το μοιράζεται με τους δικούς του ανθρώπους, νιώθει ότι ευθύνεται το ίδιο για ότι του συμβαίνει, αισθάνεται υποβιβασμένο από κάποιον δυνατότερο που του ασκεί εξουσία και καταφέρνει να του καθορίζει τη ζωή.

Ο γονέας από την πλευρά του οφείλει να του τονώσει την αυτοπεποίθησή και να το πείσει ότι θύτης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιδί με πολλά σύνδρομα, χαμηλή αυτοεκτίμηση και σκορπάει  το φόβο γιατί υποβαθμίζοντας τους άλλους αισθάνεται δυνατός και σημαντικός. Άρα, πρόκειται για ένα παιδί αδύναμο και βαθιά φοβισμένο. Αν το παιδί-θύμα νιώσει τη δύναμη που έχει μέσα του δεν θα αφήσει το πρόβλημα να το στιγματίσει και θα καταφέρει με τη βοήθεια των γονέων του να το αντιμετωπίσει και να σβήσει τις πληγές που του δημιούργησε η δυσάρεστη γιαυτό κατάσταση.

Συνεργασία με τους Δασκάλους

Ο δάσκαλος, επειδή έχει καθημερινή επαφή με τα παιδιά, από την πρώτη στιγμή μπορεί να εντοπίσει το πρόβλημα πρώτος και να ενημερώσει τις οικογένειες των παιδιών που εμπλέκονται στην περίπτωση αυτή και μαζί να δώσουν τη λύση.

Όμως, τις περισσότερες φορές, τα περιστατικά βίας δεν γίνονται κάτω από το βλέμμα των δασκάλων αλλά με μυστικότητα, με αποτέλεσμα να εντοπίζουν τα σημάδια βίας πρώτοι οι γονείς. Έτσι αυτοί  θα πρέπει να ενημερώσουν σύντομα το δάσκαλο, ο οποίος με συζήτηση μέσα στην τάξη αλλά και κατ’ιδίαν με το παιδί που ασκεί βία, να το συμβουλέψει, να του δώσει αρμοδιότητες αλλά και να το επιβραβεύσει σε κάθε τι καλό που κάνει, έτσι ώστε να το κάνει να αισθανθεί σημαντικό και να καταπολεμήσει τα διάφορα σύνδρομα που το βαραίνουν και το οδηγούν σε παραβατικές συμπεριφορές.

Επιπλέον, ο δάσκαλος έχει την ικανότητα να πλησιάσει το παιδί που του ασκείται βία, να του παρέχει στήριξη και να το κάνει να τον εμπιστευτεί. Όμως, απαραίτητη προϋπόθεση, για να καταφέρει να φέρει εις πέρας μια τέτοια δύσκολη κατάσταση, αποτελεί η σωστή συνεργασία με τους γονείς του θύματος και του θύτη και η διάθεσή τους να δεχτούν την κατάσταση και όχι να εθελοτυφλούν. Τέλος, ο δάσκαλος έχει τη δυνατότητα να καλλιεργήσει τις μεταξύ τους σχέσεις, φέρνοντας κοντά τα δύο παιδιά με διάφορες εργασίες και παιχνίδια, δηλαδή μέσω της ομαδικότητας και της συνεργασίας.

Παιδιά- παρατηρητές

Αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης αποτελούν μέρος του προβλήματος και μπορούν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση των φαινομένων βίας στο σχολείο.

Τα παιδιά-παρατηρητές μιας τέτοιας κατάστασης, έχουν την τάση να δείχνουν συμπάθεια στο παιδί που ασκεί την βία και αυτό συμβαίνει επειδή λογικά φοβούνται μην γίνουν και αυτά ο επόμενος στόχος του, έτσι φέρονται άδικα στο πρόσωπο του θύματος, που αισθάνεται ότι δεν βρίσκει συμπαραστάτες στη δύσκολη αυτή κατάσταση στην οποία μπλέχτηκε , ενώ αντίθετα ο θύτης επιβεβαιώνεται και ουσιαστικά επιβραβεύεται από τους συμμαθητές του.

Αν όμως ο δάσκαλος προάγει τη δικαιοσύνη μέσα στην τάξη, μπορεί να καθοδηγήσει τα παιδιά να μάθουν πώς να συμβουλεύουν το παιδί που δημιουργεί το πρόβλημα και πως ένας άλλος συμμαθητής τους  έχει ανάγκη τη συμπαράστασή τους.  

Το παιδί μου σκορπάει το φόβο

Πολλές οικογένειες δέχονται παράπονα από δασκάλους και μαθητές ότι το παιδί τους παρουσιάζει επιθετική συμπεριφορά στο σχολείο και τρομοκρατεί τους υπόλοιπους μαθητές.

Ρόλος των γονέων είναι καταρχάς να μην αδιαφορήσουν θεωρώντας πως οι μαρτυρίες είναι υπερβολικές και ότι είναι κάτι που θα διορθωθεί από μόνο του. Οπωσδήποτε είναι απαραίτητη η παρέμβαση του γονέα σε μια τέτοια περίπτωση, ο οποίος θα πρέπει να προσπαθήσει, με τη βοήθεια πάντα του δασκάλου, να πλησιάσει το παιδί του και να εντοπίσει τη ρίζα του προβλήματος, όπως το αν το παιδί χρειάζεται απλά την προσοχή των άλλων γιατί ίσως στο σπίτι το παραμελούν ή πιθανόν να έχει μπλεχτεί με «κακές» παρέες ή ακόμη να έχει πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση και να αντλεί δύναμη προκαλώντας το φόβο στα υπόλοιπα παιδιά.

Εφόσον το πρόβλημα παραμένει και οι γονείς αισθάνονται ότι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν μόνοι τους, είναι απαραίτητη η παρέμβαση κάποιου ψυχολόγου, που κανονικά οφείλει να διαθέτει κάθε σχολείο και φυσικά αυτό δεν ισχύει, ο οποίος θα μπορέσει να εντοπίσει τις αδυναμίες του παιδιού και να το βοηθήσει να αντιμετωπίσει όλα τα εσωτερικά του προβλήματα.

Το πρόβλημα όμως στη χώρα μας είναι ότι δεν μας είναι εύκολο να δεχτούμε ότι το παιδί μας χρειάζεται τη βοήθεια κάποιου ειδικού  και δυστυχώς έχουμε ακόμη ταμπού στο θέμα του ψυχολόγου, επειδή θεωρούμε ότι μια επίσκεψή μας θα καταστήσει το παιδί μας «ψυχικά άρρωστο» και θα το στιγματίσει, συγχέοντας  το επάγγελμα του με του ψυχιάτρου. Ο ρόλος του όμως πολλές φορές είναι βαρυσήμαντος και μπορεί να φέρει και πάλι την ηρεμία στο σπίτι και το σχολείο με λίγες μόνο συνεδρίες, διότι μπορεί να βοηθήσει το παιδί να διαχειρίζεται το θυμό του, να ελέγχει τα συναισθήματά του και να ξαναγίνει μέλος της ομάδας του σχολείου.

Σίγουρα μια τέτοια κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολη και ευχάριστη για καμία οικογένεια, όμως ο έγκαιρος εντοπισμός του προβλήματος, καθώς και των λόγων που το προκαλούν, μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην επίλυσή του. Οφείλουμε όλοι μας να γνωρίζουμε πως το ίδιο το παιδί δεν ευθύνεται για τις παραβατικές του αντιδράσεις, αλλά όλες εκείνες οι επιρροές και τα αρνητικά μηνύματα που δέχεται καθημερινά  από το περιβάλλον του και την ίδια την κοινωνία στη οποία αναπτύσσεται.

Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κατηγορήσουμε και να περιθωριοποιήσουμε ένα τέτοιο παιδί, που στην ουσία είναι δικό μας δημιούργημα, αλλά οφείλουμε να το βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να βρει το δρόμο του έτσι ώστε να αποφύγουμε την πλήρη αλλοτρίωση του χαρακτήρα του, που θα του στοιχίσει το μέλλον του.  

της κυρίας  Γρηγοριάδου Κωνσταντίνας

(Δασκάλας Δημ. Εκπαιδευσης)

Επαγγελματικός προσανατολισμός κι ανεργία...

Τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και οι ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στη σύγχρονη αγορά εργασίας δεν μπορεί να αποτελούν το μοναδικό κριτήριο των νέων για την επιλογή του τομέα στον οποίο θα εκπαιδευτούν και στη συνέχεια θα σταδιοδρομήσουν. Οι επαγγελματικές επιλογές οφείλουν να στηρίζονται στον συνυπολογισμό πολλών παραμέτρων που αφορούν τόσο στην αγορά εργασίας όσο και στις ιδιαιτερότητες του ατόμου. Χωρίς αμφιβολία, ορισμένοι τομείς παρουσιάζουν καλή απορρόφηση και γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση των πτυχιούχων των αντίστοιχων τμημάτων ενώ άλλοι τομείς έχουν εξαιρετικά περιορισμένες επαγγελματικές επιλογές. Κατά συνέπεια, η ενημέρωση και σωστή ανάλυση των συνθηκών που επικρατούν στην αγορά εργασίας μπορεί να μας βοηθήσει να αποφύγουμε κακοτοπιές και επαγγελματικά αδιέξοδα.

Βασική αρχή του Επαγγελματικού Προσανατολισμού είναι η επιλογή εργασίας με βάση τα ατομικά ενδιαφέροντα, τα ταλέντα, και τις κλίσεις. Η λανθασμένη θεωρία ότι η σημερινή οικονομική κρίση και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας αντιβαίνουν στην παραπάνω αρχή, καθιστώντας τη περιττή πολυτέλεια, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Η επιστήμη του Επαγγελματικού Προσανατολισμού πρεσβεύει τον ενδελεχή έλεγχο και συνυπολογισμό τόσο των προσωπικών χαρακτηριστικών, όσο και των διαθέσιμων εναλλακτικών λύσεων. Συγκεκριμένα, ο νέος που βρίσκεται σε ένα εκπαιδευτικό ή επαγγελματικό σταυροδρόμι θα πρέπει να διερευνήσει αρχικά τον εαυτό του, να αποσαφηνίσει τις επαγγελματικές του αξίες, τη προσωπικότητα, τις ικανότητες, και τα ενδιαφέροντά του και στη συνέχεια, να εξετάσει τις επιλογές που υπάρχουν, να ενημερωθεί για τις συνθήκες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε επαγγέλματος. Η παραπάνω διαδικασία θα του επιτρέψει να συνδυάσει τη προσωπικότητά του και τις εναλλακτικές του και θα τον οδηγήσει στην καλύτερη δυνατή επιλογή. Η αυτογνωσία είναι βασική συνθήκη για την κατανόηση δυνατοτήτων του και την στοχοθέτηση των επιδιώξεων του.

Η πληροφόρηση κατέχει κεντρικό ρόλο στην αναγνώριση των προσφερόμενων εργασιακών εναλλακτικών. Ο σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού είναι σε θέση να παρέχει έγκυρη πληροφόρηση και να υποβοηθήσει τη περαιτέρω εξειδικευμένη αναζήτηση επαγγελματικών επιλογών στους τομείς που ενδιαφέρουν. Όντας προετοιμασμένος για τις μελλοντικές καταστάσεις που θα αντιμετωπίσει, ο νέος θα μπορέσει να κάνει σωστές επιλογές και να βιώσει τις μικρότερες δυνατές απογοητεύσεις. Θα είναι σε θέση να προλάβει τις εξελίξεις και να θωρακιστεί απέναντι στις δυσκολίες της αγοράς εργασίας. Η γνώση τον καθιστά ικανό για σοφότερες επιλογές που θα τον βοηθήσουν να αποφύγει σημαντικά λάθη κατά την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Ο νέος πρέπει να διακρίνει τι του είναι πιο ταιριαστό και σε ποιον εργασιακό τομέα θα μπορέσει να εργαστεί με όρεξη και όραμα για δημιουργία ώστε να ανταμειφθεί τόσο υλικά όσο και ηθικά.

Συνοψίζοντας, κατά τη διαδικασία επιλογής επαγγέλματος ο νέος πρέπει να συνυπολογίσει τις επαγγελματικές προοπτικές του κλάδου που τον ενδιαφέρει. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να γνωρίζει ότι οι συνθήκες που επικρατούν στη σύγχρονη αγορά εργασίας έχουν σχεδόν εκμηδενίσει τις επιλογές που οδηγούν σε εύκολη και σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Η συνεχής προσπάθεια, η αδιάκοπη εξέλιξη, και η καλλιέργεια των προσόντων και ικανοτήτων του, θα του εξασφαλίσουν την πολυπόθητη επαγγελματική επιτυχία. Μόνο όταν ο νέος επιλέξει να ασχοληθεί με ένα αντικείμενο που τον ενδιαφέρει θα μπορέσει να δώσει την απαιτούμενη ενέργεια και να ανταποκριθεί στην παραπάνω διαδικασία. Τα υψηλά ποσοστά ανεργία που παρουσιάζουν ορισμένα επαγγέλματα αποτελούν ανασταλτικό παράγοντας για την επιλογής τους. Δεν επιτρέπεται όμως η ανεργία να γίνεται το μοναδικό και απόλυτο κριτήριο επαγγελματικού προσανατολισμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Κ. Κατσανέβα «ο νέος ή η νέα που διαθέτουν ισχυρή θέληση, επιμονή και υπομονή, σε συνδυασμό με ορισμένες ικανότητες, θα τα καταφέρει ακόμα και στις πολύ δύσβατες επαγγελματικές περιοχές».
Η ανεργία είναι ένα θέμα που θα πρέπει να απασχολεί κατά την επιλογή επαγγέλματος χωρίς να καθορίζει εξολοκλήρου τις επιλογές. Ο λανθασμένος επαγγελματικός προσανατολισμός δημιουργεί δυστυχισμένους και κατ επέκταση κακούς επαγγελματίες, ανεξάρτητα των προοπτικών εύρεσης εργασίας. Η συμβουλευτική μπορεί να προστατέψει από τα λάθη και να οδηγήσει, συνεκτιμώντας όλους τους παράγοντες, στη καλύτερη δυνατή επιλογή.


Νέλλη Παρμάκη MSc
Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού

Χαιρετισμοί της Παναγίας... (γνωρίζουμε όλοι τι ακριβώς είναι;)

Τι είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας;

Ο Ακάθιστος Ύμνος (Χαιρετισμοί) είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο ποίημα, γραμμένο τον 6ο αιώνα μ.Χ., που μιλάει στην Παναγία και της λέει επαίνους, ευχαριστίες και προσευχές.
Μέσα υπάρχουν σε ποιητική μορφή, με πανέμορφα λόγια, όλες οι βασικές διδασκαλίες της Ορθοδοξίας για το Χριστό, την ενανθρώπισή του, το ρόλο της Παναγίας για τη σωτηρία
του ανθρώπου, την αγνότητα και την αγιότητά Της κ.λ.π., αλλά και για τον αγώνα του ανθρώπου για ένωση με το Θεό και τη βοήθεια που ζητάει από το Χριστό και την Παναγία γι'
αυτό τον αγώνα.

Ποιητής των Χαιρετισμών είναι μάλλον ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ένας από τους μεγαλύτερους ελληνόγλωσσους ποιητές όλων των εποχών. Το ποίημα είναι μελοποιημένο
(έχει μουσική) και ανήκει στο είδος κλασικής μουσικής του Βυζαντίου που λέγεται «κοντάκιο». Έχει 24 στροφές («οίκους»), που αρχίζουν, με τη σειρά, από τα 24 γράμματα της
αλφαβήτου.

Πολύ όμορφοι Χαιρετισμοί έχουν γραφτεί και για πολλούς άλλους αγίους, αλλά οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι η βασική έμπνευση για όλους τους άλλους που έχουν γραφτεί
μετά.

Τον 7ο αιώνα, όταν ο λαός της Κωνσταντινούπολης σώθηκε από την επίθεση των Αβάρων μετά από παρέμβαση της Παναγίας, όλοι έψαλλαν στην Αγία Σοφία τον Ακάθιστο
Ύμνο όρθιοι (από εκεί και το όνομά του) και τότε μάλλον γράφτηκε το πασίγνωστο αρχικό τροπάριο «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ψάλλει τους Χαιρετισμούς κάθε Παρασκευή βράδυ, τις πρώτες 5 εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Για την ακρίβεια, κόβουμε τους Χαιρετισμούς
σε 4 κομμάτια (λέγονται «4 στάσεις» και λέμε από ένα κάθε Παρασκευή, ενώ την 5η Παρασκευή λέγεται ολόκληρο το έργο.



Τους Χαιρετισμούς τους απαγγέλλει με τη μουσική τους ο ιερέας. Πριν απ' αυτό, οι ψάλτες έχουν ψάλει ένα άλλο περίφημο μουσικό και ποιητικό έργο, που λέγεται «κανόνας
των Χαιρετισμών» (οι κανόνες είναι ένα άλλο είδος βυζαντινής κλασικής μουσικής) και δημιουργός του είναι ένας ακόμη κορυφαίος ποιητής και μουσικός του Βυζαντίου, ο άγιος
Ιωσήφ ο Υμνογράφος.

Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί μέσα στους αιώνες (και σήμερα) συνηθίζουν να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν, αντί για άλλη προσευχή. Από τις πολλές
φορές, συχνά τους μαθαίνουν απ' έξω. Η συνήθεια αυτή είναι πολύ ωραία και σωστή, αφού οι ορθόδοξοι προτιμούμε να προσευχόμαστε με τις προσευχές της Εκκλησίας, παρά
με προσευχές που δημιουργούμε εκείνη τη στιγμή (αν και λέμε στο Θεό και τέτοιες, αυτοσχέδιες, προσευχές). Ένας λόγος είναι ότι έτσι ο νους μας ξεκουράζεται και μπορεί να
γίνει η προσευχή κυρίως με την καρδιά, δηλ. να στραφούμε ψυχικά προς το Θεό, χωρίς να απασχολούμαστε με το να φτιάξουμε εκείνη την ώρα τα λόγια που θα του πούμε. Και
φυσικά, όταν διαβάζουμε μια προσευχή από βιβλίο (π.χ. τους Χαιρετισμούς ή ένα παρακλητικό κανόνα), ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε να πούμε στην Παναγία, στο Θεό ή σε έναν
άγιο - κι εκείνος επίσης το ξέρει (ακόμα κι αν εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε να του πούμε, εκείνος ξέρει τι υπάρχει στην καρδιά μας και, καθώς στρεφόμαστε προς αυτόν
πνευματικά μέσω της προσευχής που διαβάζουμε, είναι σα να του το λέμε).

Καλώς ήρθες Άνοιξη...

Σήμερα, σας προσκαλούμε να δείτε μέσα σας, αλλά και τη ζωή σας με άλλο μάτι! Η Άνοιξη είναι εδώ και μαζί με την υπέροχη ανθοφορία στη φύση, φέρνει στη ζωή μας νέες ευκαιρίες ανάπτυξης και εσωτερικής ευημερίας.

Ο καιρός ανοίγει και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να μας ανεβάσει τη διάθεση. Η Άνοιξη είναι γλυκιά και μας βοηθάει να πετάξουμε ότι “βαρύ” κουβαλάμε από τον χειμώνα που φεύγει, από λίγα περιττά κιλά, μέχρι ανώφελα ψυχολογικά βαρίδια. Μας ωθεί να βρούμε νέες ισορροπίες να γίνουμε ανάλαφρες και να ατενίζουμε τη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία.

Όπως όλα ομορφαίνουν και αναγεννιούνται στη φύση γύρω μας, το ίδιο μπορεί να συμβεί στο σώμα και τη ψυχή μας, φτάνει να το επιτρέψουμε. Ακολουθώντας το πολύ απλό πρόγραμμα εαρινού rebooting, που σας προτείνουμε, δεν θα καταφέρετε απλά να συντονιστείτε με την Άνοιξη, θα είστε η Άνοιξη!
Και επειδή η προσωπική μας μεταμόρφωση είναι ολιστική υπόθεση, ξεκινάμε πρώτα να ανθίζουμε εσωτερικά.

Βήμα 1. Ανακτήστε την επαφή με τον εαυτό σας!

Αφιερώστε ένα απόγευμα ή ένα πρωινό στο να αφουγκραστείτε τον εαυτό σας! Ξεκινήστε από το σώμα. Το σώμα είναι το πεδίο, πάνω στο οποίο η ψυχή μάς μας στέλνει μηνύματα. Τα συναισθήματά μας, βρίσκουν έκφραση στο σώμα μας. Κοινώς “σωματοποιούνται” και διαβάζονται άλλοτε σαν σωματική ευεξία και άλλοτε σαν δυσφορία.
Πώς νιώθετε μέσα στο σώμα σας; Κάντε μία νοητή εσωτερική ακτινογραφία με τη σκέψη σας. Καθίστε αναπαυτικά, κλείστε τα μάτια σας, χαλαρώστε την αναπνοή σας και συγκεντρώστε την προσοχή σας, σε ολόκληρο το σώμα και στη συνέχεια, σε κάθε ζώνη ξεχωριστά. Νιώστε τι συμβαίνει μέσα σας, ξεκινώντας από το κεφάλι, διανύοντας σιγά, σιγά τον κορμό και καταλήγοντας στα δάχτυλα των ποδιών. Προσπαθήστε να αφουγκραστείτε τι θέλει να σας πει το σώμα σας, με τη δική του γλώσσα. Δεν υπάρχει καλύτερος θεραπευτής από τον ίδιο σας τον εαυτό. Εμπιστευτείτε τη διαίσθησή σας και καταγράψτε αυτά που εντοπίσατε. Στη συνέχεια, επιστρέψτε στις περιοχές που διακρίνατε βάρος η μπλοκάρισμα, και καθαρίστε τις με τη σκέψη σας. Μπορείτε να φανταστείτε ότι κάθε αναπνοή σας, ταξιδεύει στη συγκεκριμένη περιοχή, τη χαλαρώνει, την ξεκουράζει και τη γεμίζει με ενέργεια. Οι οραματισμοί με χρώματα είναι πολύ βοηθητικοί.

Βήμα 2. Δείτε και νιώστε τι ακριβώς συμβαίνει στη ζωή σας!

Έχοντας έρθει σε επαφή με το σώμα σας, εξερευνήστε τα συναισθήματά σας, σε σχέση με την καθημερινότητά σας, τους φίλους σας, τη σχέση σας, την εργασία και τις δραστηριότητές σας. Όσο πιο ειλικρινείς είστε, τόσο πιο ενεργοί θα είστε στην Ανοιξιάτικη μεταμόρφωση σας. Επικεντρωθείτε στους τομείς ή στα πρόσωπα εκείνα, που φαίνεται “να σας τραβούν προς τα κάτω”, ή να σας αποδυναμώνουν. Αξιολογείστε το δικό σας βαθμό «επιτρεψιμότητας» σε κάθε αρνητική κατάσταση, τις δικές σας συναισθηματικές αναστολές, τα “πρέπει” και τα “μη” που σας εμποδίζουν απ’ το να διεκδικήσετε μία ζωή γεμάτη νόημα και στη μέγιστη δυναμική της. Όσο διαρκεί η εσωτερική σας αναζήτηση, είναι καλό να γνωρίζετε ότι έχετε πάντα επιλογές και συνήθως είναι περισσότερες από μία, ακόμα και αν συχνά εμφανίζονται δύσκολες. Το σίγουρο είναι, ότι τίποτα, αν πραγματικά το θελήσετε και το υποστηρίξετε δεν είναι αδύνατο. Μόνο αν καθαρίσετε εσείς οι ίδιες το γκρι τοπίο της ζωής σας, θα έχετε κάνει “χώρο”, για το καινούργιο, το πιο φωτεινό και το πιο χαρούμενο στοιχείο που σας λείπει. Τότε, είναι που με τρόπο σχεδόν μαγικό, θα εμφανιστούν τα κατάλληλα πρόσωπα και οι ευκαιρίες, που θα δώσουν νόημα και μια αίσθηση πληρότητας και χαράς στη ζωή σας.

(Πατρίνα Μπακογιώργου)