ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ...

Κάθε χρόνο γίνονται περίπου 8.600 διαγνώσεις περιπτώσεων παιδικού καρκίνου στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που κάνει τον καρκίνο μία σπάνια πάθηση για τα παιδιά. Επιπλέον, οι σύγχρονες θεραπείες κάνουν την παρατεταμένη επιβίωση και την ανάρρωση όχι μόνο πιθανές αλλά και δυνατές για πολλούς παιδικούς καρκίνους. Σήμερα επιβιώνουν περισσότερο από το 70% των παιδιών με καρκίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, ο καρκίνος ευθύνεται για τους περισσότερους θανάτους από οποιαδήποτε άλλη πάθηση κατά τη σχολική και προσχολική ηλικία. Μόνο τα ατυχήματα ευθύνονται για περισσότερους θανάτους σε αυτές τις ηλικίες.

Τα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν καρκίνο στα ίδια μέρη του σώματος με αυτά των ενηλίκων, αλλά κάποιοι τύποι καρκίνου είναι πιο συνήθεις σε αυτά. Ο πιο συνηθισμένος καρκίνος στην παιδική ηλικία είναι η λευχαιμία. Αναπτύσσεται στον μυελό των οστών, ο οποίος είναι μια σπογγώδης ουσία που γεμίζει το εσωτερικό των κυττάρων και δημιουργεί τα κύτταρα του αίματος. Ευθύνεται για το ένα τρίτο περίπου των καρκίνων σε παιδιά. Με τις νέες θεραπείες οι προοπτικές για τα παιδιά που πάσχουν από αυτή την ασθένεια έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Άλλος σημαντικός υπέυθυνος για το 20% περίπου των καρκίνων στην παιδική ηλικία είναι κακοήθης όγκος στον εγκέφαλο. Άλλοι καρκίνοι που εντοπίζονται συχνά σε παιδιά είναι παιδικά λεμφώματα, νόσος του Hodgin, σαρκώματα του Ewing, ρετινο-βλαστώματα, ραβδομυοσαρκώματα και ηπατοβλαστώματα. Λιγότερο συχνοί καρκίνοι που συμβαίνουν στα παιδιά είναι όγκος στους νεφρούς (όγκος του Wilm), καρκίνος του νευρικού συστήματος (νευροβλάστωμα) και καρκίνος των οστών (οστεοσάρκωμα). Τα αίτια αυτών των καρκίνων παραμένουν στο μεγαλύτερο μέρος τους άγνωστα. Είναι σημαντικό να επιλέγετε προσεκτικά, όταν αποφασίζετε την κλινική όπου το παιδί σας θα κάνει θεραπεία για τον καρκίνο.

Οι παιδικοί καρκίνοι δεν δρουν, θεραπεύονται ή ανταποκρίνονται πάντα όπως οι καρκίνοι στους ενήλικες. Αποφύγετε αναγνώσεις για τον ενήλικο καρκίνο προκειμένου να μάθετε για την πρόγνωση του καρκίνου του παιδιού σας. Οι παιδικοί καρκίνοι μπορεί να προκύψουν ξαφνικά, χωρίς πρώιμα συμπτώματα, και έχουν υψηλό βαθμό ίασης.

Μόλις το παιδί σας υποτεθεί ότι έχει ή διαγνωσθεί με καρκίνο, θα έρθετε αντιμέτωποι με αποφάσεις σχετικά με το ποιος θα αναλάβει τη θεραπεία του παιδιού, ποιον να ρωτήσετε για μια δεύτερη άποψη (εάν το επιθυμείτε ή όταν η διάγνωση είναι ασαφής) και ποια είναι η καλύτερη θεραπεία. Από τη στιγμή που το στάδιο της νόσου προσδιοριστεί ολικά, η θεραπευτική ομάδα δομεί ένα σχέδιο το οποίο σκιαγραφεί τον ακριβή τύπο θεραπείας, τη συχνότητα με την οποία το παιδί θα λαμβάνει θεραπεία καθώς και τη διάρκεια αυτής.

Μία ομάδα ειδικών στον παιδικό καρκίνο μπορεί να φέρει συνήθως τα καλύτερα αποτελέσματα. Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει παιδίατρους, παιδοχειρουργούς και παιδιατρικό νοσηλευτικό προσωπικό. Με τη βοήθεια του γιατρού του παιδιού σας αναζητήστε ένα ιατρικό κέντρο, όπου το προσωπικό είναι πεπειραμένο στις πιο σύγχρονες μεθόδους θεραπείας. Το κέντρο και το προσωπικό του θα πρέπει να προσφέρουν επίσης ψυχολογική στήριξη για ολόκληρη την οικογένεια.

Για τα παιδιά και τους γονείς τους, υπάρχουν δύο βασικές επιλογές. Η απαισιόδοξη οδός, που οδηγεί στην απογοήτευση, και η αισιόδοξη, που είναι ανηφορική και οδηγεί στην κορυφή του βουνού. Οι στροφές του δρόμου, που οδηγούν στην κορυφή του βουνού, είναι πολλές και αντιπροσωπεύουν τα προβλήματα, που πρέπει να αντιμετωπιστούν κατά την διάρκεια της θεραπείας. Τα κυριότερα προβλήματα είναι:

• Οι επανειλημμένες εισαγωγές στο νοσοκομείο, λόγω λοιμώξεων ή άλλων επιπλοκών.
• Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας (π.χ. τριχόπτωση, ναυτία, εμετοί, έλκη στην στοματική κοιλότητα).
• Οι παρενέργειες της ακτινοθεραπείας (π.χ. τριχόπτωση, ερεθισμός του δέρματος, ναυτία, εμετοί).
• Οι παρενέργειες της χειρουργικής επέμβασης.
• Αλλεργικές αντιδράσεις στην χορήγηση αίματος, παραγώγων αίματος ή αντιβιοτικών.
• Οι τροποποιήσεις στις σχολικές και κοινωνικές δραστηριότητες.
• Η αποτυχία κάποιων θεραπειών.

Κάθε πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπίζεται δύσκολα. Συνήθως, όμως, ξεπερνιέται βάσει της εμπειρίας άλλων παιδιών και οικογενειών με παρόμοια προβλήματα. Ορισμένες φορές, η οικογένεια αδυνατεί να ξεπεράσει κάποια «στροφή» και αναγκαστικά καταλήγει στην απαισιόδοξη οδό. Τα περισσότερα παιδιά κατορθώνουν να ανεβούν στο βουνό. Η θεραπεία μπορεί να απαιτήσει μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά τελικά τα παιδιά φτάνουν στην κορυφή του βουνού. Για όλα τα παιδιά με καρκίνο, στόχος είναι η ίαση. Όλο και περισσότερα παιδιά επιτυγχάνουν αυτόν τον στόχο, μεγαλώνουν και γίνονται υγιείς ενήλικες. Επομένως, πρέπει τα παιδιά και οι γονείς να αισιοδοξούν.
(ΠΗΓH: Αντικαρκινικό - Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών "Ο Αγιος Σάββας"

Η βοήθεια των συλλόγων για τα παιδιά με καρκίνο είναι πολύτιμη και καθοριστική. Οι σύλλογοι αυτοί δημιουργήθηκαν για να στηρίξουν και να βοηθήσουν επί της ουσίας, τόσο τα παιδιά που νοσούν όσο και τις οικογένειες.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι σύλλογοι;

ΕΛΠΙΔΑ, Σύλλογος Φίλων Παιδιών με Καρκίνο – www.elpida.org

Η  ιστορία της «ΕΛΠΙΔΑΣ» ξεκινά το 1990. Η αγάπη των μελών της για τα παιδιά και η διαπίστωση πως έλειπαν από την Ελλάδα τα μέσα για τη θεραπεία των παιδιών που χρειάζονται μεταμόσχευση μυελού των οστών ήταν οι δύο βασικοί παράγοντες της ίδρυσης του Συλλόγου.

Το έργο του συλλόγου –έργο αγάπης, ανθρωπιάς και κοινωνικής στράτευσης– συνεχίζεται όλα αυτά τα χρόνια με σκληρή δουλειά και ανιδιοτελή προσφορά.

Στηρίζεται δε, πάνω απ’ όλα, στη συστράτευση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας στο πλευρό της «ΕΛΠΙΔΑΣ».

Η ιστορία της «ΕΛΠΙΔΑΣ» είναι μία ιστορία αγάπης για τον άνθρωπο και το παιδί. Μία υπόσχεση εκατοντάδων ανθρώπων για το παρόν και το μέλλον.

ΦΛΟΓΑ, Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια – www.floga.org.gr

Κατάφερε να κάνει την πρώτη σπίθα, που άναψε πριν 31 χρόνια στο Νοσοκομείο Παίδων Π.&.Α. Κυριακού, ΦΛΟΓΑ ολόκληρη, που φωτίζει και ζεσταίνει τα παιδιά με καρκίνο όλης της χώρας.

Μετά την πρώτη άρνηση, το θυμό και την απόγνωση της διάγνωσης, ο κάθε ένας από μας, κοιτάζει γύρω του και βρίσκει μια ΦΛΟΓΑ που καίει διακριτικά, έτσι ακριβώς όπως την έχει ανάγκη στην δύσκολη ώρα.

Βρίσκει μια Φλόγα που ταιριάζει στην οικογένειά του και την αξιοπρέπειά της. Βρίσκει ενδιαφέρον και αγάπη και όχι φιλανθρωπία και ελεημοσύνη. Βρίσκει εκτός από την όποια υλική –κατά το δυνατόν– βοήθεια, σεβασμό και ισότητα και νοιώθει μέρος ενός συνόλου.

ΠΙΣΤΗ, Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις,  Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία – www.pisti.gr

Ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις «Πίστη», ιδρύθηκε το 1993 από γονείς που βρέθηκαν στο Νοσοκοκείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», εκφράζοντας την πίστη τους στη θετική εξέλιξη του αγώνα.

ΜΕΡΙΜΝΑ, Εταιρία για τη φροντίδα παιδιών και οικογενειών στην αρρώστια και το θάνατο –www.merimna.org.gr

Η Μέριμνα είναι μη κερδοσκοπική εταιρία με κύριο σκοπό τη φροντίδα παιδιών και οικογενειών που αντιμετωπίζουν μια σοβαρή αρρώστια, μια απώλεια ή το θάνατο.

Η εταιρία ιδρύθηκε το 1995 από εννέα έμπειρους επιστήμονες από τον ευρύτερο χώρο της υγείας και της παιδείας, οι οποίοι λειτουργούν διεπιστημονικά για την υλοποίηση των σκοπών της Μέριμνας.

ΚΥΤΤΑΡΟ, Σύλλογος ενηλίκων με καρκίνο κατά την παιδική και εφηβική ηλικία –www.floga.org.gr/kytaro

«Το Κύτταρο» είναι ένας Πανελλήνιος Σύλλογος που ενήλικες με εμπειρία καρκίνου στην παιδική ή εφηβική ηλικία ίδρυσαν στα τέλη του 2007.

Τακτικά μέλη είναι τα ίδια τα άτομα που έχουν νοσήσει στο παρελθόν ενώ ως αρωγά μέλη μπορούν να εγγραφούν όσοι το επιθυμούν.

Η ΛΑΜΨΗ, Σύλλογος γονέων παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες Βόρειας Ελλάδας –http://lampsi.org

Η ΛΑΜΨΗ ιδρύθηκε το 1987 από γονείς που τα παιδιά τους προσβλήθηκαν από νεοπλασματική ασθένεια και βασίζεται στην εθελοντική εργασία των μελών του και στην υποστήριξη ευαισθητοποιημένων πολιτών, επαγγελματιών και φορέων.

Με τροποποίηση του καταστατικού του, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Η ΛΑΜΨΗ ΣΥΛΛΟΓΟΣ – ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ».

Κ.Ε.Φ.Ι., Σύλλογος Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων και Ιατρών Αθηνών –www.anticancerath.gr

Ο Σύλλογος Κ.Ε.Φ.Ι. ιδρύθηκε την άνοιξη του 2004 στην Αθήνα, με στόχο να προσφέρει συναισθηματική, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη στους ογκολογικούς ασθενείς και τα μέλη των οικογενειών τους, καθώς και την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας σχετικά με τον καρκίνο.

ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ, Όμιλος Εθελοντών κατά του καρκίνου – www.oekk.gr

Ο Όμιλος Εθελεντών-ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ ιδρύθηκε το 1976, με σκοπό την ηθική και οικονομική στήριξη, των άπορων ασθενών με καρκίνο που νοσηλεύοταν στο Νοσοκομείο «ΜΕΤΑΞΑ».

ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ, Κοινωφελής, Μη κερδοσκοπική Οργάνωση υποστήριξης ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο – www.bestrong.org.gr

Η Κοινωφελής Μη κερδοσκοπική Οργάνωση με τον διακριτικό τίτλο «ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ» (ξενόγλωσσα «BE STRONG») ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2007, με σκοπό την τεκμηριωμένη πληροφόρηση σε θέματα που αφορούν τον καρκίνο, την πρόληψη καθώς και την υποστήριξη σε όλους όσους εμπλέκονται με αυτόν.

Εμπνευστής και ιδρυτής της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ είναι ο Παναγιώτης Μιχαήλ, που ο ίδιος είναι 2 φορές επιζών του καρκίνου μέσα σε μια δεκαετία.

MAKE A WISH, Κάνε μια ευχή Ελλάδος – www.makeawish.gr

Το Μake-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος) είναι μια Αστική, Μη Κερδοσκοπική Εταιρία, κορυφαία στο είδος της που ασχολείται αποκλειστικά με τον ψυχικό κόσμο του σοβαρά άρρωστου παιδιού. Δραστηριοποιείται στον τομέα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο), με έδρα την Γλυφάδα Αττικής, γραφείο στη Θεσσαλονίκη και ένα ευρύ δίκτυο εθελοντών που καλύπτει όλη την Ελληνική επικράτεια.

ΠΗΓΗ: karkinaki.gr

Γιατί εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι "μικροί" αλλά πολλοί "ΜΕΓΑΛΟΙ" ήρωες....   Εύχομαι το ενδιαφέρον όλων μας να μην μένει, σε μία μέρα τον χρόνο.....!!!!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ........ ΠΑΝΤΟΥ!!!!

Παρά τις ολοένα αυξανόμενες ομοιότητες που παρουσιάζουν οι τρόποι με τους οποίους διάφορες χώρες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, με δέντρα, Άγιους Βασίληδες, γλυκά και κάλαντα, πάντα υπάρχουν μικρές διαφορές στην απόλαυση των Χριστουγέννων ανά τον κόσμο. Και αυτές έχουν να κάνουν ως επί το πλείστον με τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα, την κουλτούρα και τις δευσειδαιμονίες κάθε λαού. Δείτε λοιπόν στη συνέχεια πώς τα Χριστούγεννα γιορτάζονται ανά τον κόσμο…


1. Στην Ιταλία, η περίοδος των Χριστουγέννων διαρκεί από τις 8 Δεκεμβρίου έως τις 6 Ιανουαρίου που είναι και η μέρα των Θεοφανείων. Στις 25 Δεκεμβρίου μετά το παραδοσιακό γεύμα, τα παιδιά απαγγέλουν ποιήματα και ανταμείβονται χρηματικά. Κατά την Ιταλική παράδοση, παραμονή Θεοφανείων η καλή μάγισσα Μπεφάνα, πετάει πάνω από τα σπίτια με την μαγική της σκούπα και αφήνει χριστουγεννιάτικα δώρα στα «καλά» παιδιά, ενώ αντίθετα στα «άτακτα» αφήνει ένα σακί με κάρβουνο.

2. Στη Γερμανία, είναι ιδιαίτερα σημαντική η περίοδος των Χριστουγέννων. Οι Γερμανοί δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο στόλισμα του σπιτιού με πολύχρωμα φωτάκια και χριστουγεννιάτικες φιγούρες, ενώ συνηθίζουν να στολίζουν στο εξωτερικό του σπιτιού φυσικό έλατο. Ένα από τα κύρια έθιμά τους, είναι το λεγόμενο “Adventskranz”. Σύμφωνα με το έθιμο αυτό τοποθετούν ένα κηροπήγιο με τέσσερις θέσεις, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες του έτους. Και κάθε Κυριακή που τελειώνει η εβδομάδα, ανάβουν και το αντίστοιχο κερί. Έτσι υπολογίζουν αντίστροφα τις μέρες που απομένουν για τον ερχομό του νέου έτους.

3. Στη Γαλλία, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι εργάσιμη ημέρα. Ο Pere Noel, ο δικός τους δηλαδή Άγιος Βασίλης, δίνει τα δώρα του, το βράδυ της 24ης Δεκεμβρίου. Ιδιαίτερη βαρύτητα οι Γάλλοι, δίνουν στο εορταστικό τραπέζι τόσο των Χριστουγέννων όσο και της Πρωτοχρονιάς, το οποίο και γεμίζουν με διάφορα φαγητά και γλυκά. Τα αλεξανδρινά λουλούδια, τα αποκαλούν «αστέρια των Χριστουγέννων» και τα επιλέγουν τόσο για να στολίσουν το σπίτι τους, όσο και για δώρο σε αγαπημένα πρόσωπα.


4. Στην Αυστρία, η περίοδος των Χριστουγέννων, ξεκινά από την 1η Δεκεμβρίου. Εκεί τα δώρα τα μοιράζει στα παιδιά ο Άγιος Νικόλαος, στις 6 Δεκεμβρίου. Οι Αυστριακοί τοποθετούν και αυτοί στο χριστουγεννιάτικο στεφάνι τους, κεριά τα οποία και ανάβουν ένα – ένα κάθε Κυριακή μέχρι να φτάσει η 24η Δεκεμβρίου.

5. Στη Σουηδία, έχουν το έθιμο της «Λουτσία» – σύμβολο δηλαδή του φωτός. Στις 13 Δεκεμβρίου, το πρωί, το μεγαλύτερο κορίτσι της οικογένειας, ντυμένο στα λευκά πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και μοιράζει ζεστό καφέ με κουλουράκια. Στο κεφάλι φορά στεφάνι με αναμμένα κεριά ενώ τραγουδά κάλαντα, βασισμένα στον ρυθμό του ναπολιτάνικου τραγουδιού «Σάντα Λουτσία

6. Στην Ιαπωνία, τα δώρα στα παιδιά τα φέρνει ο «Hoteiosho». Ο Hoteiosho, είναι μια αρχαία θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον με την ιδιαιτερότητα να έχει μάτια και πίσω στο κεφάλι του και έτσι παρακολουθεί και ξέρει ποια παιδιά ήταν φρόνιμα και ποια όχι στην διάρκεια της χρονιάς.

7. Στη Μεγάλη Βρετανία, τα παιδιά γράφουν γράμμα στον “Father Christmas”, όπου του δίνουν ευχές και του ζητούν το δώρο τους. Ρίχνουν το γράμμα μέσα στο τζάκι, ώστε ο καπνός να το πάρει μαζί του και από την καμινάδα να το οδηγήσει στον Βόρειο Πόλο.

8. Στην Ιρλανδία, χαρακτηριστικό είναι ότι αντί για μπότες, κρεμούν στο τζάκι μεγάλες τσάντες για να αφήσει μέσα ο Άγιος Βασίλης τα δώρα του. Αφήνουν ένα ποτήρι μπύρα Guinness και ένα κομμάτι κρεατόπιτα στην εξώπορτα του σπιτιού τους, για να τα βρει ο Άγιος Βασίλης όταν θα τους επισκεφτεί.

9. Στη Ρωσία, έχουν το χριστουγεννιάτικο έθιμο, να ντύνουν μία νεαρή κοπέλα στα λευκά για να παραστήσει την Παναγία. Στις 6 Ιανουαρίου, πολλές περιοχές της Ρωσίας με ορθόδοξους χριστιανούς, βασισμένοι στο Ιουλιανό ημερολόγιο, γιορτάζουν την παραμονή των Χριστουγέννων, γνωστή και ως «Σοτσέλνικ».

10. Στην Ελβετία, τα παιδιά περιμένουν την 6η Δεκεμβρίου, τον Άγιο Νικόλαο να τους φέρει δώρα και γλυκά. Την τελευταία Πέμπτη, πριν τα Χριστούγεννα, τα παιδιά παρελαύνουν τραγουδώντας τα κάλαντα. Επίσης την παραμονή των Χριστουγέννων οι ανύπαντροι άνδρες του χωριού φοράνε μαύρα κοστούμια και ψηλά μαύρα καπέλα και κάνουν παρέλαση στους δρόμους.

11. Το Βέλγιο μπαίνει στο πνεύμα των Χριστουγέννων από νωρίς με την ημέρα του Sinterklaas και με τον πολύτιμο βοηθό του Zwarte Piet που μοιράζει τα δώρα από σπίτι σε σπίτι. Τα παιδιά κρεμάνε τις κάλτσες των δώρων στο τζάκι και αφήνουν σανό και ζάχαρη για το άλογο του Sinterklaas. Ο Sinterklaas  είναι ο Santa Claus ή αλλιώς Άι Βασίλης.

12. Στην Ισπανία, η χριστουγεννιάτικη περίοδος ξεκινάει με τη μεγάλη κλήρωση της 22ης Δεκεμβρίου. Για τους Ισπανούς τα Χριστούγεννα είναι η πιο σημαντική εορτή του χρόνου και την παραμονή (Noche Buena) γιορτάζει όλη η οικογένεια μαζί. Ακολουθεί η Πρωτοχρονιά, η οποία ονομάζεται «Noche Vieja», και η 6η Ιανουαρίου ή «Dia de Reyes».

13. Στη Νορβηγία, τα Χριστούγεννα ονομάζονται  «Jul» και έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του Χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στο στάβλο. Το δώρο του; Ένα μπολ με κουρκούτι από αλεύρι.

(από perierga.gr)

Σύνδρομο Down.... Αλήθειες - Φόβοι... τι θα υπερισχύσει?

Το σύνδρομο Down είναι η πιο συνηθισμένη χρωμοσωμική διαταραχή στους ανθρώπους. Πήρε το όνομά του από τον Αγγλο John Langdon Down, που πρώτος το περιέγραψε το 1866.

Αφορά μια γενετική κατάσταση, που προκύπτει από την εμφάνιση ενός επιπλέον χρωμοσώματος στο 21ο ζευγάρι, για τον λόγο αυτό ονομάζεται Τρισωμία 21. Προέρχεται σε ποσοστό 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και συμβαίνει σε μία περίπου από τις 700-800 γεννήσεις παιδιών. 

Τα ακριβή αίτια του συνδρόμου Down δεν είναι προς το παρόν γνωστά, παρ' ότι συσχετίζεται με μητέρες μεγαλύτερης ηλικίας. (Ωστόσο, παιδιά με το σύνδρομο, γεννιούνται, σε ποσοστό 80%, από νεότερες μητέρες, κάτι λογικό, αφού είναι πολύ μικρότερος ο αριθμός των γεννήσεων από γυναίκες άνω των 35 ετών.) Τα άτομα με σύνδρομο Down και οι οικογένειές τους υπολογίζονται περίπου σε 25.000.000 σε όλο τον κόσμο. 

Για την πλειονότητα των παιδιών με σύνδρομο Down, η διάγνωση γίνεται κατά τη γέννηση ή λίγο αργότερα. 

Ωστόσο, το σύνδρομο μπορεί να ανιχνευτεί με προγεννητικό έλεγχο που περιλαμβάνει: αμνιοπαρακέντηση, ομφαλοκέντηση (και οι δύο αυτές επεμβατικές μέθοδοι ενέχουν πολύ μικρό κίνδυνο αποβολής), αυχενική διαφάνεια και βιοχημικό έλεγχο στον ορό της εγκύου. 

Το σύνδρομο Down μπορεί να επηρεάσει πολλαπλά συστήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλοι όσοι το έχουν θα παρουσιάσουν όλες τις εκδηλώσεις. Τα παιδιά που γεννιούνται με σύνδρομο Down δεν «πάσχουν» από το σύνδρομο, αφού δεν είναι πάθηση ούτε ασθένεια, αλλά μια γενετική κατάσταση που εμφανίζεται ανεξαρτήτως φυλής, καταγωγής ή εθνότητας. 

Κάποια από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να παρουσιάσει ένα παιδί με σύνδρομο Down είναι: υποτονία, μικροκεφαλία, μικρά αυτιά και μύτη, αδυναμία στον έλεγχο της γλώσσας, χαρακτηριστική εικόνα ματιών, μια επιπλέον δερματική πτυχή στον αυχένα, κοντά και πλατιά χέρια, κοντά δάκτυλα και μία εγκάρσια παλαμιαία πτυχή, αντί των φυσιολογικών δύο. 

Μεγάλο ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται με σύνδρομο Down ενδέχεται να έχουν συγγενείς καρδιοπάθειες. Επίσης, οι πνεύμονες των ατόμων με σύνδρομο Down είναι πιο ευάλωτοι σε λοιμώξεις, ενώ είναι συχνά και τα προβλήματα στ' αυτιά ή τα οφθαλμικά προβλήματα. 

Το παιδί με σύνδρομο Down έχει βραδύτερη ανάπτυξη από τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά, συνήθως χαμηλό ανάστημα και αυξημένη τάση για παχυσαρκία. Ωστόσο, με πρώιμη παρέμβαση, παρακολούθηση από ενδοκρινολόγο, σωστή διατροφή και άσκηση οι καταστάσεις αυτές βελτιώνονται σημαντικά. 

Οι άνδρες με σύνδρομο Down είναι στείροι (πλην του μωσαϊσμού). Οι γυναίκες έχουν 50% πιθανότητα να γεννήσουν παιδί με το ίδιο σύνδρομο. 

Τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης, αλλά η διακύμανση μπορεί να είναι μεγάλη. Οι διαταραχές στην ψυχοκοινωνική εξέλιξη περιλαμβάνουν επηρεασμό της βραχυχρόνιας μνήμης, της ικανότητας σκέψης, της ομιλίας και της κινητικότητας. Η κινητική και η λεκτική υστέρηση γίνονται εμφανείς σε πρώιμη ηλικία και συνήθως τα άτομα με σύνδρομο Down χρειάζονται λογοθεραπεία για να βελτιωθεί η εκφραστική τους δυνατότητα. 

Η νοητική ανάπτυξη στα παιδιά με σύνδρομο Down είναι απρόβλεπτη και δεν είναι δυνατό από τη γέννηση να προβλεφθούν οι διανοητικές ικανότητες. Γι' αυτό, ο προσδιορισμός των καλύτερων μεθόδων εκπαίδευσης για κάθε παιδί ιδανικά αρχίζει σύντομα μετά τη γέννηση. 

Δεδομένου ότι τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν ευρύ φάσμα δυνατοτήτων και η ικανότητα μάθησης σ' αυτά δεν σταματά ποτέ, η επιτυχία στο σχολείο και μετέπειτα στην εργασία δεν είναι σε καμία περίπτωση μάταιος αγώνας. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν άτομα με σύνδρομο Down που είναι σε θέση να εργάζονται, να συμμετέχουν στην κοινωνική ομάδα και να πετυχαίνουν σε τομείς όπως ο αθλητισμός, η τέχνη κ.ά. 

Να αρθεί η προκατάληψη 

Δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για το σύνδρομο Down. Παρεμβάσεις γίνονται σε όποιες από τις εκδηλώσεις του συνδρόμου αυτό είναι εφικτό. Η ενημέρωση, καθοδήγηση και στήριξη των γονέων που αποκτούν παιδί με σύνδρομο Down και η κοινωνική μέριμνα για να δοθούν ευκαιρίες προσαρμοσμένες στις αναπτυξιακές και μαθησιακές ιδιαιτερότητες των ατόμων με σύνδρομο Down είναι τα δύο σημεία-κλειδιά για την ουσιαστική και αποτελεσματική ένταξή τους στην κοινωνία. Αν και σε μικρότερο βαθμό από ότι παλιότερα, τα άτομα με σύνδρομο Down εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σήμερα με κοινωνική προκατάληψη, λόγω της άγνοιας και της λανθασμένης εντύπωσης ότι πρόκειται για άτομα με βαριά καθυστέρηση, φορτίο για την κοινότητα και την οικογένειά τους. 

Η προκατάληψη αυτή θα πρέπει να αρθεί για να μπορέσουν και τα άτομα με σύνδρομο Down, ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, να ενταχθούν, να προσφέρουν και να λάβουν αυτό που μπορούν και τους αξίζει. Στο σημερινό κόσμο που διακηρύσσει παντοιοτρόπως το ενδιαφέρον του για την ένταξη και προστασία όλων των κοινωνικών ομάδων, θα πρέπει και τα άτομα με σύνδρομο Down να βρουν τη θέση τους και να έχουν τις ευκαιρίες να δημιουργήσουν σε ένα περιβάλλον αποδοχής, ασφάλειας και αγάπης. 

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down είναι η 21η Μαρτίου

Καθιερώθηκε το 2006 με πρωτοβουλία του Έλληνα γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας για το σύνδρομο Down. Η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε από τα αριθμητικά δεδομένα του συνδρόμου (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος = 3.21). 

Οι τρεις μορφές του συνδρόμου 

•    Καθαρή ελεύθερη τρισωμία 21: Κάθε κύτταρο στο σώμα περιέχει ένα επιπλέον χρωμόσωμα 21 (ισχύει για το 95% των ατόμων με σύνδρομο Down). 

•    Μετάθεση: Ένα επιπλέον κομμάτι του 21ου χρωμοσώματος συνδέεται ή «μετατοπίζεται» σε ένα άλλο χρωμόσωμα (3-4% των ατόμων με σύνδρομο). 

•    Μωσαϊσμός: Το αποτέλεσμα ενός σφάλματος στην κυτταρική διαίρεση αμέσως μετά τη γονιμοποίηση (στους άλλους τύπους του συνδρόμου Down η χρωμοσωμική ανωμαλία συμβαίνει κατά τη διάρκεια της γονιμοποίησης ή πριν από αυτήν). Αντί για ένα επιπλέον 21ο χρωμόσωμα σε κάθε κύτταρο, τα άτομα αυτά έχουν 46 χρωμοσώματα σε μερικά κύτταρα και 47 χρωμοσώματα σε άλλα. 

(Πηγή: Ηλιαχτίδα, Ένωση Γονέων και Φίλων Ατόμων με σύνδρομο Down)

ΠΑΙΔΙΑ ... ΜΩΡΑ.... ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ!!!

Tα καλοκαιρινά μπάνια στη θάλασσα είναι η χαρά των παιδιών, ταυτόχρονα όμως γεννούν και ανησυχία στους γονείς εξαιτίας των ατυχημάτων που μπορούν να συμβούν στην παραλία. Ακολουθώντας, ωστόσο, ορισμένες απλές αλλά ουσιαστικές οδηγίες που προτείνουν οι ειδικοί -προπονητές κολύμβησης, παιδίατροι ναυαγοσώστες-, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να παίζει και να κολυμπά με ασφάλεια στη θάλασσα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, να θυμάστε πως πρέπει να κρατάτε την ψυχραιμία σας ό,τι και αν συμβεί στην παραλία! 

Ελέγξτε την παραλία
O έλεγχος της παραλίας είναι η μεγαλύτερη υποχρέωσή σας όταν πηγαίνετε για μπάνιο με τα παιδιά. Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι ασφαλές μέρος για κολύμπι είναι πάντοτε αυτό που παρουσιάζει τους λιγότερους κινδύνους. Γι’ αυτό, λοιπόν: 
● Διαβάζετε τυχόν πινακίδες ή ρωτάτε το ναυαγοσώστη (αν υπάρχει) για τις ιδιαιτερότητες της περιοχής (ρεύματα, βράχια, επικίνδυνα ψάρια, μορφολογία βυθού). Εάν η παραλία δεν είναι οργανωμένη, ενημερωθείτε από τους ντόπιους ή τους άλλους λουόμενους. 
● Ελέγξτε αν υπάρχει μεγάλη κίνηση σκαφών ή αν γίνονται θαλάσσια σπορ κοντά στην ακτή. 
● Βλέπετε αν τα νερά είναι καθαρά (η γαλάζια σημαία στην παραλία εγγυάται την ποιότητα των νερών). 

Δώστε τους σαφείς οδηγίες
Εάν η θάλασσα έχει βράχια, τότε επισημάνετε στα παιδιά να κολυμπούν σε απόσταση από αυτά. Διαφορετικά, ένα δυνατό κύμα μπορεί να τα σπρώξει προς τα βράχια και να τα τραυματίσει. Ακόμη, ζητήστε από τα μεγαλύτερα παιδιά να βουτούν με τα πόδια και όχι με το κεφάλι, ιδιαίτερα αν δεν γνωρίζετε καλά τα νερά. Για τον ίδιο λόγο, ζητήστε από τα παιδιά να αποφεύγουν τα σπρωξίματα μέσα στο νερό. Τέλος, αν η θάλασσα έχει κύμα, πείτε στα παιδιά να κολυμπούν με την πλάτη προς την ακτή, ούτως ώστε να μην καλυφθούν ξαφνικά από τα κύματα και τρομάξουν. 

Θέστε όρια 
Oρίστε με σαφήνεια στο παιδί μέχρι πού επιτρέπεται να κολυμπάει, π.χ. «Μέχρι εκείνη τη σημαδούρα». Μπορεί να πάει πιο βαθιά μόνο εάν κολυμπάτε δίπλα του και είστε σίγουροι ότι μπορείτε να το βοηθήσετε. Εάν το παιδί είναι παρορμητικό, να είστε ακόμη πιο αυστηροί στα όρια που θα θέσετε. Επίσης, πρέπει να είστε προσεκτικοί και με τα παιδιά που πηγαίνουν κολυμβητήριο! Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι γονείς συχνά υπερεκτιμούν τις ικανότητες των παιδιών τους όταν αυτά πηγαίνουν κολυμβητήριο, με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν την επιτήρησή τους. 

Να είστε κοντά τους
Τα παιδιά πρέπει να συνοδεύονται από έναν ενήλικο στη θάλασσα. Ποτέ μην τα εμπιστεύεστε σε μεγαλύτερα παιδιά. Επίσης, όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο πιο κοντά του πρέπει να είστε. Στα μικρά παιδιά (π.χ. 3 χρονών) συνιστάται η επίβλεψη αφής - δηλαδή, να μπορείτε να πιάσετε το παιδί ανά πάσα στιγμή απλώνοντας το χέρι σας, ακόμη και αν βρίσκεται στην ακροθαλασσιά. 

Πότε να μάθει κολύμπι το παιδί;
Σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, τα παιδιά μέχρι τα τέταρτα γενέθλιά τους δεν είναι εξελικτικά έτοιμα να κάνουν μαθήματα κολύμβησης. Μέχρι τότε, ωστόσο, μπορούν να συμμετέχουν σε προγράμματα κινητικής αγωγής στο νερό (π.χ. baby swimming). Ωστόσο, οι γονείς δεν πρέπει να εφησυχάζουν ότι το παιδί τους είναι ασφαλές στο νερό επειδή έχει συμμετάσχει σε τέτοιου είδους μαθήματα! 

Το παιδί παρασύρθηκε από τα κύματα!
Εάν πρόκειται για μικρό παιδί (π.χ. 2-3 χρονών), μπαίνετε αμέσως στη θάλασσα και το βγάζετε έξω. Εάν όμως το παιδί έχει παρασυρθεί στα βαθιά, το βοηθάτε μόνο εφόσον ξέρετε τον τρόπο. Oι ναυαγοσώστες επισημαίνουν ότι ο βασικός κανόνας της διάσωσης είναι ότι ποτέ δεν προσεγγίζει ο διασώστης το θύμα σώμα με σώμα. Πάντοτε του δίνει κάτι να πιαστεί (π.χ. ένα σκοινί, μια πετσέτα, ένα αναποδογυρισμένο κουβαδάκι, μια σανίδα), ώστε να το τραβήξει έξω. 

Εάν το παιδί έχει χάσει τις αισθήσεις του, δώστε του τις πρώτες βοήθειες
● Ξαπλώστε το στην άμμο και καλέστε αμέσως για βοήθεια (το ναυαγοσώστη ή το 166).
● Βάζετε το πρόσωπό σας κοντά στη μύτη και το στόμα του για να δείτε αν αναπνέει. 
● Εάν αναπνέει, το γυρίζετε στο πλάι (πλάγια θέση ασφαλείας) και περιμένετε να συνέλθει, παρακολουθώντας το μέχρι να έρθει η βοήθεια. 
● Εάν δεν αναπνέει, τότε βάζετε το ένα σας χέρι στο μέσο του στέρνου κάτω από τη νοητή γραμμή που σχηματίζουν οι θηλές και κάνετε 30 μαλάξεις μετρώντας ως εξής: «και 1, και 2, και 3… και 30». Κάθε 30 μαλάξεις κάνετε δύο τεχνητές αναπνοές: Ανασηκώνετε το πιγούνι του παιδιού, κλείνετε τη μύτη του και ανοίγετε το στόμα του. Εισπνέετε βαθιά και εκπνέετε στο στόμα του. Στη διάρκεια ενός λεπτού πρέπει να επαναλάβετε τρεις φορές αυτή τη διαδικασία. Σταματάτε μόνο αν το παιδί συνέλθει ή έρθει η βοήθεια. 

Να φάει ένα σάντουιτς;
Τα παιδιά πρέπει να μπαίνουν στο νερό όταν έχει τελειώσει η διαδικασία της πέψης, δηλαδή τέσσερις ώρες μετά το γεύμα (τόσες ώρες χρειάζονται για την πέψη ενός γεύματος με κρέας). Διαφορετικά, υπάρχει πάντα ο σοβαρότατος κίνδυνος της εισρόφησης θαλάσσιου νερού στους πνεύμονες. Για τον ίδιο λόγο, μη δίνετε στο παιδί σάντουιτς ή πολλά φρούτα (που πέπτονται δύσκολα) ενώ κάνει ακόμη μπάνιο. Βέβαια, το τι συνιστά γεύμα προς αποφυγή στην παραλία εξατομικεύεται ανάλογα με την ηλικία και τις διατροφικές συνήθειες κάθε παιδιού, π.χ. ένα απλό σάντουιτς με τυρί μπορεί να αποτελεί πλήρες γεύμα για ένα παιδί δύο χρονών, όχι όμως και για ένα παιδί 11 χρονών. Πάντως, εάν το παιδί φάει κανονικό γεύμα στην παραλία (ακόμη και σε σάντουιτς), δεν πρέπει να ξαναμπεί στο νερό πριν περάσουν 3-4 ώρες. 

Μην εμπιστεύεστε τα μπρατσάκια
Ακόμη και αν τα παιδιά φορούν μπρατσάκια ή σωσίβιο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείτε να τα αφήσετε χωρίς επίβλεψη στο νερό, επειδή τα φουσκωτά βοηθήματα δεν αποτελούν σωστικά μέσα. Απεναντίας, με ένα ελαφρύ ρεύμα αέρα το παιδί με τα μπρατσάκια μπορεί να παρασυρθεί μακριά μέσα στο νερό. Γι’ αυτό και συστήνουν τα παιδιά να εμπιστεύονται τις δικές τους δυνάμεις. Εάν πάντως θέλετε το παιδί να έχει ένα βοήθημα, προτιμήστε τα κολυμβητικά σωσίβια επίβλεψης ή τα κολυμβητικά γιλέκα (πωλούνται κυρίως σε καταστήματα με αθλητικά είδη). 

Τι να πείτε στα παιδιά πριν πάτε στη θάλασσα
• Εάν κάποιο παιδί κινδυνεύει, να φωνάξουν αμέσως έναν ενήλικο ή το ναυαγοσώστη. Να μην επιχειρήσουν να το βοηθήσουν μόνα τους.
• Να μην υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους μέσα στο νερό και να μην απομακρύνονται ποτέ από το σημείο της παραλίας όπου βρίσκεστε.
• Να κολυμπούν πάντα κοντά σας και να μην μπαίνουν ποτέ στο νερό μόνα τους ή χωρίς να σας το πουν.
• Να μη φωνάζουν «βοήθεια» χωρίς λόγο, παρά μόνο όταν έχουν σοβαρό πρόβλημα, π.χ. όταν νιώθουν ότι δεν μπορούν να φτάσουν κολυμπώντας μόνα τους στην ακτή.

Και κάποιες οδηγίες για μωράκια....

Tο καλοκαίρι είναι συνώνυμο με τις διακοπές και ιδιαίτερα με τη θάλασσα. Τα παιδιά χαίρονται να βουτούν και να κολυμπούν με τις ώρες. H παραλία είναι ένας τόπος γεμάτος νέες εμπειρίες για το παιδί και συνήθως το σημείο όπου αυτό συναντά άλλα παιδιά και παίζει μαζί τους.

Πρώτη φορά στην παραλία

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται, όμως, πώς θα δεχθεί τη θάλασσα το μωρό τους. Θα σας φανεί απίστευτο, όμως κανένα ανθρώπινο ον δεν γεννιέται με φόβο για το νερό. Aυτό συμβαίνει, γιατί έχουμε περάσει όλοι αρκετούς μήνες ευτυχισμένοι και ασφαλείς μέσα στο αμνιακό υγρό. Aποβάλλετε, λοιπόν, τους δισταγμούς σας και βάλτε το μωρό σας στη θάλασσα. H επαφή του βρέφους με το υγρό στοιχείο πρέπει να γίνεται σταδιακά. Kαθίστε στην άκρη της θάλασσας και αγγίξτε το νερό, βρέξτε του τα ποδαράκια. Όταν βρεθεί μέσα στη θάλασσα, δοκιμάζει να κινηθεί και αρχίζει αμέσως να κλοτσά σιγά σιγά, νιώθοντας το νερό αλλά και τα χέρια των γονιών του να το προστατεύουν. Όταν το συνηθίσει, πάρτε το στην αγκαλιά σας και κολυμπήστε για λίγα λεπτά. Έπειτα από κάποιες φορές, αν η θάλασσα είναι ήσυχη, κυρίως όμως αν εσείς μιλάτε με ήρεμη φωνή, εκείνο θα αισθάνεται ικανοποιημένο χωρίς φόβο για το υγρό στοιχείο. Eνθαρρύνετέ το να σας δείξει την ικανότητά του να «σπάει» το νερό με τις μικρές γροθιές του, κάτι που το κάνει περήφανο, ιδιαίτερα αν το επαινείτε.

Aν το παιδί έχει αρχίσει να περπατά, θα ακολουθήσετε την ίδια τακτική. Πάντα η επαφή με το νερό θα γίνεται σταδιακά. Aστειευτείτε μαζί του, παίξτε μπάλα κ.λπ.

Βοηθήστε το να εξοικειωθεί με τη θάλασσα

- Oι καταλληλότερες ώρες για τη θάλασσα είναι νωρίς το πρωί ή το απόγευμα.

- H πολλή φασαρία ενοχλεί το παιδί στην πρώτη γνωριμία του με το νερό.

- Mην το πιέσετε να κάνει κάτι που δεν θέλει τη συγκεκριμένη στιγμή.

- Aντίθετα, να έχετε υπομονή μαζί του και να το ενθαρρύνετε συνεχώς.

- Η προσοχή σας να είναι στραμμένη πάνω του.

- Στις περιπτώσεις που αρνείται να μπει στο νερό, πρέπει να σκεφθείτε ότι ίσως δεν είναι ακόμα έτοιμο ή ότι εσείς δεν είστε αρκετά ήρεμοι. Tο νερό πρέπει να είναι για το παιδί κάτι ξεχωριστό, άμεσα συνδεδεμένο με το παιχνίδι, την ευχαρίστηση, τη συντροφικότητα.

- Ξεκινήστε από την αρχή την προσπάθειά σας οπλισμένοι με υπομονή, παίζοντας αρχικά στην παραλία, εκεί όπου παφλάζει το κύμα. Mόλις εξοικειωθεί, δεν θα θέλει να βγει από τη θάλασσα.

- Συνήθως, από την ηλικία των πέντε ετών, το παιδί μπορεί να μάθει να κολυμπά.

- Η κολύμβηση είναι η καλύτερη άσκηση, γιατί κινούνται όλοι οι μύες του σώματος, αναπτύσσονται οι πνεύμονες και θωρακίζεται η υγεία του παιδιού.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

- Tο μωρό είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στις αδιαθεσίες και στην ηλίαση, ειδικά όταν μένει ακίνητο μέσα στη ζέστη.

- Tις πρώτες μέρες στην παραλία πρέπει να κάθεται ελάχιστα στον ήλιο και πάντα με αντηλιακή κρέμα και με ένα λευκό φανελάκι.

- Kάθε παιδί, ανεξάρτητα από την ηλικία του, πρέπει να φορά οπωσδήποτε καπέλο.

- Να φορά παπούτσια για την καυτή άμμο και να έχετε πάντα μαζί σας ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό ή μπιμπερό για τα μικρότερα παιδιά.

- Να φορά μπρατσάκια ή σωσίβιο όταν κολυμπά.

- Aν το παιδί βρίσκεται στη φάση που όλα τα αντικείμενα καταλήγουν στο στόμα του, καλά θα κάνετε να το επιβλέπετε, γιατί τα βότσαλα φαντάζουν ιδιαίτερα ελκυστικά.

- Δεν πρέπει να αφήνετε να παίζει μόνο του το παιδί που είναι δύο έως τριών χρόνων, γιατί η θάλασσα είναι πολύ επικίνδυνη στις τόσο μικρές ηλικίες. Το παιδάκι μπορεί να πνιγεί και σε βάθος δέκα εκατοστών. Ακόμα και σε μεγαλύτερες ηλικίες, πρέπει πάντα να επιβλέπονται.

- Tα στρωματάκια και οι λαστιχένιες βαρκούλες πρέπει να χρησιμοποιούνται πάντα υπό την επίβλεψή σας.

- Xρειάζεται να μένετε κοντά του, ακόμα και όταν αυτό πλατσουρίζει στα ρηχά. Ένα μικρό κύμα φτάνει να το ρίξει μέσα στο νερό.

- H θάλασσα είναι ευεργετική κυρίως για τα παιδιά που υποφέρουν από φαρυγγο-αμυγδαλίτιδες ή που μολύνονται συχνά στις άνω αναπνευστικές οδούς, στους βρόγχους και στην τραχεία.

- Επίσης, κάνει καλό στα νωθρά και παχουλά παιδιά, αφού το παχνίδι με το νερό και το κολύμπι τα τονώνει.

- Mε την ηλιακή ακτινοβολία τα παιδιά παίρνουν βιταμίνες A και D, που βοηθούν ιδιαίτερα στην ανάπτυξή τους.

Καλό Καλοκαίρι!!!!!

(από vita.gr  και  akappatou.gr)

ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ!!!

Πολύς καιρός απουσίας!!! Δίχως αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχαν σκέψεις και ερεθίσματα, για να δώσουν λόγο, για ανάρτηση. Δυστυχώς ο χρόνος είναι αυτός, που μας κυνηγάει και δεν μας αφήνει να λειτουργήσουμε ελεύθερα...

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, παίρνω από το γεγονός της πρόσφατης  αυτοκτονίας του μαθητή στα Γιαννιτσά.

Προσπαθώ μέρες τώρα, να καταλάβω το γιατί, το πως, το τι μπορεί να είναι αυτό, που κάνει ένα παιδί 18 χρόνων, να φτάσει σ' αυτό το σημείο...

Πόσο πιεσμένο, μπορεί να είναι!!! και γιατί να είναι;;;

Μα τι λέω!!!!! Γιατί;;;  Μήπως θα έπρεπε να πω, και γιατί να μην είναι πιεσμένο.

Το "μικρόβιο" γονιός βρίσκεται παντού.... σε κάθε σπίτι, σε κάθε οικογένεια. Όσο δεν το ακουμπάς και δεν το πειράζεις, δεν σε πειράζει κι εκείνο.... Κάτω από ιδιαίτερες όμως συνθήκες και κυρίως υπό "υψηλές θερμοκρασίες" κάνει την δράση του!!!

Και μην μου πείτε ΟΧΙ....

Γεννιόμαστε και από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας, μαθαίνουμε πως προορισμός του ανθρώπου, είναι να κάνει οικογένεια και να διαιωνίσει το "είδος" μας...

Με λαχτάρα περιμένουμε την γέννηση του παιδιού μας... Το πως θα είναι, αν θα μας μοιάζει, αν θα είναι ψηλό, όμορφο, έξυπνο.... Αναμένουμε με αγωνία να ακούσουμε τις πρώτες του λεξούλες, να το δούμε να περπατάει, να  μαθαίνει να γράφει, να διαβάζει... Και εκεί κοντά, στην ηλικία των 5-6 χρόνων, που αρχίζει να καταλαβαίνει την έννοια των λέξεων "υπευθυνότητα" και "υποχρέωση", αρχίζει το ΚΗΡΥΓΜΑ!!!! 

Αρχίζουμε και βάζουμε τα  "όρια" και τα "πλαίσια" μέσα στα οποία πρέπει να κινηθεί... Και μέχρι τα 13-14 όλα βαίνουν καλώς... αφού το παιδί ζει κυρίως μέσα στα πλαίσια της οικογένειας και σπάνια φεύγει μακρυά από το οπτικό πεδίο των γονιών... Όλα είναι σύμφωνα με αυτά, που ακούει και βλέπει...Και ακόμα κι αν νιώθει περιορισμένο και πιεσμένο, δεν το πολύ αντιλαμβάνεται γιατί δεν βλέπει κάποιον που να κάνει κάτι διαφορετικό, από αυτά έχει μάθει. 

Και μέχρι εκεί το "μικρόβιο" γονιός παραμένει σε νάρκη και συμβιώνουν αρμονικά.

Μόλις όμως φτάσει η πρώτη αντίδραση, η πρώτη απαίτηση, η πρώτη άρνηση το θερμόμετρο αρχίζει και ανεβαίνει!!!  Το "μικρόβιο" αρχίζει και κατατρώει τον ψυχισμό του παιδιού.

Δεν το αφήνει να λειτουργήσει σύμφωνα με τα δικά του θέλω και τις δικές του ανάγκες.

Πως μπορεί να κάνει παρέα, με κάποιον που θα το κρατάει πολλές ώρες, μακρυά μας;

Πως θα σπουδάσει κάτι, που δεν έχει καμία σχέση με τις προσδοκίες μας;

Πως θα ερωτευθεί κάποιον, που θα το πάρει μακρυά μας ή που δεν μπορεί να του προσφέρει αυτά που απαιτούμε;

Πως θα πάει να ζήσει σε μία άλλη χώρα και θα μας αφήσει μόνους πίσω; (λες και όταν πεθάνουμε,  δεν θα μείνει αυτό μόνο του πίσω)

Και ένα σωρό πως και γιατί.... που μπορούν να θέσουν  οι γονείς....

Ευτυχώς βέβαια, υπάρχουν παιδιά που "μάχονται", αντιδρούν και καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και τις επιθυμίες τους.

Όμως, υπάρχουν και τα άλλα παιδιά τα "αδύναμα", που δεν αντιδρούν και αποδέχονται τις απόψεις των γονιών τους, θέλοντας να μην τους στεναχωρήσουν ή γιατί πιστεύουν πως έτσι "οφείλουν" να πράξουν.

Και υποχώρηση, στην υποχώρηση .... φτάνουν να γεράσουν, ζώντας την ζωή κάποιων άλλων. Κενή, χωρίς ενδιαφέρον, περιμένοντας να πραγματοποιήσουν το επόμενο βήμα, από το σκούντημα κάποιου άλλου. Αν φυσικά προλάβουν να ζήσουν μία ζωή έστω κι έτσι. Γιατί υπάρχουν και οι δυσάρεστες εξελίξεις... σαν κι αυτή που αναφέραμε στο ξεκίνημα!!!

Ρόλος των γονιών είναι, να προσφέρουν στα παιδιά τους τα κατάλληλα εφόδια και γνώσεις, για να μπορέσουν τα παιδιά, να αντιμετωπίσουν, οποιαδήποτε κατάσταση στην ζωή τους. Να τα συμβουλεύουν και να τα στηρίζουν. Άλλωστε τα φέραμε σ' αυτή την ζωή, για να τα έχουμε κοντά μας και να τα καμαρώνουμε, για να τα βλέπουμε ευτυχισμένα, όπως θα θέλαμε να ήμασταν κι εμείς*

(* εννοείται, πως αναφέρομαι σε άτομα, που δεν είναι ευτυχισμένα και κάνουν και τους άλλους γύρω τους, να βιώνουν την ίδια δυστυχία)

Κοινωνικό παιδί ή όχι???

Η ανάπτυξη της κοινωνικότητας του παιδιού αποτελεί μεγάλη πρόκληση, η οποία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την αυτοπεποίθησή του, τις φιλίες του και την προσαρμογή του στη σχολική ζωή.
Η ανάπτυξη της κοινωνικής συμπεριφοράς έρχεται ως αποτέλεσμα της επικοινωνίας με τα πρώτα πρόσωπα του περιβάλλοντος του παιδιού. Η επικοινωνία αυτή είναι δυναμική και σταδιακή διαδικασία.(Της Ιωάννας Λούβη, ειδικής παιδαγωγού, και του Γιώργου Καλύβη, λογοπεδικού)

Στην προσχολική ηλικία
Μερικά από τα πιο σημαντικά σημεία αυτής της ανάπτυξης κατά την προσχολική ηλικία είναι τα ακόλουθα:
-Ως 8 μηνών – Ξεκινάει η κοινωνική επαφή με απλά κοιτάγματα, χαμόγελα και άπλωμα χεριού
-9-13 μηνών – Τα παιδιά μαλώνουν και το ένα προσπαθεί να πάρει τα παιχνίδια του άλλου
-Έως τα 4 χρόνια, αναζητούν σύντροφο που παίζει μαζί τους, πλάι, ή παράλληλα. Δεν συνεργάζονται. Περιορίζονται, όμως, οι τσακωμοί.
-Μετά τα 4 χρόνια, τα παιδιά παίζουν ομαδικά παιχνίδια με εποπτεία ενός ενήλικα. Οι σχέσεις τους είναι, όμως, ακόμα εγωκεντρικές και αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός μεταξύ τους. Σε γενικές γραμμές, όμως, οι φιλίες σε αυτήν τη φάση χαρακτηρίζονται από φιλικότητα και συνεργατικότητα.

Όταν πηγαίνει σχολείο
Από τα 7 και μετά, τα παιδιά μπορούν να οργανώσουν και να παίξουν συνεργατικό και φιλικό παιχνίδι. Επιδιώκουν πιο μακροχρόνιες και δεσμευτικές σχέσεις, και μεγαλύτερη ευαισθησία στις ανάγκες και στα συναισθήματα των φίλων τους. Σε αυτό το στάδιο, οι φιλίες που αναπτύσσονται, γίνονται πιο σταθερές, καθώς δημιουργείται η διάθεση για συμμόρφωση στους κανόνες της ομάδας.
Όσoν αφορά τις δραστηριότητες την ώρα του παιχνιδιού, ενώ στην αρχή τα παιδιά περιορίζονται στο να παίζουν παιχνίδια με τους φίλους τους, σιγά σιγά προτιμούν να αθλούνται μαζί, να βγαίνουν βόλτα, να συζητούν και να μοιράζονται τα προβλήματά τους.
Αν δυσκολεύεται στις κοινωνικές του συναναστροφές:
-Παρατηρείτε τη συμπεριφορά του παιδιού σας σε διάφορες κοινωνικές καταστάσεις (π.χ. στη σχολική τάξη, όταν παίζει κ.λπ.), για να κατανοήσετε τις ικανότητες και τις αδυναμίες του.
-Δημιουργήστε μαζί με το παιδί ένα «σύστημα ειδοποίησης» (π.χ., ακουμπήστε τη μύτη σας με το δάχτυλό σας), μέσω του οποίου το παιδί θα παίρνει το μήνυμα ότι χρειάζεται ν' αλλάξει τη συμπεριφορά του.
-Γράψτε το παιδί σε ομαδικές δραστηριότητες και λάβετε υπόψη σας τα ενδιαφέροντα και τις ιδιαίτερες ικανότητές του.
-Διαρκώς να ενισχύετε την πληροφόρηση του παιδιού σε θέματα που σχετίζονται με την κοινωνικοποίησή του (π.χ., τα σπίτια με μονό αριθμό βρίσκονται στη μία πλευρά του δρόμου, η μαγιονέζα πρέπει να διατηρείται στο ψυγείο, ο ταχυδρόμος περνάει μόνο μία φορά τη μέρα κ.ο.κ.).
-Χρησιμοποιήστε τη βόλτα με το αυτοκίνητο, την εκδρομή ή το ταξίδι σαν ευκαιρία για πληροφόρηση. Επισκεφθείτε μαζί μουσεία, πάρκα, φίλους ή συγγενείς και στο τέλος της ημέρας συζητήστε για ό,τι κάνετε.
-Κάντε ευκολότερες για το παιδί τις καταστάσεις που απαιτούν μετάβαση από μια ευχάριστη δραστηριότητα (π.χ., ένα παιχνίδι) σε μια λιγότερο ευχάριστη (π.χ., ασκήσεις μαθηματικών). Φροντίστε να δώσετε στο παιδί κάποιο προειδοποιητικό σημάδι πριν από το τέλος της δραστηριότητας και ενημερώστε το για το πόσος χρόνος απομένει για την ολοκλήρωση της δραστηριότητας.
Σε περιπτώσεις που ανησυχείτε ότι το παιδί σας είναι μοναχικό ή παρουσιάζει επιθετική συμπεριφορά, ζητήστε βοήθεια από τον δάσκαλό του. Αν το παιδί συμμετέχει σε οποιοδήποτε είδος ομαδικού προγράμματος, όπως ομάδες παιχνιδιού, συζητήστε τις ανησυχίες σας. Ωστόσο, αν παρά τις προσπάθειες, το παιδί δεν γίνεται αποδεκτό, ίσως θα πρέπει ν' απευθυνθείτε σ' έναν ειδικό

Εγωκεντρισμός
Το εγωκεντρικό παιδί δεν μπορεί να υπολογίσει την προοπτική ενός άλλου προσώπου, κι αυτή η κατάσταση επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίον προσεγγίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις. Γενικά, τα παιδιά είναι εγωκεντρικά στις σχέσεις τους, και το μόνο που τους ενδιαφέρει σε μια φιλία, αρχικά (ηλικία 4-5 ετών), είναι το παιχνίδι και όχι η στοργή και η αλληλοϋποστήριξη. Μεγαλώνοντας, αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τη μονιμότητα μιας φιλίας, καθώς και για το πώς βλέπουν τα πράγματα οι φίλοι τους.

(από familylife.gr)

Ο ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ...

Τα συναισθήματα θύμος, θλίψη, φόβος, χαρά   βρίσκονται στην καρδιά του ατόμου, είναι η έκφραση της Ζωής του. Το παιδί είναι ένα άτομο.Το να ξέρεις να το ακούς και να το σέβεσαι, σημαίνει ότι το σέβεσαι σαν άνθρωπο. Οι γονείς νιώθουν συχνά ανίσχυροι μπροστά στην ένταση των συναισθημάτων των παιδιών τους.Πασχίζουν να τα ηρεμήσουν, να σταματήσουν τις φωνές, τα δάκρυα, την έκφραση της συγκίνησης. Όμως το συναίσθημα έχει ένα νόημα, είναι θεραπευτικό.

Η έκφραση αυτή είναι το μέσο της αποφόρτισης και απελευθέρωσης από τις συνέπειες επώδυνων εμπειριών. Η καταστολή των συναισθημάτων είναι επιζήμια. Ενεργοποιεί αμυντικές διαδικασίες , καταναγκασμούς και σωματικά συμπτώματα.

Επείγει να μάθουμε να εντοπίζουμε τα συναισθήματα να τα ονοματίζουμε, να τα καταλαβαίνουμε, να τα εκφράζουμε και να τα χρησιμοποιούμαι θετικά για την ευτυχία των παιδιών.



Να θυμάστε,τα παιδιά μας λένε πάντα αυτό που έχουν ανάγκη σε κάθε ηλικία αρκεί να τα ακούμε και να προσπαθούμε να τα αποκωδικοποιούμε στη γλώσσα τους. Ακούστε το παιδί σας δώστε του χρόνο να εκτονωθεί συναισθηματικά θα βγει πιο ώριμο από όλες τις δυσκολίες της ζωής.Οι γονείς μπορούν να καταλάβουν τα παιδιά τους αν δεν είναι εγκλωβισμένοι και πληγωμένοι από τη δική τους παιδική ηλικία, να γνωρίζουν τη σημασία της έκφρασης του συναισθήματος και μην ακολουθούν τυφλά τις συμβουλές κάποιων άλλων.

Π.χ το μωρό για να μην γίνει κακομαθημένο να μη το σηκώνουμε στα χέρια ακόμα και αν κλαίει σπαρακτικά, το να αφήνετε ένα μικρό παιδί να κλαίει μόνο του είναι σαν να το βυθίζετε σε τρομακτικά συναισθήματα.To επάγγελμα του γονιού είναι πράγματι δύσκολο, αδύνατο σύμφωνα με το τον Φρόιντ εφόσον μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας, με τα όρια μας με τις αγιάτρευτες ακόμα πληγές μας και έτσι και αλλιώς τα παιδιά θα μας κατηγορήσουν αναπόφευκτα για ορισμένα πράγματα αφού το έχουν ανάγκη για να μεγαλώσουν για να αισθανθούν διαφορετικά από μας, να ξεχωρίσουν.

 Το μικρό παιδί είναι αιχμάλωτο της αμεσότητας του συναισθήματος χωρίς να μεσολαβεί η σκέψη που θα του επέτρεπε να συσχετίζει τα πράγματα και να τα ιεραρχήσει.Το παιδί όταν λέει κάτι έχει αξία και δεν είναι καπρίτσιο, πίσω από μια συμπεριφορά περίεργη, υπερβολική ας αναζητήσουμε το συναίσθημα ας αναζητήσουμε την ανάγκη, το παιδί κάτι λέει.

Όταν δεν ακούμε τις φωνές ή την αρνητική συμπεριφορά όταν δε τα σεβόμαστε αυτά ως γλώσσα όταν δε προσπαθούμε να καταλάβουμε το νόημα τους, αναγκάζουμε το παιδί να κλειστεί στον εαυτό του ,κάποιες φορές μπορεί να κατάληξη στην οδό των συμπτωμάτων για να ακουστεί ,επιθετικότητα, ακράτεια, άρνηση φαγητού κ.α.

Όταν κλαίει δε το ρωτάμε γιατί, άλλα τι συμβαίνει τι αισθάνεσαι?

Ισχυρά συναισθήματα που συναντάμε συχνά:

Ο ΦOBOΣ

Ένας φόβος έχει λόγο ύπαρξης έστω κι αν είναι ακατανόητος για έναν ενήλικα, ένας φόβος πρέπει να ακούγεται να είναι σεβαστός και καλοδεχούμενος. Θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν αισθάνεται φόβο άλλα αυτός που τον αναγνωρίζει τον αποδέχεται και παίρνει τις πληροφορίες που του μεταφέρει. Συνήθως ο φόβος είναι υγιές συναίσθημα ενεργοποιείται μπροστά στο κίνδυνο. Όμως όπως και να έχει ακόμα και αν είναι φόβοι υπερβολικοί πρέπει να συμπαραστεκόμαστε στα παιδιά όταν τους περνάνε, να είμαστε εκεί να τους εξηγήσουμε, να τους παρηγορήσουμε να τους εξερευνήσουμε μαζί τους.

Οι νυχτερινοί φόβοι που είναι συνήθης και ξυπνούν τρομαγμένο το παιδί δείχνουν τα συναισθήματα που δεν κατάφερε να χαλιναγωγήσει την ημέρα,

Πως μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί που φοβάται και μπορεί ο φόβος του να κρύβει και το συσσωρευμένο θυμό



Μη το θεωρείται και μη το λέτε φοβητσιάρικο.
Δείτε τους δικούς σας φόβους και γιατρέψτε τους.
Προσπαθήστε να δημιουργήσετε το αίσθημα της ασφάλειας στο παιδί.
Καλλιεργήστε από νωρίς την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Συζητήστε μαζί του για τους φόβους του.
Να μην χρησιμοποιείται τον εκφοβισμό ως μέσο διαπαιδαγώγησης.
Βοηθήστε το να υπομένει και να αντιμετωπίζει σταδιακά τους φόβους του.
Tέλος να απευθύνεστε σε κάποιο ειδικό εάν βλέπετε ότι το παιδί υποφέρει από κάποια έντονη φοβία.


Ο ΘΥΜΟΣ

Η οργή και ο θυμός είναι πολύ υγιή συναισθήματα αλλά όταν οι γονείς το απαγορεύουν και το παιδί απαγορεύει στον εαυτό του να τα νιώσει. Το παιδί αισθάνεται κακό που νιώθει οργή και έτσι τη στρέφει ενάντια στον εαυτό του με αποτέλεσμα να αισθάνεται ασήμαντο λειψό.

Το παιδί που δε μπορεί να εκφράσει το θυμό μου μπορεί επίσης να αρχίσει να φοβάται.

 Πως μπορείτε να βοηθήσετε ένα παιδί που νιώθει θυμωμένο

Επιτρέψτε να δώσει διέξοδο στο θυμό του.
Αν τα αιτήματα του δε μπορούν να ικανοποιηθούν είναι βασικό να κατανοείτε πάντα το θυμό του.
Μην απαντήσετε στο θυμό με θυμό, πρέπει να αποφύγετε να ανταποκριθείτε στο θυμό του παιδιού με το δικό σας θυμό.
Βοηθήστε το να καταλάβει ποίοι τρόποι είναι αποδεκτοί και μη αποδεκτοί για να εκφράσει το θυμό του. Μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να το αντιληφθεί αυτό με το να αναγνωρίσει αρχικά τους λόγους για τους οποίους νιώθει θυμωμένο.
Δώστε χρόνο να ηρεμήσει.
Συνοψίζοντας οι θυμοί είναι πολλοί κάποιοι υπερβολικοί , πρόκειται για συσσωρευμένη ένταση , την έκφραση ενός ασυνείδητου φόβου του γονιού, η έκφραση ενός άλλου συναισθήματος που καμουφλάρεται από το θυμό γιατί το πραγματικό συναίσθημα δε μπορεί να εκφραστεί. Επίσης η επιθετικότητα κρύβει πάντα κάποια έλλειψη.

Ο θυμός είναι καλός γιατί επιτρέπει στο άτομο να υπερασπιστεί το έδαφος του το σώμα του, τις ιδέες του, τις αξίες του, την ακεραιότητα του.

Τέλος ανταπόκριση στο θυμό σημαίνει ότι τον ακούμε τον σεβόμαστε , τον συναισθανόμαστε.


Η ΘΛΙΨΗ 

Η θλίψη των παιδιών και τα δάκρυα μας ταράζουν , λέμε έλα σταμάτα τώρα θα σου αγοράσω καινούργιο παιχνίδι, τα δάκρυα όμως ανακουφίζουν ,γιατρεύουν ,ειδικά όταν συμβεί ένα θλιβερό γεγονός στην οικογένεια μια θλίψη χωρίς δάκρυα θα μείνει μπλοκαρισμένη για χρόνια σε περίπτωση που δεν εκφραστεί .

Συμπαρασταθείτε στη θλίψη αφήστε χώρο για τα δάκρυα. Το να ερμηνεύει κανείς την εκδήλωση των συναισθημάτων ως αδυναμία είναι ξεπερασμένο, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.Οταν συμβεί κάποιο θλιβερό γεγονός πέστε την αλήθεια, είναι αποδεδειγμένο ότι κάνει πάντα λιγότερο κακό, τα παιδιά νιώθουν εύκολα υπεύθυνα για αυτά που συμβαίνουν στο περίγυρο τους και για αυτό το λόγο χρειάζεται να τους τονίσετε πως δεν ευθύνεται για τίποτα απολύτως και πως έχει το δικαίωμα να νιώθει όλα τα συναισθήματα από θυμό μέχρι και θλίψη.

Τα στάδια που μπορεί να ακολουθήσουν μετά από ένα θλιβερό γεγονός είναι:

 Άρνηση

Θυμός

Κατάθλιψη

Αποδοχή που σηματοδοτεί το τέλος του πένθους.


Η ΧΑΡΑ

Η ικανότητα της χαράς είναι έμφυτη στα παιδιά.

Για να διατηρήσει το παιδί την φυσική του ικανότητα για χαρά, πρέπει να φτιάξουμε έτσι τη ζωή του ώστε να είναι όσο πιο ευτυχισμένο γίνεται, να αγαπάει και να ολοκληρώνεται ως άνθρωπος.

Όταν τα παιδιά φορτώνονται τη θλίψη, τις στερήσεις, τα ανικανοποίητα συναισθήματα των γονέων δεν είναι ελεύθερα να ευτυχήσουν.

Είναι ευθύνη των γονέων να είναι ευτυχισμένοι, να μεταδίδουν ή τουλάχιστον να μην αλλοιώνουν την όρεξη για ζωή στο παιδί. Το να είσαι ευτυχισμένος είναι επιλογή. Για να βοήθησε τα παιδιά σας να διατηρήσουν την ικανότητα για χαρά, να τους δίνεται συγχαρητήρια, να τα ενθαρρύνεται, αντί να επικεντρώνεστε σε ότι στραβό κάνουν, ξαφνιάστε τα και επιβραβεύεστε όταν κάνουν κάτι καλό.

Παίξτε με τα παιδιά, ξεχάστε για λίγο ότι σας προβληματίζει και εισχωρήστε στο κόσμο τους, κάντε θόρυβο, γελάστε ένας γονέας με εσωτερική χαρά τη μεταδίδει στα παιδιά του και αυτή είναι η πιο ωραία κληρονομιά που μπορεί να λάβουν

Μόνο αν αυξήσουμε το επίπεδο της χαράς μέσα στις οικογένειες και μέσα στα σχολεία θα μπορέσουμε να συμπαρασταθούμε στα παιδιά στον δρόμο της ανάπτυξης και της ευχαρίστησης του να ζει.

Φροντίστε να έρθετε σε επαφή με το χαρούμενο μέρος του εαυτό σας .Πάρτε μια βαθιά ανάσα νιώστε τη ζωή μέσα σας, θυμηθείτε την απλή χαρά του να ζεις. Βρείτε τρόπο να νιώσετε την αγάπη και τη χαρά, και αν δε σας αρέσουν κάποια πράγματα σημαντικά στη ζωή σας, αλλάχτε τα.



(της κας Σούχλα Ιωάννας Ψυχολόγου -Ψυχοθεραπεύτριας)

Χριστούγεννα και οι αναμνήσεις που θα έχουν τα παιδιά μας...

Ενηλικιωθήκαμε και αποστασιοποιηθήκαμε επιτέλους από το μελό πανηγύρι των Χριστουγέννων. Ένα γεύμα με την οικογένεια, μερικά δώρα και …μπάστα. Και ξαφνικά, έρχεται ένα μωρό και πιάνουμε τους εαυτούς μας να περιμένουμε να στολίσουμε μαζί του το πρώτο του δέντρο, να του δείξουμε τις στολισμένες βιτρίνες, να χαρεί με τα δώρα του. Παίρνουμε φωτογραφίες για να… θυμάται αργότερα.

Τα Χριστούγεννα είναι μια παράξενη γιορτή. Όσο είμαστε παιδιά δε βλέπουμε την ώρα νάρθουν και λαχταράμε να κρατήσουν όσο περισσότερο γίνεται.

Γινόμαστε έφηβοι και τότε μπορεί ν’ αρχίσουν να μας «τη δίνουν», όλες αυτές οι «γλυκανάλατες» χριστουγεννιάτικες συνήθειες, αντιδράμε στην οικογένεια, τους μεγάλους, θέλουμε να είμαστε διαφορετικοί αλλά έχουμε κι ένα πολύ ζωντανό παιδί μέσα μας που συγκινείται κρυφά.

Μετά ενηλικιωνόμαστε και μπαίνουμε σε καινούργιους ρυθμούς, πολλές από τις χαρές των παιδικών χρόνων παύουν να μας συγκινούν (πολύ), αποκτάμε καινούργιες συνήθειες και μανίες και περνάμε τις γιορτές των Χριστουγέννων τεμπελιάζοντας στο κρεβάτι, πηγαίνοντας σινεμά, τρώγοντας πίτσα ή κινέζικο, ταξιδεύοντας και προσπαθώντας να αποφύγουμε τις πολλές οικογενειακές συνεστιάσεις.



Κάποια στιγμή, κάποιοι, γινόμαστε γονείς. Τότε συμβαίνει το θαυμαστό και παράδοξο, να γινόμαστε ένα βηματάκι πιο ώριμοι και πιο ενήλικοι και (ίσως ακριβώς λόγω αυτού του μικρού βήματος) ταυτόχρονα να νιώθουμε κάτι πολύ παιδικό να (ξανα)σκιρτάει μέσα μας. Πιάνουμε τον εαυτό μας να (ξανα)συγκινείται με τα Χριστούγεννα, τα δέντρα, τα κάλαντα, τα δώρα, τις μυρωδιές, τα φώτα, τις γιορτές.

Τα (ξανα)βλέπουμε όλα αυτά μέσα απ’ τα μάτια του παιδιού μας, τα χαιρόμαστε όσο ίσως δεν τα είχαμε χαρεί όταν ήμαστε οι ίδιοι παιδιά, ξαναθυμόμαστε πώς ήταν για μας και θέλουμε οπωσδήποτε να τα θυμάται κι αυτό.

Προσπαθούμε λοιπόν να φτιάξουμε για το παιδί ή τα παιδιά μας ωραίες στιγμές, βγάζουμε την οικογένεια και τους συγγενείς απ’ τη ναφθαλίνη ή απ’ το ψυγείο (ανάλογα), φτιάχνουμε ατμόσφαιρα, στηνόμαστε πίσω από κάμερες και απαθανατίζουμε γιατί «αυτά μένουν», όπως ακούμε τον εαυτό μας να λέει. Με λίγα λόγια, δουλεύουμε, απ’ τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του πολύ ευσυνείδητα για τις αναμνήσεις του. Θα τα θυμάται όμως πράγματι όλα αυτά ή άδικα κοπιάζουμε;



Οι επιστήμονες σ’ αυτό το θέμα είναι μάλλον ισοπεδωτικοί: όσο κι αν προσπαθούμε, ισχυρίζονται, τα παιδιά μας δεν θα θυμούνται τίποτε απ’ όσα έζησαν πριν από τα τρία τους χρόνια. Μπορεί αυτά τα τρία πρώτα χρόνια να είναι (και είναι) τα πιο πλούσια και τα πιο καρποφόρα σε μάθηση, βιώματα, καινούργιες «γνώσεις» και ικανότητες, όμως τα παιδιά δεν θα έχουν καμία συνειδητή ανάμνηση απ’ όλα αυτά. Δεν θα θυμάται, λένε, αν είχαμε στο σπίτι το ψηλότερο δέντρο της αγοράς ή αν ο παππούς, ο μπαμπάς και ο νονός έκαναν το τρίο Άγιος Βασίλης τραγουδώντας εν χορώ με κόκκινα σκουφάκια τα κάλαντα για χάρη του.



Αυτό το γεγονός της παιδικής «αμνησίας», εξηγείται επιστημονικά ως εξής: Για να μπορούμε να έχουμε αναμνήσεις που μας εντυπώνονται και μπορούμε να ανακαλέσουμε ανά πάσα στιγμή, πρέπει να συντρέχουν τρεις παράγοντες.



Ο πρώτος απ’ αυτούς είναι η γλώσσα. Για να αρχίσει να λειτουργεί η αυτοβιογραφική μας μνήμη στην οποία αποθηκεύουμε προσωπικά βιώματα, πρέπει να έχουμε κατακτήσει πολύ καλά τη μητρική μας γλώσσα. Βιώματα που δεν ήμαστε σε θέση να περιγράψουμε με λέξεις όταν τα ζήσαμε, δεν «αρχειοθετήθηκαν» και δεν μπορούν να ανασυρθούν από τους θησαυρούς της μνήμης έστω κι αν θεωρητικά είναι κάπου καταχωνιασμένα. Για να το πούμε διαφορετικά: η γλώσσα είναι ο αποκωδικοποιητής που κάνει τα βιώματα των αισθήσεων, σύμβολα αναγνωρίσιμα για τον εγκέφαλο μας και βοηθάει στην καταχώρηση τους.



Ο δεύτερος παράγοντας είναι η νευρολογική ωρίμανση του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος, όπως και το υπόλοιπο σώμα, αναπτύσσεται από τη στιγμή που αρχίζει να διαμορφώνεται το έμβρυο και συνεχίζει να αναπτύσσεται ως την ενήλικη ζωή. Στα μικρά παιδιά λοιπόν δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη το δίκτυο των νευρώνων που είναι απαραίτητο για την καλύτερη δυνατή αποθήκευση αναμνήσεων. Η ωρίμανση αυτή ολοκληρώνεται στην εφηβεία, ενώ στις πολύ μικρές ηλικίες η μνήμη λειτουργεί ακόμη με πολύ απλό τρόπο. Το βρέφος «θυμάται» στην αρχή πράγματα που συμβαίνουν σχεδόν αντανακλαστικά, π. χ. ότι πρέπει να βυζάξει τη ρώγα για να χορτάσει. «Θυμάται» τη μυρωδιά της μητέρας του και αργότερα ποια είναι η γιαγιά ή ότι το μάτι της κουζίνας καίει. Μετά τα τρία χρόνια είναι η ανάπτυξη του εγκεφάλου τέτοια που το παιδί να είναι σε θέση να απομνημονεύει προσωπικά βιώματα και να τα καταγράφει στην αυτοβιογραφική του μνήμη.



Και ο τρίτος παράγοντας είναι τέλος η ανάπτυξη του εγώ ή αλλιώς του εαυτού ή της προσωπικότητας. Γύρω στα 2 με 3 χρόνια τα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσουν μια αντίληψη του ποια είναι και ότι είναι αυτόνομα πλάσματα, ξεχωριστά από τους άλλους. Τότε περίπου αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και σε σχέση με τον γύρω κόσμο και τότε αρχίζει σιγά-σιγά να αναπτύσσεται και η έννοια του χρόνου: τι είναι σήμερα, χτες, αύριο. Μέχρι να συμβεί αυτό, λένε οι ειδικοί, τα παιδιά δεν είναι σε θέση να αποθηκεύσουν ή να ανακαλέσουν αναμνήσεις.



Σ’ αυτό το σημείο όμως ας μας επιτραπεί να έχουμε μερικές αντιρρήσεις. Μπορεί να μην μπορούμε συνειδητά να ανακαλέσουμε αναμνήσεις από τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής μας όμως πολλοί από μας έχουν εικόνες από στιγμιότυπα που έλαβαν χώρα πριν από την ηλικία αυτή.

«Έχω εικόνες απ’ το σπίτι μας, απ’ το οποίο μετακομίσαμε πριν κλείσω τα τρία. Και θυμάμαι μία σκηνή που την επιβεβαίωσε η μητέρα μου, ότι ήταν Χριστούγεννα και ήρθε μία γειτόνισσα μας και μούφερε ένα υπέροχο καροτσάκι κούκλας από μπαμπού της κόρης της που είχε μεγαλώσει, που το είχα μετά πολλά χρόνια. Θυμάμαι πώς μπήκε μέσα στο σπίτι με το καροτσάκι και πόσο είχα χαρεί.» θυμάται η Χαρίκλεια, 29 χρονών τώρα.

«Θυμάμαι ότι ήμασταν στο σπίτι της γιαγιάς μου και ότι ο νονός μου είχε ντυθεί Άγιος Βασίλης και ότι δεν τον είχα αναγνωρίσει και ότι φοβόμουν πάρα πολύ. Αυτό θυμάμαι πιο πολύ απ΄ όλα, το πόσο είχα τρομάξει μ’ αυτόν τον αλλόκοτο άντρα με τα μούσια. Οι γονείς μου λένε ότι αυτό έγινε όταν ήμουν δυο..» θυμάται ο Παναγιώτης, 17 ετών τώρα.



Μπορεί λοιπόν τις πολύ πρώιμες αναμνήσεις μας να μην μπορούμε να τις ανακαλέσουμε όπως και όποτε θέλουμε αλλά κάποια συμβάντα έχουν παρόλα αυτά καταγραφεί σαν εικόνες συνυφασμένες με συναισθήματα.

Τα συναισθήματα ούτως ή άλλως μοιάζουν να είναι το κλειδί για τις παιδικές μας αναμνήσεις και σ’ αυτό συμφωνούν και οι ειδικοί της νευροβιολογίας του εγκεφάλου. Κανείς δεν μπορεί να πει τι θα θυμάται ένα παιδί κάποτε. Το σίγουρο όμως είναι, ότι οι αναμνήσεις που έχουμε απ’ την παιδική ηλικία εξαρτώνται από το πόσο έντονη συναισθηματικά ήταν για μας μια κατάσταση ή ένα συμβάν. Είτε νιώσαμε έντονη χαρά, λύπη, ντροπή ή φόβο, το σημαντικό είναι ότι κάτι μας άγγιξε πολύ βαθιά κι έτσι καταχωρήθηκε μέσα μας. Μ’ αυτό τον τρόπο λοιπόν μπορεί ένα παιδί να θυμάται ένα χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι που του λέγανε γιατί ένιωθε πολύ όμορφα καθώς καθόταν ευτυχισμένο και ασφαλές στην αγκαλιά των γονιών του.

Αυτή είναι τελικά και η αξία αυτών των παιδικών αναμνήσεων: ότι ακόμη κι αν δεν θυμόμαστε συγκεκριμένα γεγονότα, έχουμε μέσα μας μία αίσθηση για το αν, πότε και πώς νιώσαμε σαν παιδιά ασφάλεια, θαλπωρή και αγάπη ή όχι. Αυτές οι θετικές αλλά και οι αρνητικές καταγραφές συνεισφέρουν στην διαμόρφωση της προσωπικότητας μας, μας κάνουν λιγότερο ή περισσότερο ευαίσθητους και εμπλουτίζουν τον συναισθηματικό μας κόσμο κάνοντας μας ξεχωριστούς και μοναδικούς.


Αν και δεν μπορούμε να προκαθορίσουμε τι θα θυμούνται τα παιδιά μας και τι όχι, μπορούμε όμως λίγο να συνεισφέρουμε ώστε να τους μείνουν μερικές από τις ωραίες αναμνήσεις. Πώς;


-Μιλώντας με τα παιδιά για αυτά που έζησαν. Είναι ωραίο, τα βράδια, ειδικά μετά από ξεχωριστές μέρες όπως των γιορτών, να ξαναθυμόμαστε τα συμβάντα της μέρας, τι ήταν ωραίο και τι όχι. Όσα γίνονται λόγος και έκφραση παραμένουν στη μνήμη καλύτερα. Και ο ύπνος βοηθάει να αποτυπωθούν αυτά ακόμη καλύτερα ώστε κάποιες στιγμές να μείνουν σαν αναμνήσεις στο μυαλό.


-Επαναλαμβάνοντας. Σαν ενήλικες βαριόμαστε την επανάληψη, για τα παιδιά όμως είναι πολύ σημαντική. Ό,τι αγαπούν, ό,τι τους έδωσε χαρά μπορούν και θέλουν να το επαναλαμβάνουν απεριόριστα. Με λίγη υπομονή απ’ τη μεριά μας μπορούμε να τα βοηθήσουμε να αποθηκεύσουν καλύτερα τις αγαπημένες τους στιγμές της ημέρας.


-Δίνοντας τους την ευκαιρία να κινηθούν. Ακούγεται ίσως αστείο αλλά δεν είναι. Η κίνηση και ιδιαίτερα στον καθαρό αέρα βοηθάει στην έκκριση «ορμονών ευφορίας». Μ’ αυτό τον τρόπο βιώνονται ακόμη πιο θετικά και πιο έντονα οι ωραίες καταστάσεις και καταχωρούνται πιο εύκολα στη μνήμη.


Χρειαζόμαστε τις ωραίες παιδικές αναμνήσεις των γιορτών γιατί όταν και όποτε τις ανακαλούμε αισθανόμαστε ευφορία, με τον ίδιο περίπου τρόπο όπως όταν ακούμε ωραία μουσική ή τρώμε σοκολάτα: το σώμα μας εκκρίνει ενδορφίνες, τις ορμόνες της ευτυχίας, οι οποίες με τη σειρά τους δυναμώνουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα και την σωματική και ψυχική μας αντοχή.

(Της κυρίας Λουίζας Βογιατζή, Ψυχολόγου-Συμβούλου Προσωποκεντρικής Προσέγγισης.)