ΑΥΤΙΣΜΟΣ... Διάγνωση και Συμπτώματα

Τι είναι αυτισμός;
Είναι σοβαρή, νευροψυχιατρική διαταραχή, που οφείλεται σε δυσλειτουργία του εγκεφάλου, εκδηλώνεται νωρίς και διαρκεί ολόκληρη τη ζωή. Χαρακτηρίζεται από ποιοτικές αποκλίσεις στην κοινωνική αλληλεπίδραση και στη δημιουργία σχέσης, στη λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία και στο παιχνίδι-σκέψη-φαντασία. Οι αποκλίσεις αυτές επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αντιλαμβάνεται και βιώνει τον εαυτό του και τον κόσμο, τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει, τη συμπεριφορά, την προσαρμογή και τη λειτουργικότητά του στην καθημερινή ζωή. Επηρεάζουν επίσης, την πορεία της ανάπτυξης, που αποκλίνει από το φυσιολογικό, ενώ η ανάπτυξη επηρεάζει την κλινική εικόνα του αυτισμού. Tα συμπτώματα ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο, τη σοβαρότητα, τη συνύπαρξη άλλων ιατρικών καταστάσεων, την ιδιοσυγκρασία του ατόμου και παράγοντες του περιβάλλοντος. Ο αυτισμός περιγράφτηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανό ψυχίατρο Kanner, το 1943, ο οποίος ανέφερε περιπτώσεις παιδιών κλεισμένων στον εαυτό τους και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού καθιερώθηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2007 και αποφασίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου. Σκοπός της είναι η ενημέρωση της κοινωνίας για τον αυτισμό και η σωστή αντιμετώπιση από μέρους της κοινωνίας για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο.
Πόσα παιδιά με αυτισμό βρίσκονται στον πληθυσμό;
Η συχνότητα εμφάνισης του αυτισμού στο γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 2 έως 11 άτομα ανά 10.000 άτομα. Τα αγόρια επηρεάζονται 3 έως 4 φορές περισσότερο από τα κορίτσια.
Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει επιδημιολογική έρευνα, αλλά υποθέτουμε ότι ο αριθμός είναι ανάλογος και αντίστοιχος του πληθυσμού της χώρας


Πως εξελίσσονται στο μέλλον τα παιδιά με αυτισμό;
Η εξέλιξη εξαρτάται από το επίπεδο των νοητικών δεξιοτήτων και του λόγου. Πρακτική νοημοσύνη χαμηλότερη του 50 στην προσχολική ηλικία σχετίζεται με λιγότερες πιθανότητες κατάκτησης χρήσιμου λόγου αργότερα και ελάχιστες πιθανότητες κατάκτησης καλών κοινωνικών δεξιοτήτων στην εφηβεία και στην ενήλικη ζωή. Πρακτική νοημοσύνη μεταξύ 50 και 70 προδιαθέτει στην ίδια εξέλιξη. Στα παιδιά χωρίς σοβαρή νοητική υστέρηση, οι πιο σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες για την κοινωνική εξέλιξη είναι το επίπεδο του λόγου, η ικανότητα συνδυαστικής προσοχής, η μίμηση του λόγου και η ποιότητα των προσαρμοστικών συμπεριφορών. Αν και μερικά άτομα παρουσιάζουν σημαντική βελτίωση στη συμπεριφορά και στις κοινωνικές δεξιότητες καθώς μεγαλώνουν, οι πιθανότητες για πλήρη ανεξαρτησία είναι περιορισμένες. Τα άτομα με συνυπάρχουσα νοητική υστέρηση έχουν ανάγκη από φροντίδα και επίβλεψη σε όλη τη ζωή.
Ο αυτισμός δεν θεραπεύεται. Αυτό όμως είναι κάτι που στην ουσία σηκώνει πάρα πολύ μεγάλη συζήτηση. ΟΛΑ τα αυτιστικά παιδιά ωφελούνται από τα ειδικά θεραπευτικά προγράμματα και το κάθε ένα (ανάλογα με το Νευρολογικό του δυναμικό και την ποιότητα και επάρκεια των θεραπευτικών υπηρεσιών) εμφανίζει το δικό του ποσοστό βελτίωσης

Η διαταραχή του φάσματος του αυτισμού περιλαμβάνει:

- ποιοτικές δυσκολίες στη κοινωνική κατανόηση, συναλλαγή και συναισθηματική αμοιβαιότητα,

- δυσκολίες στον τρόπο επικοινωνίας και στη γλώσσα,

- περιορισμένο, στερεότυπο, επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο δραστηριοτήτων και ενδιαφερόντων, ενώ στη συμπεριφορά επικρατούν ιδιόρρυθμα ενδιαφέροντα και ενασχολήσεις,

- ανομοιογενή ανάπτυξη γνωσιακών λειτουργιών.

- συχνά ανακόλουθη επεξεργασία αισθητηριακών προσλήψεων.


Οι δυσκολίες και οι περιορισμοί αυτοί, που ποικίλουν σε βαρύτητα από άτομο σε άτομο, αποτελούν χαρακτηριστικό που επηρεάζει συνολικά τη λειτουργία του.


Είναι γενικά αποδεκτό ότι η έγκαιρη διάγνωση οδηγεί στην πρώιμη παρέμβαση που βοηθά στην καλύτερη εξέλιξη του παιδιού. Η πρώιμη παρέμβαση, ως αποτέλεσμα της έγκαιρης διάγνωσης, συντελεί συχνά με πολύ θετικό τρόπο στην πρόοδο των παιδιών.
Η έγκαιρη διάγνωση λειτουργεί προληπτικά, εμποδίζοντας την εδραίωση πολλών ανεπιθύμητων συμπεριφορών, οι οποίες από τη στιγμή που θα εδραιωθούν αλλάζουν πολύ δύσκολα.
Τέλος, η έγκαιρη διάγνωση δίνει τη δυνατότητα στους γονείς, αλλά και σε όσους συναναστρέφονται με το παιδί, να συνειδητοποιήσουν από νωρίς το πρόβλημα και να αναζητήσουν προγράμματα θεραπευτικών και εκπαιδευτικών παρεμβάσεων, καθοδήγηση και συμβουλευτική υποστήριξη.


Πόσο νωρίς όμως μπορεί να διαγνωστεί ο αυτισμός;
Η εικόνα των παιδιών με αυτισμό δε διαφέρει από αυτή των φυσιολογικών παιδιών, φαίνονται υγιή και όμορφα. Οι γονείς αναφέρουν συνήθως ότι άρχισαν να ανησυχούν γύρω στο δεύτερο και πριν το τρίτο έτος της ηλικίας των παιδιών τους. Σημάδια που τους έκαναν να ανησυχούν μπορεί να είναι η έλλειψη βλεμματικής επαφής, η περίεργη αντίδραση στην αγκαλιά και τα χάδια, η καθυστέρηση της ομιλίας ή η περίεργη ενασχόληση με τα αντικείμενα, και το ότι είναι απομονωμένο, δεν παίζει με τους συνομήλικους. Στην ηλικία αυτή, με μικρή πιθανότητα λάθους, μπορεί έγκυρα να διαγνωσθεί ο αυτισμός.
Σήμερα, υπάρχουν στοιχεία και σταθμισμένες κλίμακες αξιολόγησης που μπορούν να εντοπίσουν από την ηλικία των 18 μηνών ορισμένα βρέφη «υψηλής επικινδυνότητας»

Θεραπεύεται ο αυτισμός;
Αν και ο αυτισμός δεν μπορεί να θεραπευτεί, υπάρχουν ωστόσο θεραπευτικές παρεμβάσεις που μπορούν να βοηθούν τα άτομα με αυτισμό να αποκτούν κοινωνικές και επικοινωνιακές δεξιότητες και να βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής τους. Καθώς υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία κλινικής έκφρασης και προβλημάτων που συνδέονται με τον αυτισμό, έτσι υπάρχει και μία μεγάλη ποικιλία θεραπευτικών παρεμβάσεων.

Πηγη: American Psychiatric Association

Χαμογέλα στα Δύσκολα...

Όταν όλα πάνε καλά είναι πολύ ευκολότερο  να είμαστε θετικοί και αισιόδοξοι. Η θετική σκέψη και η αισιοδοξία είναι όμως ακόμα πιο σημαντικές όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όσο θα θέλαμε ή όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Τον τελευταίο καιρό, ακούγονται  παντού γύρω μας  αρνητικά νέα, στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, στις συζητήσεις με τους άλλους. Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη με αρνητικότητα, φόβο για το μέλλον, θυμό για την κατάσταση της χώρας και δυσπιστία.  Κάποιοι έχουν ίσως χάσει τη δουλειά τους, κάποιοι έχουν δεχτεί σημαντική μείωση στο μισθό τους  με αποτέλεσμα να βρίσκουν όλο και πιο δύκολο ν’αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και να συσσωρεύουν όλο και περισσότερο χρέος , γεγονός που αυξάνει το άγχος για το μέλλον.
Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά αρνητικό κλίμα, είναι  φυσικό να βιώνουμε απογοήτευση. Είναι όμως σημαντικό να καταλάβουμε ότι όσο και δικαιολογημένα να είναι αυτά τα συναισθήματα, είναι σχεδόν απίθανο να μας βοηθήσουν να παλέψουμε ή να επιβιώσουμε την κρίση.  Όσο πιο απογοητευμένοι αισθανόμαστε, τόσο περισσότερο ο ψυχικός μας κόσμος θα εξουθενώνεται , τόσο περισσότερο θα χάνουμε τις ελπίδες μας και ίσως να αρχίσουμε να παραιτούμαστε.
Φανταστείτε ότι ταξιδεύετε με το αυτοκίνητο σας στο βουνό  για ώρες και χάνεστε σε μια περιοχή  έρημη και αφιλόξενη. Τι θα κάνατε; Θα σταματούσατε και θα σκεφτόσασταν ότι δεν υπάρχει τρόπος να ξαναβρείτε το δρόμο σας;  Πώς θα σας βοηθούσε αυτή η σκέψη; Εάν αντίθετα μιλούσατε στον εαυτό σας ενθαρρυντικά και παρακινητικά,  εάν σκεφτόσαστε πώς δε θα παραμείνετε για πάντα χαμένοι στο βουνό κι αν πιστεύατε ότι μπορείτε να βρείτε το δρόμο της επιστροφής,σίγουρα θα είχατε περισσότερο κουράγιο για να συνεχίσετε το ψάξιμο.
Παρομοίως, εάν βρίσκεστε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, σκέψεις  του τύπου «είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση», η «δεν υπάρχει φώς στο τούνελ», δεν μπορούν να σας βοηθήσουν να βγάλετε χρήματα και κατά συνέπεια να λύσετε το πρόβλημα σας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν αυτές οι σκέψεις είναι να επιτείνουν την απογοήτευση και το άγχος που μπορεί να νιώθετε.
Βέβαια, συχνά ακόμα κι αν έχουμε επίγνωση του πώς οι αρνητικές σκέψεις μπορεί να μας επηρεάζουν, είναι δύσκολο να περάσουμε στην πράξη και να αλλάξουμε σε μια πιο αισιόδοξη και θετική προσέγγιση. Όπως πάντα, η θεωρία είναι πιο εύκολη από την  πράξη. Πώς είναι δυνατόν να πετάξουμε από πάνω μας αυτόν το χιτώνα της αρνητικότητας και να γίνουμε πραγματικά αισιόδοξοι;
Α) Πρώτα απ’όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η αρνητική σκέψη δε θα μας λύσει το πρόβλημα. Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να ανησυχούν για διάφορες καταστάσεις  γιατί ενδόμυχα πιστεύουν ότι η ανησυχία τους μπορεί να τους οδηγήσει σε λύσεις. Πιστεύουν ότι είναι παράλογο να είναι αισιόδοξοι όταν τα πάντα γύρω τους ενθαρρύνουν για το αντίθετο. Τι σημαίνει όμως αισιοδοξία; Δεν είναι το να πιστεύει κανείς ότι οι δύσκολες καταστάσεις είναι αναστρέψιμες; «Δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο από την αλλαγή» υποστηρίζει ένα γνωστό ρητό, και η φράση αυτή εμπεριέχει όχι μόνο σοφία αλλά και τη θετική σκέψη ότι όλα ανατρέπονται. Η χρησιμότητα της θετικής σκέψης λοιπόν σε δύσκολες καταστάσεις είναι ότι μας κρατάει δυνατούς για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.
Β) Το να είμαστε αισιόδοξοι και θετικοί δε σημαίνει να εθελοτυφλούμε μπροστά στην κρισιμότητα της τωρινής μας κατάστασης.  Σημαίνει ότι αποδεχόμαστε αυτό που συμβαίνει και μας δυσκολεύει αλλά ταυτόχρονα αρνούμαστε να παραδοθούμε στη δίνη των αρνητικών συναισθημάτων μας. Σημαίνει να αποδεχόμαστε  αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και να ελέγχουμε αυτά που μπορούμε.  Ίσως δεν μπορούμε να ελέγξουμε την κατάσταση της οικονομίας για παράδειγμα, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τον τρόπο που νιώθουμε και τον τρόπο που βλέπουμε την κατάσταση.
Γ) Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «τι ευκαιρίες μπορεί να μου δώσει η κρίση που περνάω; Τι μπορώ να μάθω που δεν ήξερα; Τι μπορώ να δοκιμάσω να κάνω που δεν έχω ξανακάνει;». Συχνά οι προκλήσεις στη ζωή κρύβουν μέσα τους ευκαιρίες που δεν θα μπορούσαμε να δούμε εάν η ζωή δε μας είχε φέρει στο συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής.
Δ) Οι αρνητικές καταστάσεις είναι σαν αγκάθια που μας τρυπάνε και γι’αυτό είναι εύκολο να τις αναγνωρίσουμε, επειδή είναι επίπονες. Σίγουρα όμως, ο καθένας από εμάς, δεν έχει μόνο δυσκολίες, αλλά και πράγματα που του δίνουν χαρά, πράγματα για τα οποία μπορεί να νιώσει ευγνωμοσύνη. Αξίζει να αναλογιστούμε λοιπόν, ποιά είναι τα πράγματα αυτά για τα οποία μπορούμε να πούμε ευχαριστώ σήμερα, ποιά είναι τα πράγματα που μας δίνουν χαρά σήμερα. Έτσι αλλάζουμε οπτική γωνία και βλέπουμε τη ζωή μας πιο σφαιρικά, πιο θετικά.
Ε) Όταν σκεφτόμαστε αισιόδοξα, πιστεύουμε ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Αυτό δε σημαίνει ότι το πρόβλημα θα λυθεί αύριο ή ως δια μαγείας. Συχνά χρειάζεται πρώτα να κάνουμε μικρά βήματα, να «σπάσουμε» το στόχο μας σε μικρότερους στόχους. Ακόμα και τα μικρά βήματα είναι καλύτερα από την αδράνεια, όχι μόνο γιατί μας οδηγούν σιγα σιγά στο στόχο μας αλλά επειδή χτίζουν την αυτοπεποίθηση μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε καθώς  και την πίστη μας ότι η κατάσταση είναι  επιλύσιμη.


(από  HAPPY MIND)

Ευτυχία???... προτάσεις που μπορούν να σας βοηθήσουν.

Προσπαθείτε να χαράξετε μια πορεία για να εκπληρώσετε τα όνειρά σας; Ή μήπως… ζείτε χωρίς πυξίδα ελπίζοντας να βρείτε το δρόμο σας με κάποιον τρόπο;

Ό,τι κι αν ισχύει, αν νιώθετε ότι έχετε φτάσει σε τέλμα, αφήστε την ευτυχία να έρθει στη ζωή σας με τους παρακάτω απλούς τρόπους...

Μην προσπαθείτε να «αγοράσετε» την ευτυχία

Θα νιώθατε ευτυχισμένοι αν είχατε 100 καινούργια ζευγάρια παπούτσια Jimmy Choos ή μια ολοκαίνουργια BMW; Ίσως στην αρχή, αλλά όσο θα περνούσε ο καιρός θα θέλατε «περισσότερα, μεγαλύτερα, καλύτερα και διαφορετικά σε ένα ατέρμονο κυνήγι της μόδας». Τα κέντρα ευχαρίστησης στον εγκέφαλό σας, ζωντανεύουν όταν αγοράζετε κάτι καινούργιο που σας αρέσει πολύ, αλλά στη συνέχεια το συναίσθημα εξασθενεί. Στο κάτω κάτω, αν μπορούσαμε να «αγοράσουμε» πραγματικά την ευτυχία, πολλοί θα το είχαν κάνει ήδη.

Εάν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι τα χρήματα είναι το μυστικό για την ικανοποίηση, σκεφτείτε το εξής: Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Illinois, οι μεγαλύτεροι δισεκατομμυριούχοι στην Αμερική και οι φυλές των Μασάι στην Ανατολική Αφρική (απλοί βοσκοί), παρουσιάζουν τα ίδια επίπεδα ευτυχίας, ανεξάρτητα από τις οικονομικές διαφορές τους. Σε απλά Ελληνικά: Το χρήμα δε φέρνει την ευτυχία.

Βγείτε με φίλους

Μπορεί το να δείτε μια ταινία με τους φίλους σας, να σώσει τη ζωή σας; Ίσως ναι, αν σκεφτεί κανείς ότι η μοναξιά είναι μια κατάσταση απειλητική για τη ζωή, που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο των καρδιακών παθήσεων και της κατάθλιψης.

Η αλληλεπίδραση με φίλους διώχνει το άγχος και απελευθερώνει την ορμόνη ωκυτοκίνη, έναν νευροδιαβιβαστή που καταπραΰνει και ηρεμεί. Ίσως αυτό είναι εν μέρει και ο λόγος που εδώ και αιώνες, άνδρες και γυναίκες βγαίνουν συχνά με φίλες ή φίλους του ίδιου φύλου, ή ασχολούνται με κοινά χόμπι.

Βέβαια, ενώ βοηθά να έχουμε στενούς φίλους, είναι επίσης σημαντικό να αλληλεπιδρούμε και με ανθρώπους έξω από αυτόν τον κύκλο. Κάθε είδος θετικής αλληλεπίδρασης, από το να χαμογελάσουμε στη σερβιτόρα, ή το να κουβεντιάσουμε με το γείτονά μας, μπορεί να τονώσει τη διάθεσή μας.

Απαντήστε στο… κάλεσμα της άγριας φύσης

Ο ζωγράφος Κλοντ Μονέ είπε κάποτε, «Ο πλούτος μου, προέρχεται από τη φύση, την πηγή της έμπνευσής μου». Ακολουθήστε τη συμβουλή του και αποκαταστήστε την επαφή σας με τη φύση. Θα μειώσετε έτσι τα επίπεδα του άγχους σας, θα ενισχύσετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα και θα νιώσετε το αίσθημα της ηρεμίας.

Αν δεν έχετε χρόνο για ένα μικρό ταξίδι στη εξοχή, πηγαίνετε για μια βόλτα σε ένα κοντινό πάρκο, για να αποκομίστε παρόμοια οφέλη. Ακόμη και μια ματιά σε έναν δεντρόφυτο δρόμο ή στο μπλε του ουρανού, από το παράθυρο του γραφείου σας, θα ενισχύσει τη διάθεση και την παραγωγικότητά σας.

Κάντε τα μικρά πράγματα να μετράνε

Το ξυπνητήρι σας χτύπησε εγκαίρως για να πάτε στη δουλειά το πρωί. Αν η σκέψη αυτή δε σας γεμίζει χαρά, αναρωτηθείτε τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε χτυπήσει καθόλου; Θα είχατε ξυπνήσει αργά, θα τρέχατε να προλάβετε, μπορεί να ξεχνάγατε την τσάντα σας και τελικά να φτάνατε στο γραφείο αναμαλλιασμένοι. Ακόμη χειρότερα, τι θα γινόταν αν δεν ξυπνάγατε καθόλου;

Σε μια τυπική ημέρα, άπειρα πράγματα πάνε όπως είναι προγραμματισμένα: το μπάνιο έχει ζεστό νερό, τα αγαπημένα σας δημητριακά είναι στο ντουλάπι, το αυτοκίνητό σας δουλεύει και ο υπολογιστής σας είναι ανοιχτός. Είμαστε συχνά σε «αυτόματο πιλότο» και δεν εκτιμάμε τα καλά πράγματα γύρω μας. Αντί να μιζεριάζετε, επικεντρωθείτε στα θετικά που είναι ακριβώς μπροστά σας.

Ακολουθήστε τα «πάθη» σας

Τα πάθη μας, μας καθοδηγούν. Αλλά μερικοί από εμάς έχουμε «κολλήσει» τόσο στην καθημερινή ζωή μας, που τα παραμελούμε. Κάντε στον εαυτό σας την εξής ερώτηση: «Αν ο Θεός παρουσιαζόταν και μου έλεγε να ακολουθήσω τα όνειρά μου, τι θα έκανα πρώτα;».

Νιώθετε εγκλωβισμένοι; Ήρθε η ώρα για μια βοήθεια από το παρελθόν. Τι σας άρεσε να κάνετε ως παιδί; Ποιους νιώθετε πραγματικά φίλους σας; Πότε αισθανθήκατε πραγματικά ευτυχισμένοι τελευταία και τι είχε συμβάλει σε αυτό;

Οι απαντήσεις μπορεί να σας βοηθήσουν να ξαναβρείτε τα πάθη σας. Για περισσότερες ιδέες, κάντε μια λίστα με πράγματα που θέλατε πάντα να κάνετε και κάντε τα. Χορέψτε tango, μάθετε γερμανικά, ξεκινήστε αναρρίχηση, γράψτε ένα ποίημα ... οτιδήποτε θέλετε να κάνετε για σας.

Συγχωρήστε τον εαυτό σας

Οι αεροπορικές εταιρείες έχουν ένα όριο, όσον αφορά στις αποσκευές που μπορείτε να έχετε μαζί σας. Κρίμα που δεν μπορούμε να θέτουμε όρια στον εαυτό μας, όταν πρόκειται για… συναισθηματικές αποσκευές. Το να κατηγορούμε τον εαυτό μας για τα λάθη του παρελθόντος, μας αποτρέπει από το να ευτυχήσουμε στο παρόν.

Το «κλειδί» για συγχωρήσουμε τον εαυτό μας, είναι να κατανοήσουμε και να αποδεχθούμε τα λάθη μας και να μάθουμε από αυτά. Πώς μας έχουν κάνει πιο δυνατούς και σοφούς; Χρησιμοποιήστε τα διδάγματα του παρελθόντος για να λάβετε καλύτερες αποφάσεις σήμερα. Η συγχώρεση είναι μια συνεχής διαδικασία. Μπορεί να πάρει μήνες, ακόμη και χρόνια. Αλλά εν τω μεταξύ, εστιάστε στο παρόν.


Ζήστε την κάθε στιγμή

Οι βόλτες για ποτό, οι κοινωνικές εκδηλώσεις ή μια ημέρα άδειας από τη δουλειά, μπορεί να σας κάνουν να περνάτε καλά. Αλλά τι γίνεται με το υπόλοιπο της ζωής σας; Τι γίνεται με το χρόνο που αφιερώνετε στη δουλειά ή σε υποχρεώσεις;

Οι περισσότερες ώρες της ζωής μας, ξοδεύονται σε «εργασίες» που μπορεί να μην έχουμε σκεφτεί, όπως το να βάζουμε βενζίνη, να βρισκόμαστε «κολλημένοι» στην κίνηση, ή στην ουρά στο σούπερ μάρκετ. Ωστόσο, συχνά απορρίπτουμε αυτές τις στιγμές, θεωρώντας πως δεν αποτελούν μέρος της πραγματικής ζωής μας.

Με αυτή την στάση, χάνουμε το 80% της ζωής μας, καθώς, αν υπάρχει κάτι που μοιάζει με μια μαγική σφαίρα, είναι η δυνατότητα να βρισκόμαστε πλήρως παρόντες σε όλα, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή της ζωής μας.

Ζείτε τη ζωή σας στο έπακρο;

Ο Τζέιμς Ντιν είπε κάποτε, «ονειρέψου σα να ζεις για πάντα, ζήσε σα να ήταν να πεθάνεις σήμερα». Εκπληρώνετε τις επιθυμίες και τα «θέλω» σας, ή είστε «σκλάβοι» της καθημερινότητας;


Από το  clickatlife.gr

Coco Chanel... ο Θρύλος ....

Η Κοκό Σανέλ (Coco Chanel, ψευδώνυμο της Γαλλίδας Γκαμπριέλ Σανέλ, γαλλ.Gabrielle Bonheur Chanel) ήταν μια από τις διασημότερες σχεδιάστριες μόδας του 20ού αιώνα (19 Αυγούστου 1883 - 10 Ιανουαρίου 1971). Το 1909 άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στο Παρίσι, με γυναικεία καπέλα. Ίδρυσε ομώνυμο οίκο μόδας που παραμένει στην επικαιρότητα μέχρι σήμερα. Το 1923 δημιούργησε το άρωμα Σανέλ νούμερο 5 και εφηύρε το μικρό μαύρο φόρεμα.
Μόνο το όνομά της είναι αρκετό για να οριστεί ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα ταγέρ, μία ατζέντα, ένα άρωμα, ένα κόσμημα, ένα ολόκληρο look. Προσδίδει prestige, ποιότητα, άμεμπτο γούστο και αλάνθαστο στυλ. Είναι μια υπογραφή αρτιότητας. Η Coco Chanel είχε ελάχιστη υπομονή και πολύ ταλέντο. Δε θα μπορούσε να καταφέρει τίποτα λιγότερο. Η Gabrielle Bonheur "Coco" Chanel (19 Αυγούστου 1883 – 10 Ιανουαρίου 1971) ήταν πρωτοποριακή γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας, της οποίας η μοντέρνα και νεωτεριστική φιλοσοφία, οι εμπνευσμένες γυναικείες μόδες - από τις αντρικές - και η αναζήτηση της πολυτελούς απλότητας, την έκαναν αναμφισβήτητα τη σημαντικότερη φιγούρα στην ιστορία της μόδας του 20ου αιώνα. Η επιρροή της στην υψηλή ραπτική ήταν τόση, (μέχρι το θάνατό της, στα 87 της, η γαλλίδα σχεδιάστρια κατόρθωσε να εγκαθιδρύσει τον εαυτό της ως το σημαντικότερο και ίσως το μοναδικό ρυθμιστή της μόδας του 20ου αιώνα), που ήταν το μόνο πρόσωπο στον τομέα της που αναφερόταν στο περιοδικό TIME, ανάμεσα στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επηροή στον 20ο αιώνα.
Μια γυναίκα μπροστά από την εποχη της, στην πραγματικότητα, ίσως η πρώτη γυναίκα στο κινημα απελευθέρωσης των γυναικών. Η φήμη της Chanel και το ύφος της, παρέμειναν περισσότερο από τη ζωή της. Η Chanel, βέβαια, δεν θα προσδιόριζε ποτέ τον εαυτό της ως φεμινιστρια, στην πραγματικότητα περισότερο μίλαγε για θυληκότητα παρά για φεμινισμό, παρόλα αυτά η δουλειά της είναι αδιαμφισβήτητα μέρος της απελευθέρωσης των γυναικών. Στάθηκε σωσήβια λέμβος για τις γυναίκες, όχι μία, αλλά δύο φορες, κατά τη διάρκεια δυο ξεκάθαρα διαφορετικών περιόδων, που χώριζαν πολλές δεκαετίες: τη δεκαετία του 1920 και τη δεκαετία του 1950. Όχι μόνο έκανε αποδεκτά νέα στυλ και υφάσματα, αλλά έκανε μόδα την ανάγκη και την απροκάλυπτη ανυπακοή. Επειδή δεν άντεχε οικονομικά τα μοδάτα ρούχα της περιόδου, τα απέρριψε και έφτιαξε δικά της, χρησιμοποιώντας σπορ jackets και γραβάτες, που μόνο οι άντρες φορούσαν στην καθημερινότητά τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι συσχετίστηκε με το μοντερνο κινημα συμπεριλαμβανομένων των Diaghilev, Picasso, Stravinsky και Cocteau. Όπως αυτοί οι καλλιτέχνες, έτσι και η ίδια ήταν αποφασισμένη να σπάσει τους παλαιούς κώδικες και να βρει ένα τρόπο να εκφράσει τον εαυτό της. Ο Cocteau κάποτε είπε γι’ αυτήν ότι «ήταν κάτι σαν θαύμα, δούλεψε στον κόσμο της μόδας με κανόνες οι οποίοι είχαν αξία μόνο για τους ζωγράφους, τους ποιητές και τους μουσικούς».
Οι καινοτομίες της είναι βασικά κομμάτια της γκαρνταρόμπας πολλών γενεών γυναικών: τα jersey ταγέρ και φορέματα, τα ντραπέ τουρμπάνια, τα πουκάμισα, οι πλισέ φούστες, τα γυναικεία πουλόβερ, οι μπλούζες χωρίς γιακά, τα τουιντ (πλεχτά) ταγέρ, τα blazer, οι δίχρωμες (μπεζ με μαύρη μύτη) γόβες χωρίς φτέρνα, τα strapless φορέματα, οι καμπαρντίνες... Δημιουργησε, επίσης, το μικρο μαυρο φορεμα, τη ζωνη-αλυσιδα, το αρωμα Νο.5, το total look, τα κοσμηματα στα ρουχα, το κασμιρενιο καρντιγκαν, την καπιτονέ τσάντα με την αλυσίδα, τις γυναικείες πυτζάμες (τις οποίες κατόρθωσε να κάνει και κοινωνικά αποδεκτές), το unisex στυλ, το gypsy look και τα γυναικεία παντελονια, ενώ, επίσης, αυτή ήταν που καθιέρωσε το μαυρισμα και τα κοντα μαλλια στις γυναίκες.
Η σχεδιάστρια χρησιμοποίησε, επίσης, τα ζωηρά χρώματα και τα θηλυκά τυπωμένα σιφόν στα σχέδιά της που αφορούσαν στην πρωινή ενδυση. Τα βραδινά της σύνολα ακολούθησαν τη μακριά και λεπτή γραμμή για την οποία η σχεδιάστρια ήταν γνωστή, αλλά και το ενσωματωμένο τούλι, τη δαντέλλα, και τα διακοσμητικά στοιχεία που μαλακώνουν και κανουν ρομαμαντικότερο το ένδυμα.
Τα γεγονοντα της ζωής της Coco Chanel δείχνουν ότι αναγνώρισε από νωρίς, κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, ότι η κοινωνία και η μόδα συνδέονται άμεσα και περίπλοκα μεταξύ τους. Τα παθιασμένα ενδιαφέροντα της σχεδιάστριας ενέπνευσαν τις μόδες της. Το διαμέρισμά της και ο ιματισμός της ακολουθούσαν την αγαπημένη της χρωματική παλέτα, σκιές του μπεζ, του μαύρου και του λευκού. Αντικείμενα από τη συλλογή τέχνης της και τα θεατρικά ενδιαφέροντά της, της παρείχαν την κατάλληλη έμπνευση για τα θέματα των collections της. Όταν η Chanel παρευρέθηκε σ’ ένα χορό μεταμφιεσμένων, ντύθηκε σαν μια φιγούρα από πίνακα του Watteau και αργότερα ξαναδούλεψε αυτό το κοστούμι και το μετέτρεψε σε γυναικείο κοστούμι.
Η Chanel, επίσης, εμπνεόταν για τις δημιουργίες της από την καθημερινότητα και την προσωπική της ζωή. Κατά τη διάρκεια του δεσμού της με τον Etienne Balsan εμπνεύστηκε τα σύνολα ιππασίας, ενώ η συμβίωσή της με το δούκα του Γουέστμινστερ, την οδήγησε σε μια αγγλική περίοδο - που κατόρθωσε να την εισάγει στους κλειστούς υψηλους κύκλους της κοινωνίας. Η συνεχής ανάγκη για υψηλή ραπτικη και τα χρήματα για τη χρηματοδότησή της, βρισκονταν εκεί στις αίθουσες χορού και στα σαλόνια του Παρισιού. Και η αυξανόμενη φήμη της Chanel ως πρωτοποριακής σχεδιάστριας, ενδυνάμωσε την επιθυμία της υψηλής κοινωνίας να την συμπεριλάβει στους κύκλους της. Η κοινωνία, άλλωστε, πάντα αγαπά να βρίσκεται κοντά στην δημιουργικότητα.
«Δεν μπήκα στην κοινωνία αυτή επειδή έπρεπε να σχεδιάσω ρούχα. Σχεδίασα ρούχα, ακριβώς επειδή μπήκα στην κοινωνία αυτή. Επειδή ήμουν η πρώτη που έζησε τη ζωή αυτού του αιώνα» είχε πει η ίδια η Chanel.
Αργότερα, προσέλαβε ρώσσους μετανάστες από τον φιλικό της κύκλο, για να εργαστούν στο εργαστήριο κεντήματός της, δημιουργώντας, έτσι, σχέδια που μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της. Γνωστή για την ανηλεή τελειομανία της, είτε στο σχέδιο, είτε στην εφαρμογή, αλλά και για τις ισχυρές απόψεις της σε κάθε θέμα γούστου, η Chanel δημιούργησε τα ρούχα της έχοντας σαν αρχή την προσωπική της πεποίθηση.
Το κοφτερό μυαλό της φαίνεται σε κάθε δημιουργία της. Από τη χρήση των logos, μέχρι τη βαθιά κατανόηση της δύναμης της προσωπικότητας και των πακέτων συσκευασίας. Ακόμα, για τη Chanel ήταν πολύ σημαντικο το να αντιγραφεται.
Η Coco Chanel δεν ήταν απλά μπροστά από την εποχή της. Ήταν μπροστά από τον ίδιο της τον εαυτό. Εάν κάποιος κοιτάξει τις δουλειές των σύγχρονων σχεδιαστών μόδας, τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, όπως οι Tom Ford, Helmut Lang, Miuccia Prada, Jil Sander και Donatella Versace, βλέπει ότι πολλές δημιουργίες τους αντανακλούν τις δικές της δημιουργίες. Αποδεικνύεται, δηλαδή, πως το γούστο της και η αίσθηση του στυλ που διέθετε, υπερπηδούν τη μόδα του σήμερα.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννημένη στο Saumur, στην κοιλάδα Loire της Γαλλίας, η Chanel επέζησε μιας πενιχρής παιδικής ηλικίας και μιας αυστηρής, μοναχικής εκπαίδευσης. Η Chanel μεγάλωσε σε ένα γαλλικό ορφανοτροφείο. Το απλοϊκό και άκαμπτο φόρεμα των καλογριών και το περιβάλλον αυτο επηρέασαν τα σχέδια της. Οι δυσκολίες της νεαρής ζωής της, την ενέπνευσαν να ακολουθήσει έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο ζωής, πρώτα πάνω στο σανίδι, όπου απόκτησε το παρατσούκλι "Coco" και έπειτα ως κατασκευάστρια και πωλήτρια γυναικείων καπέλων.
Παρολο που η Coco δεν είχε αριστοκρατική καταγωγη, το 1912 γνωρισε την ευπορη κοινωνια όταν γνωρισε τον Arthur "Boy" Capel, που την βοηθησε να ανοιξει το πρωτο της καταστημα καπέλων το 1913, ακολουθούμενο από ένα ακόμα στην τουριστική πόλη Deauville. Πωλώντας καπέλα και μια περιορισμένη γραμμή ενδυμάτων, τα καταστήματα Chanel ανέπτυξαν μια αφιερωμένη πελατεία που έκανε γρήγορα το πρακτικό, αθλητικό της ντύσιμο, μεγάλη επιτυχία. Ένα μεγάλο μέρος του ιματισμού Chanel ήταν φτιαγμένο από jersey, μια επιλογή υφάσματος ασυνήθιστη και εμπνευσμένη. Έως ότου αρχίσουν οι σχεδιαστές να δουλεύουν με το jersey, αυτό συνήθως εβρισκε εφαρμογή σε αντρικά εσώρουχα. Με την οικονομική της κατάστασή επισφαλή κατά τα πρώτα έτη της σχεδιαστικής της σταδιοδρομίας, η Chanel προτίμησε το jersey πρώτιστα για το χαμηλότερο κόστος του. Οι ιδιότητες του συγκεκριμένου υφάσματος, εντούτοις, διασφάλισαν τη συνέχεια της χρήσης του από τη σχεδιάστρια ακόμα και όταν η επιχείρησή της έγινε κερδοφόρα. Το ύφασμα έπεφτε ωραία και ταίριαζε στα σχέδια της Chanel, που ήταν απλά, πρακτικά, και συχνά εμπνεσμένα από την αντρική ένδυση, ειδικά από τις στολές που επικράτησαν κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, που ξέσπασε το 1914. Απ΄τη στιγμή που οι «έχοντες συνείδηση μόδας» πελάτες της πήγαν στο Παρίσι, στην αρχή του πολέμου, οι boutiques Chanel στο Deauville και στο Biarritz άρχισαν να ακμάζουν. Μαζί, αυτά τα δύο καταστήματα απασχόλησαν πάνω από 300 άτομα. Το νέο στυλ της Chanel, με τις boxy γραμμές και τις κοντές φούστες, που επέτρεπε στις γυναίκες να αφήσουν τους κορσέδες πίσω τους, τις ελευθέρωνε κινησιολογικά, για τις πρακτικές δραστηριότητες που γίνονται απαραίτητες από τον πόλεμο. Τα στοιχεία αυτών των πρόωρων σχεδίων έγιναν σφραγίδες του στυλ Chanel. Η Chanel έννοιωσε μεγάλη υπερηφάνεια ως γυναίκα στο σχεδιασμό για άλλες γυναίκες, και μέχρι το 1919, στην ηλικία τριάντα δύο, απόλαυσε τεράστια επιτυχία, με πελάτες σε όλο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Chanel δημιούργησε το -σε όλο τον κόσμο διάσημο- άρωμα της, το Νο 5. Σύντομα κατόπιν, στις αρχες του 1920 κατά την διαρκεια της μεγαλης οικονομικης κρισης, με την οικονομικη βοηθεια του Capel, μετέφερε τον οίκο ραπτικής της στο Παρίσι, στην οδό Cambon 31, ο οποίος παραμένει το κέντρο των διαδικασιών της επιχείρησης Chanel, ακόμα και σήμερα. Η Coco Chanel εισήγαγε τις πλεκτές ζακέτες το 1925 και το «μικρό μαύρο φόρεμα» το 1926. Το 1931,η Chanel μισθώθηκε από τον Samuel Goldwin για ένα εκατομμύριο δολάρια για να ντύσει τα αστέρια του, συμπεριλαμβανομένων των Kathrine Hepburn, Grace Kelly, Elizabeth Taylor και Gloria Swanson. Αυτό διήρκησε λίγο, εντούτοις, διότι πολλές στάρλετ της εποχής αρνήθηκαν την υπηρεσία της. Αργότερα εκείνη τη δεκαετία, πίσω στη γεννετηρα της, η Chanel σχεδίασε και ανέπτυξε μια σειρά κοσμήματων που εμπνεύστηκε από το «art deco» κινημα της τέχνης της δεκαετίας του 1930. Το 1939, μετά από την πτώση του Παρισιού, η Chanel έκλεισε τις boutiques της και πέρασε τα επόμενα δεκαπέντε έτη της ζωής της στην Ελβετία -όπου εξορίστηκε- λόγω της σχεσης της με έναν ναζιστικό ανώτερο υπάλληλο. Το 1954, η επιστροφή της την αποκατέστησε στην κορυφή της υψηλής ραπτικής. Η Chanel αποφάσισε να βελτιώσει τα σχεδία της δεκαετίας του 1930. Ο φυσικός, casual ιματισμός της, συμπεριλαμβανομένου του κοστουμιού Chanel, για άλλη μια φορά τράβηξε την προσοχή - και τα πορτοφόλια - των γυναικών. Εισήγαγε τα μεσάτα σακάκια και τα παντελόνια καμπάνα για τις γυναίκες. Μερικοί λένε ότι η δημοτικότητα του «new look» του Dior αηδίασε την Chanel και της έδωσε την έμπνευσή που ήταν από καιρό μουδιασμένη. Αλλη μια φορά, τα σχέδια Chanel άκμασαν και πλέον αγκαλιάστηκε από τις στάρλετ του Hollywood. Στην πραγματικότητα, η Chanel ξόδεψε ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1950 και της δεκαετίας του 1960 εργαζόμενη για τα διάφορα στούντιο του Hollywood, ντυνοντας σταρς όπως η Audrey Hepburn και η Anne Baxter. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα σχεδια της έγιναν πολύ δημοφιλή, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκτός από τη δουλειά της στην υψηλή ραπτική, σχεδίασε επίσης κοστούμια για θεατρικά, όπως την Αντιγόνη του Cocteau (1923) και το Oedipus Rex (1937), όπως επίσης και κοστούμια ταινιών, συμπεριλαμβανομένου του La Regle de Jeu του Renoir. Η Katharine Hepburn πρωταγωνίστησε το 1969 στο Broadway στο musical Coco, που ήταν βασισμένο στη ζωή της Coco Chanel. Πέθανε μόνη, στη Λοζάνη της Ελβετίας το 1971. Πριν από το θάνατό της, ένα κοστούμι της ή μια βραδυνη τουαλέτα της στοιχίζε τουλάχιστον $12.000.

Ένα Πρότυπο Στυλ (Style Icon)

Ο τρόπος ζωής της Chanel, την τροφοδότησε ιδέες για το πώς οι σύγχρονες γυναίκες πρέπει να δείχνουν, να ενεργούν και να ντύνονται. Η λεπτή, αγορίστικη φιγούρα της και και τα κοντά της μαλλιά έγιναν ιδανικό, όπως και το μαυρισμένο δέρμα της, ο δραστήριος τρόπος ζωής της και η οικονομική ανεξαρτησία της. Σε όλη τη σταδιοδρομία της, η Chanel πέτυχε στη συσκευασία και το μάρκετινγκ των προσωπικών της τοποθετήσεων, στυλ και ύφους, γεγονός που την κάνει έναν βασικό ρυθμιστή του γυναικείου γούστου καθ' όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα. Ήταν για μια ολόκληρη κοινωνία ένα παράδειγμα προς μίμηση. Πιο συγκεκριμένα..
• Τα παντελόνια καμπάνες
Στην περίπτωση αυτή καθοριστικός παράγοντας ήταν η πρακτικότητα. Η Chanel φορούσε παντελόνια καμπάνα στη Βενετία για να μπαινοβγαίνει ευκολότερα στις γόνδολες και έτσι ξεκίνησε μια επανάσταση στο σχεδασμό των παντελονιών.
• Τα κοντά μαλλιά
Η επανάσταση αυτή, ήρθε απλά τυχαία. Αφού έκαψε τα μαλλιά της, τα έκοψε εντελώς και έκανε μία εμφάνιση στο Παρίσι, αρχίζοντας την τρέλλα με τα κοντοκουρεμένα μαλλιά. Όπως πάντα, κάθε ιδέα της Chanel προκαλούσε σεβασμό. Και το σημαντικότερο...
• Το μαύρισμα από τον ήλιο
Αυτή ήταν, ίσως, η μεγαλύτερη ανατροπή που η σχεδιάστρια κατάφερε και μάλιστα άθελά της. Από την εποχή του Shakespeare ακόμα, πριν από τη βιομηχανική επανάσταση, το λευκό δέρμα δήλωνε την υψηλή κοινωνική θέση. Η Ελισάβετ η 1η πέθανε από τα άσπρα καλλυντικά μολύβδου. Στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου μέρους του 18ου και του 19ου αιώνα, το λευκό, άσπιλο δέρμα θεωρήθηκε ελκυστικό, ειδικά στις γυναίκες, δεδομένου ότι το μαυρισμένο δέρμα συνδέθηκε με τη χειρωνακτική εργασία σε ένα αγρόκτημα ή στην ύπαιθρο. Η κατοχή του λευκού δέρματος δήλωνε ότι κάποιος ήταν αρκετά πλούσιος ώστε να μισθώνει άλλους για να κάνουν χειρωνακτική εργασία. Μετά την εμμονή δύο αιώνων, λοιπόν, το γεγονός αυτό έπρεπε να αλλάξει και άλλαξε όταν η Coco Chanel απόκτησε τυχαία ένα σκοτεινό μαύρισμα, κατά τη διάρκεια των διακοπών της στη γαλλική Riviera στη δεκαετία του 1920, αναφλέγοντας τη μανία μεταξύ των λευκών για το μαυρισμένο δέρμα. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η προηγούμενη κοινωνική σημασία ενός μαυρίσματος είχε αντιστραφεί και το επιχαλκωμένο δέρμα μεταξύ των λευκών δήλωσε συχνά την υψηλή κοινωνική θέση, τον πλούτο και την υγεία, ενδεχομένως για τον αντίθετο λόγο. Τώρα που οι περισσότερες εργασίες γίνονται μέσα σε κλειστούς χώρους, το μαύρισμα για τους λευκούς υποδηλώνει πλούτο, εφόσον απαιτείται ελεύθερος χρόνος για να το αποκτήσουν.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΟΛΙΣΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...

Ευτυχώς, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ανεβάσεις την πεσμένη σου διάθεση. Δοκίμασε ένα συνδυασμό των παρακάτω φυσικών αντικαταθλιπτικών στρατηγικών και το χαμόγελο θα επανεμφανιστεί στο πρόσωπό σου.



Γέμισε το τραπέζι σου με θαλασσινά

Τα θαλασσινά περιέχουν σε αφθονία δύο είδη ω-3 λιπαρών οξέων: το εικοσιπεντανοϊκό οξύ (EPA) και το δοκοσαεξανοϊκό οξύ (DHA). Στους ανθρώπους, τα υψηλά επίπεδα DHA συνδέονται και με υψηλά επίπεδα ντοπαμίνης και σεροτονίνης, των ίδιων χημικών του εγκεφάλου, την αύξηση των οποίων στοχεύουν τα αντικαταθλιπτικά χάπια. Παράλληλα, όπως έχει φανεί στα ζώα, η έλλειψη DHA συνδέεται με συμπτώματα κατάθλιψης. Όποιος δεν καταναλώνει ψάρια και θαλασσινά αντιμετωπίζει υψηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης, άγχους κι ευερεθιστότητας.

Κατανάλωνε ψάρια, όπως ο σολομός και ο κολιός, τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, διαφορετικά φρόντισε να λαμβάνεις ένα συμπλήρωμα ω-3. Είναι σημαντικό το συμπλήρωμα να περιέχει αναλογία ΕΡΑ και DHA της τάξεως του 2 προς 1, αφού το ΕΡΑ φαίνεται να έχει μεγαλύτερη επίδραση από το DHA στη διάθεση και τη συμπεριφορά, σύμφωνα με τον Πάρις Κιντ, ειδικό σε θέματα διατροφής. Χρειάζεται όμως υπομονή. Απαιτούνται 8-12 εβδομάδες για να αισθανθείς βελτίωση.

Ανέβα στα ουράνια με θεϊκά αρώματα

Εάν ο δρόμος προς την καρδιά ενός άντρα περνάει από το στομάχι του, τότε ο δρόμος προς την καλή του διάθεση περνά από τα ρουθούνια του. Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Physiology & Behavior έδειξε ότι άτομα που περίμεναν στην αίθουσα αναμονής οδοντιατρείου είχαν λιγότερο άγχος και βρίσκονταν σε καλύτερη διάθεση όταν η αίθουσα είχε άρωμα πορτοκαλιού ή λεβάντας. Ψεκάσου με ένα άρωμα που περιέχει νότες εσπεριδοειδών προτού ξεκινήσεις για το γραφείο ή για κάποιο ραντεβού.

Θέσε ένα στόχο και πραγματοποίησέ τον

Το να θέτεις συνεχώς υψηλότερους στόχους δεν σου προκαλεί στρες, αντιθέτως λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης του άγχους. Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2006 έδειξε ότι άτομα που έθεταν στόχους ήταν λιγότερο αγχώδη, ένιωθαν καλύτερα με τον εαυτό τους κι έβρισκαν περισσότερο νόημα στη ζωή τους σε σύγκριση με τους πιο χύμα τύπους. «Το να θέτεις στόχους βελτιώνεις τη διάθεση αυξάνοντας τις πιθανότητες επιτυχίας, γεγονός που οδηγεί στο να θρέφεις καλύτερα αισθήματα τόσο για τον εαυτό σου όσο και γενικότερα για τη ζωή» εξηγεί η Τζένιφερ Τσίβενς, επικεφαλής της μελέτης και επίκουρη καθηγήτρια στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο.

Η Τσίβενς σε συμβουλεύει να θέτεις μικρούς, εφικτούς στόχους κάθε φορά και να χρησιμοποιείς διαφορετικές οδούς, ώστε να φτάσεις σε αυτούς. Για παράδειγμα, θα ήταν καλύτερο να θέσεις ως στόχο το να πηγαίνεις τρεις φορές την εβδομάδα στο γυμναστήριο από το να αποφασίσεις γενικώς και αορίστως ότι πρέπει να χάσεις 10 κιλά. Αν πάλι δεν καταφέρεις να πας κάποια μέρα στο γυμναστήριο, τότε ορκίσου στον εαυτό σου ότι δεν θα φας παχυντικές τροφές για βράδυ. «Χρειάζεται να θέτεις στόχους που μπορείς να επιτύχεις, έτσι ώστε να χαίρεσαι κάθε φορά που έχεις φτάσει στην επιτυχία του καθενός από αυτούς» λέει η Τσίβενς.

Γάλα: το αντικαταθλιπτικό

Το γάλα είναι πλούσιο σε τρυπτοφάνη, ένα αμινοξύ που είναι απαραίτητο για την παραγωγή της σεροτονίνης, του χημικού του εγκεφάλου που συνδέεται με τη βελτίωση της διάθεσης. Είναι επόμενο λοιπόν τα χαμηλά επίπεδα τρυπτοφάνης να συμπίπτουν και με μειωμένα επίπεδα σεροτονίνης. Ωστόσο ο οργανισμός σου δεν μπορεί να παραγάγει τρυπτοφάνη από μόνος του. Γι' αυτό και το αμινοξύ λαμβάνεται από τροφές όπως το γάλα, το οποίο περιέχει τρυπτοφάνη σε αφθονία.

Πίνε τρία ποτήρια πλήρες γάλα των 250 ml ημερησίως, τα οποία μεταφράζονται σε 0,6 γραμμάρια τρυπτοφάνης, ποσότητα ικανή να σου ανεβάσει τη διάθεση εάν συνδυαστεί με διατροφή πλούσια σε πρωτεΐνη, σύμφωνα με τη Σούζαν Κλάινερ, συγγραφέα του βιβλίου The Good Mood Diet. Το γιαούρτι, το τυρί, τα πουλερικά, τα αυγά, οι μπανάνες και τα φιστίκια αποτελούν επίσης καλές πηγές τρυπτοφάνης. «Συνδυασμοί αυτών των τροφών πρέπει να περιλαμβάνονται καθημερινά στο διαιτολόγιό σου, προκειμένου να επιτευχθεί αύξηση των επιπέδων σεροτονίνης και βελτίωση της διάθεσης» συμβουλεύει η Κλάινερ.

Γοργοπόδαρος

Ένας διάδρομος γυμναστικής μπορεί να γίνει το μονοπάτι προς την ευτυχία. Σε σύγκριση με άτομα που ακολουθούσαν καθιστική ζωή, όσα έτρεχαν συστηματικά είχαν 70% λιγότερες πιθανότητες να βιώσουν πολύ στρες και απογοήτευση για τη ζωή τους, σύμφωνα με μελέτη σε περισσότερα από 12.000 ατόμων, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Scandinavian Journal of Medicine & Science in Sports. Η τακτική άσκηση αυξάνει τη δραστηριότητα των επινεφριδίων, τα οποία εκλύουν ουσίες όπως η νοραδρεναλίνη, η σεροτονίνη, η β-ενδορφίνη και η ντοπαμίνη. Όλες αυτές οι ουσίες βελτιώνουν τη διάθεση, αναφέρει ο Πίτερ Σνορ, επικεφαλής της μελέτης.

Ο Σνορ συνιστά τρέξιμο, γρήγορο περπάτημα ή οποιαδήποτε άλλη άσκηση τόνωσης του καρδιαγγειακού συστήματος επί μισή ώρα την ημέρα, πέντε φορές την εβδομάδα. Η άσκηση με ενδιάμεσα διαλείμματα είναι πολύ αποδοτική.

Ζεν σεξ

Γιατί είναι αποτελεσματική η στρατηγική: Η οξυτοκίνη, μία ορμόνη της καλής διάθεσης, που μειώνει το φόβο, την κορτιζόλη (ορμόνη του στρες) και την υψηλή αρτηριακή πίεση, εμφανίζει τα υψηλότερα επίπεδά της στον οργανισμό σου 1-2 λεπτά μετά τον οργασμό. Ωστόσο, όπως όλα τα ωραία, έτσι κι αυτό διαρκεί λίγο. «Τα επίπεδα οξυτοκίνης επανέρχονται στο φυσιολογικό μέσα σε 10 λεπτά από τον οργασμό» υπογραμμίζει η Ντέμπι Χέρμπενικ, ερευνήτρια στο πεδίο του σεξ στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνας. Μετά το σεξ, μην παραλείψεις να αγκαλιάσεις με τη σύντροφό σου. «Η οξυτοκίνη δεν εκλύεται μόνο κατά τη διάρκεια της συνουσίας ή του αυνανισμού, αλλά και όταν δύο άτομα αγγίζονται» λέει η Χέρμπενικ. Όσο περισσότερο έχει τα χέρια της δεμένα γύρω σου τόσο περισσότερη οξυτοκίνη εκλύει ο οργανισμός σου και τόσο καλύτερα νιώθεις.

Φωτογράφισε την ευτυχία

Οι φωτογραφίες μπορούν να ξεκλειδώσουν την κακή σου διάθεση φέρνοντας στο νου παλαιότερες, πιο χαρούμενες μνήμες. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον ανακάλυψαν ότι το να νιώθεις νοσταλγία αυξάνει την αυτοεκτίμησή σου, τους κοινωνικούς δεσμούς και τα θετικά συναισθήματα.

Άλλαξε το wallpaper στον υπολογιστή σου ή στο iPhone σου με μία φωτογραφία των παιδιών σου ή των τελευταίων διακοπών σου.

Κοιμήσου και η ευτυχία σου δουλεύει

Ο ύπνος αποτελεί το καλύτερο προληπτικό όπλο ενάντια στο στρες. Μάλιστα, όπως ανακάλυψαν ερευνητές από το Ερευνητικό Κέντρο για την Επιδημιολογία του Ύπνου στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, τα άτομα με διαταραχές του ύπνου, όπως η υπνική άπνοια, έχουν πενταπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη σε σύγκριση με όσα περνούν ήσυχες νύχτες στην αγκαλιά του Μορφέα. «Οι πάσχοντες από υπνική άπνοια έχουν γενικώς αποτελεσματικότητα ύπνου που δεν ξεπερνά το 65%-85%» αναφέρει ο Μορίς Οχάιον, διευθυντής του Κέντρου στο Στάνφορντ κι επικεφαλής της μελέτης. Σε τι μεταφράζεται αυτό; Στο ότι, εάν πάσχεις από άπνοια του ύπνου, οι επτά ώρες που υποτίθεται ότι κοιμάσαι είναι ουσιαστικά πέντε ώρες και μάλιστα μη ποιοτικού ύπνου.

Εάν έχεις πλαδαρή κοιλιά, ροχαλίζεις σαν τρένο ή ξυπνάς συχνά κουρασμένος, αναζήτησε κάποιον ειδικό ή επισκέψου ένα Εργαστήριο Ύπνου.

Άσε τον ήλιο να σε λούσει

Η έλλειψη ηλιακού φωτός μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη βιταμίνης D και μελέτη του 2008 που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Archives of General Psychiatry έδειξε ότι τα επίπεδα βιταμίνης D ήταν 14% χαμηλότερα σε άτομα με κατάθλιψη. Χρειάζεται να εκτεθείς αρκετή ώρα στον ήλιο, για να γίνουν οι αντιδράσεις που οδηγούν στη σύνθεση της βιταμίνης D, σύμφωνα με τον Ρέινολντ Βίεθ, διατροφολόγο.

Ο Βίεθ συνιστά λήψη 1.000 IU (διεθνείς μονάδες) βιταμίνης D καθημερινά, καθώς είναι δύσκολο να συνθέσεις τις ποσότητες βιταμίνης που χρειάζεσαι μέσω αποκλειστικά της διατροφής. Μήπως ανησυχείς ότι τα επίπεδα βιταμίνης D στον οργανισμό σου είναι χαμηλά; Ζήτα από το γιατρό σου να σε υποβάλει σε ένα τεστ 25-υδροξυβιταμίνης D.





(της Σαββούλα Μάλλιου, MD, PhD
      Παθολόγος - Ογκολόγος)

Από babyzone.gr

Βιοκλιματική Αρχιτεκτονική... σκοπός και οφέλη...

Βιοκλιματικό κτίριο, μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια. Για πολλούς όμως είναι απλά ένα ακόμη άκουσμα (φράση από την οποία δεν μπορούν να καταλάβουν κάτι) και για άλλους πάλι είναι μια φράση που τους παραπέμπει σε λανθασμένες εικόνες. Στόχος του άρθρου είναι να επισημάνει τα βασικά σημεία της Βιοκλιματικής Αρχιτεκτονικής καθώς και να αναφέρει τεχνικές προσέγγισής τους, να εντοπίσει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και να φωτίσει αρκετά από τα σκοτεινά σημεία που υπάρχουν, σχετικά με το θέμα.

Ως Βιοκλιματική Αρχιτεκτονική ορίζεται ο σχεδιασμός των κτιρίων (και γενικότερα των χώρων) που λαμβάνει υπόψη τις παραμέτρους του κλίματος μιας περιοχής, με στόχο την θερμική, οπτική και ακουστική άνεση των χρηστών, αξιοποιώντας ενέργεια και φαινόμενα του τοπικού περιβάλλοντος. Βασικά στοιχεία του βιοκλιματικού σχεδιασμού είναι τα παθητικά συστήματα που ενσωματώνονται στο κτίριο με στόχο την αξιοποίηση των περιβαλλοντικών πηγών.
Τι είναι όμως τα παθητικά συστήματα;
Ο όρος παθητικό υπογραμμίζει τη σημαντική διαφορά που διακρίνει δύο ξεχωριστές προσεγγίσεις. Τα ηλιακά συστήματα που λειτουργούν με τη βοήθεια ανεμιστήρων και μηχανικών αντλιών χαρακτηρίζονται «ενεργητικά». Ο όρος παθητικό υποδηλώνει τεχνολογία απλή και εκμετάλλευση της ενέργειας που ενυπάρχει στον συγκεκριμένο τόπο, σε συνεργασία με αρχιτεκτονικές συνιστώσες.
Αρχές Βιοκλιματικής Αρχιτεκτονικής
1.      Αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας
2.      Θερμική προστασία κτιρίων
3.      Προστασία μέσω σκίασης
4.      Συστήματα και τεχνικές παθητικού δροσισμού
5.      Βελτίωση – ρύθμιση των περιβαλλοντικών συνθηκών
6.      Φυσικός φωτισμός
7.      Βελτίωση ή ακόμα και δημιουργία μικροκλίματος
Ας εξετάσουμε πιο αναλυτικά την κάθε μία από τις προηγούμενες αρχές.
Αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας
Αυτό επιτυγχάνεται με τον προσανατολισμό των χώρων και ιδιαίτερα των ανοιγμάτων (ο νότιος προσανατολισμός είναι ο καταλληλότερος) και την διαρρύθμιση των εσωτερικών χώρων ανάλογα με τις θερμικές τους ανάγκες και με τα παθητικά ηλιακά συστήματα που συλλέγουν την ηλιακή ακτινοβολία και αποτελούν «φυσικά» συστήματα θέρμανσης.


Ο ορθός σχεδιασμός της τοποθεσίας και του κτιρίου επιτρέπει την αξιοποίηση της ηλιακής ακτινοβολίας κατά την ψυχρή περίοδο και προστατεύει το κτίριο από την υπερθέρμανση από τον ήλιο κατά τη θερμή περίοδο.

Θερμική προστασία των κτιρίων
Με τη χρήση κατάλληλων τεχνικών που εφαρμόζονται στο εξωτερικό κέλυφος των κτιρίων, ιδιαίτερα με την κατάλληλη θερμομόνωση και αεροστεγάνωση του κτιρίου και των ανοιγμάτων του, αλλά και με τον σχεδιασμό και την τοποθέτηση των κατασκευών στο χώρο μπορούμε να προστατέψουμε τα κτίρια από τις θερμοκρασιακές και θερμικές μεταβολές τόσο τον χειμώνα όσο και το καλοκαίρι.

Προστασία μέσω σκίασης
Προστατεύουμε τα κτίρια κυρίως από τον καλοκαιρινό ήλιο μέσω φυσικής και τεχνητής σκίασης αλλά και μέσω του κατάλληλου σχεδιασμού και της κατασκευής του κελύφους. Η εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης μας δίνει καθημερινά νέες εφαρμογές για την σκίαση, όπως για παράδειγμα η διαφανής σκίαση που αναμένεται ότι θα έχει αποτελεσματικότητα στην βιοκλιματική αρχιτεκτονική.
Η σκίαση είναι απαραίτητη το καλοκαίρι και δεν θα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στα δέντρα και τη βλάστηση. Θα πρέπει να προβλέπεται εγκατάσταση εξώφυλλων, αλλά ακόμη και τότε, ένα ποσοστό 10 έως 20% θα εισχωρεί στο κτίριο.


Συστήματα και τεχνικές παθητικού δροσισμού
Απομάκρυνση της θερμότητας που το καλοκαίρι συσσωρεύεται μέσα στο κτίριο με φυσικό τρόπο προς το εξωτερικό περιβάλλον με συστήματα και τεχνικές παθητικού δροσισμού, όπως ο φυσικός αερισμός, κυρίως με τον φυσικό αερισμό τις νυχτερινές ώρες.
Τα παράθυρα και τα ανοίγματα των κτιρίων που χρησιμοποιούνται για το άμεσο κέρδος από την ηλιακή ακτινοβολία ευνοούν και τον άρτιο εξαερισμό.


Βελτίωση – ρύθμιση των περιβαλλοντικών συνθηκών
Με στόχο την άνεση των ανθρώπων που μένουν σ’ ένα χώρο θα πρέπει να ρυθμίζονται οι περιβαλλοντικές συνθήκες (τουλάχιστον αυτές που γίνονται άμεσα αισθητές, θερμοκρασία – υγρασία). Στο διάγραμμα της εικόνας 8 φαίνεται μια περιοχή μέσα στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει άνετα και ευχάριστα.


Φυσικός φωτισμός
Σημαντική παράμετρος για την άνεση και την λειτουργικότητα ενός χώρου είναι και ο φωτισμός, ο οποίος κατά κύριο λόγο πρέπει να προέρχεται από τον ηλιασμό και τον έλεγχο της ηλιακής (φυσικός φωτισμός) καθώς και να εξασφαλίζεται επάρκεια και ομαλή κατανομή του φωτός μέσα στους χώρους , σε όλες τις εποχές του έτους.
Ακουστική προστασία
Ο σχεδιασμός και η τοποθέτηση του κτιρίου μπορεί να γίνει με τέτοιον τρόπο ώστε να προστατεύεται από την ηχορύπανση (υπάρχουσα ή τυχαία). Οι ανεμοφράκτες μπορούν να λειτουργήσουν και σαν εμπόδια ήχου ή ηχοπαγίδες.
Βελτίωση ή ακόμα και δημιουργία μικροκλίματος
Με τον βιοκλιματικό σχεδιασμό των χώρων γύρω και έξω από τα κτίρια μπορούμε να βελτιώσουμε ή ακόμα και να δημιουργήσουμε ένα μικροκλίμα στο περιβάλλον του κτιρίου.
Σε μια προσπάθεια διεύρυνσης του όρου βιοκλιματική αρχιτεκτονική, ώστε να υπάρξει μια ολιστική αντιμετώπιση και μια πιο ολοκληρωμένη διαχείριση των περιβαλλοντικών παραμέτρων της κάθε περιοχής, θα πρέπει να συμπεριλάβουμε κι άλλους παράγοντες στη λίστα των προηγούμενων που μπορούν να συντελέσουν στη θερμική, οπτική και ακουστική άνεση των κτιρίων.
Μία τέτοια παράμετρος, που σχετίζεται με την θερμική άνεση, είναι και η γεωθερμία του εδάφους. Η εκμετάλλευση της γεωθερμίας είναι μια εναλλακτική πρόταση για θέρμανση και ψύξη των κτιρίων. Επομένως, όσο η τεχνολογία εξελίσσεται και μας δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε όλο και περισσότερους περιβαλλοντικούς παράγοντες, τόσο ο όρος της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής θα διευρύνεται.
Για ποιο λόγο, όμως, θα πρέπει να εξετάσω το ενδεχόμενο να φτιάξω ένα βιοκλιματικό σπίτι;
Τα βιοκλιματικά και γενικότερα τα χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης κτίρια βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων μέσα αλλά κι έξω από αυτά (η κατανάλωση ενέργειας έχει σαν συνέπεια την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την ελάττωση των ενεργειακών πόρων, κάτι που επηρεάζει και τις επόμενες γενιές).
Αν το κτίριο σχεδιαστεί σύμφωνα με τις αρχές τις βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής και λειτουργήσει ορθολογικά τότε σε κάποιο χρονικό διάστημα (είναι  ανάλογο της επένδυσης που έχει γίνει), εξοικονομώντας ενέργεια θα «αποδίδει χρήματα» σε σχέση με τα συμβατικά κτίρια. 
Κατασκευάζοντας ένα κτίριο, σύμφωνα με τις βιοκλιματικές αρχές, το θωρακίζουμε προστατεύοντας έτσι από το κρύο και τη ζέστη.
Συντελούμε στη μείωση των εκπομπών CO2 που ευθύνεται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις περιβαλλοντικές πηγές μειώνοντας παράλληλα τα εσωτερικά φορτία.
Η κατασκευή και διαμονή μας σ’ ένα βιοκλιματικό κτίριο μας προσφέρει εκτός από την άνεση και ηθική ικανοποίηση για την επίτευξη όλων των προηγουμένων και άλλων μικρότερης σημασίας
Στους ανασταλτικούς παράγοντες της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής ανήκουν ο φόβος της επιπλέον οικονομικής επένδυσης καθώς και η λανθασμένη αντίληψη τον περιορισμένων αρχιτεκτονικών μορφών που μπορεί να έχει ένα τέτοιο κτίριο. Άλλες λεπτομέρειες όπως για παράδειγμα η θάμβωση αντιμετωπίζονται με τη χρήση κατάλληλων υλικών και σχεδιασμού και είναι προβλήματα όπως εκείνα που συναντάμε καθημερινά και στις συμβατικές κατασκευές.

Από περιοδικό ECON (Τριαντάφυλλος Δ. Βαΐτσης, Μηχανικός Περιβάλλοντος)

Θετική σκέψη... κυρίως στα δύσκολα!!!!

"Η θετική σκέψη και η αισιοδοξία είναι πιο σημαντικές όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όσο θα θέλαμε ή όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες."
Όταν όλα πάνε καλά είναι πολύ ευκολότερο  να είμαστε θετικοί και αισιόδοξοι. Η θετική σκέψη και η αισιοδοξία είναι όμως ακόμα πιο σημαντικές όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όσο θα θέλαμε ή όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Τον τελευταίο καιρό, ακούγονται  παντού γύρω μας  αρνητικά νέα, στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, στις συζητήσεις με τους άλλους. Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη με αρνητικότητα, φόβο για το μέλλον, θυμό για την κατάσταση της χώρας και δυσπιστία.  Κάποιοι έχουν ίσως χάσει τη δουλειά τους, κάποιοι έχουν δεχτεί σημαντική μείωση στο μισθό τους  με αποτέλεσμα να βρίσκουν όλο και πιο δύκολο ν’αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και να συσσωρεύουν όλο και περισσότερο χρέος , γεγονός που αυξάνει το άγχος για το μέλλον.
Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά αρνητικό κλίμα, είναι  φυσικό να βιώνουμε απογοήτευση. Είναι όμως σημαντικό να καταλάβουμε ότι όσο και δικαιολογημένα να είναι αυτά τα συναισθήματα, είναι σχεδόν απίθανο να μας βοηθήσουν να παλέψουμε ή να επιβιώσουμε την κρίση.  Όσο πιο απογοητευμένοι αισθανόμαστε, τόσο περισσότερο ο ψυχικός μας κόσμος θα εξουθενώνεται , τόσο περισσότερο θα χάνουμε τις ελπίδες μας και ίσως να αρχίσουμε να παραιτούμαστε.
Φανταστείτε ότι ταξιδεύετε με το αυτοκίνητο σας στο βουνό  για ώρες και χάνεστε σε μια περιοχή  έρημη και αφιλόξενη. Τι θα κάνατε; Θα σταματούσατε και θα σκεφτόσασταν ότι δεν υπάρχει τρόπος να ξαναβρείτε το δρόμο σας;  Πώς θα σας βοηθούσε αυτή η σκέψη; Εάν αντίθετα μιλούσατε στον εαυτό σας ενθαρρυντικά και παρακινητικά,  εάν σκεφτόσαστε πώς δε θα παραμείνετε για πάντα χαμένοι στο βουνό κι αν πιστεύατε ότι μπορείτε να βρείτε το δρόμο της επιστροφής,σίγουρα θα είχατε περισσότερο κουράγιο για να συνεχίσετε το ψάξιμο.
Παρομοίως, εάν βρίσκεστε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, σκέψεις  του τύπου «είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση», η «δεν υπάρχει φώς στο τούνελ», δεν μπορούν να σας βοηθήσουν να βγάλετε χρήματα και κατά συνέπεια να λύσετε το πρόβλημα σας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν αυτές οι σκέψεις είναι να επιτείνουν την απογοήτευση και το άγχος που μπορεί να νιώθετε.
Βέβαια, συχνά ακόμα κι αν έχουμε επίγνωση του πώς οι αρνητικές σκέψεις μπορεί να μας επηρεάζουν, είναι δύσκολο να περάσουμε στην πράξη και να αλλάξουμε σε μια πιο αισιόδοξη και θετική προσέγγιση. Όπως πάντα, η θεωρία είναι πιο εύκολη από την  πράξη. Πώς είναι δυνατόν να πετάξουμε από πάνω μας αυτόν το χιτώνα της αρνητικότητας και να γίνουμε πραγματικά αισιόδοξοι;
- Πρώτα απ’όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η αρνητική σκέψη δε θα μας λύσει το πρόβλημα. Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να ανησυχούν για διάφορες καταστάσεις  γιατί ενδόμυχα πιστεύουν ότι η ανησυχία τους μπορεί να τους οδηγήσει σε λύσεις. Πιστεύουν ότι είναι παράλογο να είναι αισιόδοξοι όταν τα πάντα γύρω τους ενθαρρύνουν για το αντίθετο. Τι σημαίνει όμως αισιοδοξία; Δεν είναι το να πιστεύει κανείς ότι οι δύσκολες καταστάσεις είναι αναστρέψιμες; «Δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο από την αλλαγή» υποστηρίζει ένα γνωστό ρητό, και η φράση αυτή εμπεριέχει όχι μόνο σοφία αλλά και τη θετική σκέψη ότι όλα ανατρέπονται. Η χρησιμότητα της θετικής σκέψης λοιπόν σε δύσκολες καταστάσεις είναι ότι μας κρατάει δυνατούς για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.
- Το να είμαστε αισιόδοξοι και θετικοί δε σημαίνει να εθελοτυφλούμε μπροστά στην κρισιμότητα της τωρινής μας κατάστασης.  Σημαίνει ότι αποδεχόμαστε αυτό που συμβαίνει και μας δυσκολεύει αλλά ταυτόχρονα αρνούμαστε να παραδοθούμε στη δίνη των αρνητικών συναισθημάτων μας. Σημαίνει να αποδεχόμαστε  αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και να ελέγχουμε αυτά που μπορούμε.  Ίσως δεν μπορούμε να ελέγξουμε την κατάσταση της οικονομίας για παράδειγμα, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τον τρόπο που νιώθουμε και τον τρόπο που βλέπουμε την κατάσταση.
- Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «τι ευκαιρίες μπορεί να μου δώσει η κρίση που περνάω; Τι μπορώ να μάθω που δεν ήξερα; Τι μπορώ να δοκιμάσω να κάνω που δεν έχω ξανακάνει;». Συχνά οι προκλήσεις στη ζωή κρύβουν μέσα τους ευκαιρίες που δεν θα μπορούσαμε να δούμε εάν η ζωή δε μας είχε φέρει στο συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής.
- Οι αρνητικές καταστάσεις είναι σαν αγκάθια που μας τρυπάνε και γι’αυτό είναι εύκολο να τις αναγνωρίσουμε, επειδή είναι επίπονες. Σίγουρα όμως, ο καθένας από εμάς, δεν έχει μόνο δυσκολίες, αλλά και πράγματα που του δίνουν χαρά, πράγματα για τα οποία μπορεί να νιώσει ευγνωμοσύνη. Αξίζει να αναλογιστούμε λοιπόν, ποιά είναι τα πράγματα αυτά για τα οποία μπορούμε να πούμε ευχαριστώ σήμερα, ποιά είναι τα πράγματα που μας δίνουν χαρά σήμερα. Έτσι αλλάζουμε οπτική γωνία και βλέπουμε τη ζωή μας πιο σφαιρικά, πιο θετικά.
- Όταν σκεφτόμαστε αισιόδοξα, πιστεύουμε ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Αυτό δε σημαίνει ότι το πρόβλημα θα λυθεί αύριο ή ως δια μαγείας. Συχνά χρειάζεται πρώτα να κάνουμε μικρά βήματα, να «σπάσουμε» το στόχο μας σε μικρότερους στόχους. Ακόμα και τα μικρά βήματα είναι καλύτερα από την αδράνεια, όχι μόνο γιατί μας οδηγούν σιγα σιγά στο στόχο μας αλλά επειδή χτίζουν την αυτοπεποίθηση μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε καθώς  και την πίστη μας ότι η κατάσταση είναι  επιλύσιμη.

Από (www.happymind.gr)

5 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ

Η εργασία κάνει καλό στην υγεία, λένε οι ειδικοί αλλά οι εργαζόμενοι (λογικά) δεν έχουν την ίδια άποψη. Πρωινό ξύπνημα …για να μη χάνεις τη μέρα, πενθήμερη εργασία (για τους ακόμα… ευνοημένους) και επιδόματα (κάποτε) είναι μερικά από τα οφέλη, στη θεωρία πάντα.


Σύμφωνα με έρευνα του Βρετανικού Υπουργείου Εργασίας, όσοι εργάζονται έχουν λιγότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν από χρόνιες ασθένειες, από ψυχικές ασθένειες και στατιστικά έχουν χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας. Αυτά όμως στη βρετανική περίπτωση, γιατί για τη δική μας κατάσταση μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Άρα πώς μας ωφελεί η εργασία;

Αντίο φτώχεια

Παλιότερα τουλάχιστον, στην προ κρίσης εποχή, θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε απόλυτα με τη συγκεκριμένη άποψη. Ωστόσο αν λάβουμε υπόψη μας την απόλυτη έννοια της φτώχειας και όχι το χαμηλότερο επίπεδο ζωής, η εργασία με τη σταθερή απόδοση του μηνιαίου εισοδήματος, βοηθά να διατηρούμε έναν σωστό προγραμματισμό των οικονομικών μας.

Με άλλα λόγια μπορούμε να τρεφόμαστε σωστά, να ντυνόμαστε, να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας και να αποφεύγουμε τουλάχιστον σε ένα επίπεδο το άγχος που προκαλεί η καθημερινή διαβίωση. Αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες. Μέχρι εκεί απομακρύνει τη φτώχεια στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Γρήγορη ανάρρωση

Αρκετές είναι οι έρευνες που έχουν καταγράψει στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι άτομα που είχαν μείνει για αρκετό καιρό εκτός εργασιακού περιβάλλοντος, λόγω ασθένειας ή τραυματισμού, επιτάχυναν τον ρυθμό της ανάρρωσής τους. Με άλλα λόγια η εργασιοθεραπεία αποτελεί κυρίαρχο παράγοντα στη διαδικασία επούλωσης ψυχικών αλλά και σωματικών τραυμάτων.


Κοινωνική αποδοχή

Έρευνες έχουν δείξει ότι όσοι διατηρούν καλές σχέσεις με συναδέλφους στην πραγματικότητα έχουν το προνόμιο της μακροζωίας ενώ υπάρχουν και αναφορές που κάνουν λόγο για μεγαλύτερη αίσθηση προσωπικής ευτυχίας και ικανοποίησης. Αυτό είναι κατανοητό και αποδεκτό με την έννοια ότι ο άνθρωπος λειτουργεί καλύτερα σε ομάδες και έχει την τάση να θέλει να ανήκει σε αυτές.

Οι εργασιακές σχέσεις με αυτή την έννοια συμβάλλουν σημαντικά στην καλύτερη κοινωνικοποίηση και αποδοχή του ατόμου. Αλλά και εδώ ισχύει ότι δυστυχώς δεν εξαρτάται μόνο από σας. Αν ήταν επιλογή του καθενός με ποιους θα εργάζεται τότε σίγουρα η εργασία θα ωφελούσε ακόμη περισσότερο την υγεία.

Ασφάλεια(;)

Μπορεί να ακούγεται «ανέκδοτο» για την ελληνική πραγματικότητα αλλά η εργασία εξασφαλίζει ιατρική (παραβλέπουμε λόγω επικαιρότητας τον όρο φαρμακευτική) περίθαλψη. Και για να μη βιαστείτε να κατηγορήσετε το άρθρο για «άγνοια» δε μιλάμε για το πόσο καιρό χρειάζεστε για να κλείσετε ένα ραντεβού …στο ΙΚΑ αλλά για το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα σας παρακολουθήσει κάποιος γιατρός ο οποίος είναι συμβεβλημένος με το ταμείο σας. Τουλάχιστον στη θεωρία οι (ιδανικές) εργασιακές συμβάσεις καλύπτουν τη «δωρεάν» περίθαλψη.


Δημιουργική απασχόληση στις μεγαλύτερες ηλικίες

Μπορεί το εφάπαξ να μην το πάρετε, μπορεί τη σύνταξη να μην προλάβετε να τη δείτε αλλά σύμφωνα με έρευνες η εργασία δίνει κατά μία έννοια την αίσθηση του σκοπού στους γηραιότερους. Παράλληλα οι στατιστικές δείχνουν ότι πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν να συνεχίζουν να εργάζονται σε μεγάλη ηλικία.

Και αν θέλετε να… εκνευριστείτε με κάποιον για όλα αυτά, ο κατάλληλος είναι ο dr. Robert Butler, ιδρυτής και πρόεδρος του Εθνικού Ινστιτούτου Γήρατος και μέλος του Διεθνούς Κέντρου Μακροζωίας, ο οποίος σε έρευνα του αναφέρει ότι οι ηλικιωμένοι συνεχίζουν να εργάζονται καθώς «έχουν ένα σκοπό για να ξυπνούν το πρωί. Η εργασία τους προσφέρει έναν πραγματικό στόχο και την αίσθηση ότι είναι ακόμη χρήσιμοι».
(ΑΠΌ CLICK@LIFE)

"ΓΟΝΕΙΣ Σ' ΑΠΟΓΝΩΣΗ"...

Κρίση...
Μία λέξη, που ακούγεται πολύ στις μέρες μας.  Τι κρίση όμως;  Οικονομική;  Ναι, και οικονομική...αλλά  πιο πολύ, θα την χαρακτήριζα, κρίση πανικού.
Δεν είναι τόσο, η οικονομική κρίση που επικρατεί, όσο ο φόβος και ο πανικός μας, που δεν μας αφήνει να λειτουργήσουμε σωστά.  Είναι το αύριο, που μας φοβίζει και όχι το σήμερα, που ζούμε.
Σίγουρα, η όλη κατάσταση έχει επιρρεάσει τις ζωές μας.  Άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο.  Όμως, υπάρχουν (αλλά και υπήρχαν, στο ξεκίνημα αυτής της κρίσης), άτομα που δίχως να έχουν ουσιαστικό πρόβλημα, σκεπτόμενα το αύριο, εγκατέλειψαν ήδη το σήμερα.  Δεν είναι λίγοι, που στον βωμό του "τι θα γίνει αύριο", έχουν πάψει να επενδύουν στο σήμερα. Και το αποτέλεσμα είναι να κάνουν την ζωή τους ακόμα πιο μίζερη, από ότι είναι στην πραγματικότητα...  Κι όλο αυτό, γιατί όλοι έχουν το σύνδρομο "του απεγνωσμένου γονέα".  Την αγωνία που έτρεφαν και τρέφουν οι γονείς μας, για την ζωή των παιδιών τους, κι εμείς για τα δικά μας παιδιά.   Αυτή την αγωνία, που νοιώθουμε, από την πρώτη στιγμή, που γινόμαστε γονείς.  Να κάνουμε αυτό ή να κάνουμε εκείνο, για το μέλλον των παιδιών μας.
Και δεν λέω όχι... Να νοιαστούμε και να ενδιαφερθούμε, για τις ζωές τους, αλλά η δική μας ζωή τι γίνεται;  Το δικό μας σήμερα, που βρίσκεται;
Θα πεινάσουμε!!! ...ΝΑΙ θα πεινάσουμε!!!
Θα στερηθούμε!!! ... ΝΑΙ θα στερηθούμε!!!
Αλλά δεν θα χαθούμε...
Θα αγαπήσουμε, θα ενδιαφερθούμε και θα ευαισθητοποιηθούμε... Κάτι, που δεν κάναμε τόσα χρόνια!!! Θα παραδεχτούμε τα λάθη μας και θα αφήσουμε τα παιδιά μας, ν' αναπλάσουν αυτόν τον τόπο (για να μην πω, να τον γκρεμίσουν και να τον ξαναχτίσουν από την αρχή).
Ας προσπαθήσουμε ν' αλλάξουμε... και να βαδίσουμε δίπλα στα παιδιά μας κι όχι μπροστά από αυτά.
Ας τα ακούσουμε και ας προσπαθήσουμε, να τα βοηθήσουμε, να βάλουν τα θεμέλια, στα δικά τους όνειρα, για τον κόσμο που σύντομα θα τους παραδώσουμε, κατεστραμμένο.
Άλλωστε, ο ρόλος του γονέα είναι να συμβαδίζει και να συμβουλεύει το παιδί του... όχι να επιβάλλει την άποψή του.

Όνειρα

Γιατί ονειρευόμαστε;
Για τους περισσότερους από εμάς, τα όνειρα είναι ένα ανεξήγητο φαινόμενο και είναι μυστήριος ακόμη και ο λόγος για τον οποίο δημιουργούνται. Δείτε τους πέντε ευρέως αποδεκτούς λόγους για τους οποίους ονειρευόμαστε.


Μερικοί άνθρωποι θυμούνται έντονα τα όνειρά τους, ενώ κάποιοι ορκίζονται ότι δε βλέπουν όνειρα. Κάποιοι ονειρεύονται σε ασπρόμαυρο φόντο, ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι ονειρεύονται με χρώματα. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: όλοι ονειρεύονται. Από τη στιγμή που είμαστε μωρά μέχρι τη μέρα που θα πεθάνουμε, το μυαλό μας παράγει συνεχώς όνειρα, όταν το σώμα και ο εγκέφαλός μας βρίσκονται σε κατάσταση ηρεμίας. Αλλά τί ακριβώς είναι τα όνειρα και γιατί δημιουργούνται;

Τα όνειρα είναι μια συμβολική «γλώσσα» για να επικοινωνούμε με τον εσωτερικό μας κόσμο ενώ κοιμόμαστε. Το τμήμα του υποσυνειδήτου που επεξεργάζεται τα όνειρα στέλνει μηνύματα με τη μορφή συμβόλων και εικόνων, τα οποία με τη σειρά τους αποδίδουν τις ιδέες ή τις καταστάσεις με μια οπτικοποιημένη γλώσσα.

Αν και πολλοί συμφωνούν σχετικά με το τι είναι τα όνειρα, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες και να γίνονται συζητήσεις σχετικά με αυτά. Οι περισσότεροι ειδικοί πιστεύουν ότι ονειρευόμαστε για να βοηθήσουμε το σώμα μας να ξεκουραστεί και να ανανεωθεί. Άλλοι θεωρούν ότι ονειρευόμαστε για ψυχολογικούς λόγους: για να επανεξετάσουμε τα γεγονότα της ημέρας, για να ανακουφιστούμε από το άγχος, αλλά και για να ξεφύγουμε από καταπιεσμένα συναισθήματα.

Δείτε τους πέντε ευρέως αποδεκτούς λόγους για τους οποίους ονειρευόμαστε:

Ανταπόδοση

Αν και μπορεί να ονειρευόμαστε φανταστικά πράγματα, όπως το να πετάμε ή να χανόμαστε στη χώρα του Οζ, οι ονειροπολήσεις μας δεν είναι τόσο αφηρημένες, όπως θα πίστευε κανείς. Ο διάσημος ψυχολόγος Carl Jung πίστευε ότι, ακόμη και τα πιο ευφάνταστα όνειρά μας είναι οι μέθοδοι για την «ανταπόδοση» σε γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μας. Για παράδειγμα, ένα άτομο που βιώνει δυστυχία στη ζωή του, μπορεί να ονειρεύεται πως είναι ευτυχισμένο ως αποζημίωση κι έτσι θα καταφέρει να μη βρεθεί σε πλήρη απόγνωση. Από την άλλη πλευρά, ένα πρόσωπο που είναι ιδιαίτερα επιτυχημένο, μπορεί να βλέπει όνειρα αποτυχίας ή ήττας, για να αντισταθμίσει τα συναισθήματα του αήττητου και της δύναμης.

Ο Jung πίστευε επίσης, ότι τα όνειρα μπορεί να αντανακλούν λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές της προσωπικότητάς μας. Αυτό μπορεί να εξηγεί το ότι η συμπεριφορά μας στα όνειρά μας, μπορεί να είναι σαφώς διαφορετική από εκείνη στην καθημερινή μας ζωή.

Μηχανισμός αντιγραφής

Όταν αντιμετωπίζουμε αγχωτικές καταστάσεις, τα όνειρά μας είναι πολύ διαφορετικά και μερικές φορές εκφράζουν βαθύτερα τα συναισθήματά μας. Με την εμφάνιση σημαντικών συμβόλων και θεμάτων που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή μας, τα όνειρα επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την εσωτερική αναταραχή μας.

Ο ψυχίατρος Ernest Hartmann, αναφέρει ότι τα όνειρα κατευθύνονται από συγκεκριμένα συναισθήματα, όπως το στρες και η ανησυχία. Ποικίλα συναισθήματα προκαλούν νέο υλικό στη μνήμη αυτού που ονειρεύεται, με τρόπους που επιχειρούν να τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει το άγχος, τραυματικές καταστάσεις και άλλους τύπους ψυχολογικής αγωνίας.


Επεξεργασία πληροφοριών και μνήμη

Οι έρευνες υποστηρίζουν ότι ο ύπνος είναι θεμελιώδους σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία του εγκεφάλου και της μνήμης. Ωστόσο, ορισμένοι πιστεύουν ότι το «μυστικό» για τη μνήμη, δε βρίσκεται μέσα σε λίγες ώρες ανάπαυσης, αλλά στα όνειρα που βλέπουμε.

Τα περισσότερα όνειρα έχουν να κάνουν με πρόσφατα γεγονότα και περιστατικά που έχουμε βιώσει. Ίσως για παράδειγμα, να ονειρευτήκατε το τροχαίο ατύχημα που είδατε ή κάποιο άλλο περιστατικό από τη ζωή σας.

Αυτά τα είδη ονείρων μπορεί πραγματικά να είναι η διαδικασία επεξεργασίας και οργάνωσης των συνειδητών και ασυνείδητων ερεθισμάτων που λαμβάνει ο εγκέφαλος κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν οι καθημερινές αναμνήσεις ενοποιούνται στα όνειρα, το μυαλό ανανεώνεται κατά κάποιο τρόπο. Τα όνειρα είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να «επανεκκινήσει το σύστημα».

Επίλυση προβλημάτων

Αν είστε προβληματισμένοι σε σχέση με ένα δύσκολο θέμα, το τελευταίο πράγμα που θα θέλετε να κάνετε, είναι να χάσετε τον ύπνο σας. Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να θέλετε να κοιμάστε περισσότερο. Γνωρίζουμε ήδη τα θετικά αποτελέσματα του ύπνου και των ονείρων για τη μνήμη, αλλά τα όνειρα μπορούν επίσης να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε τα καθημερινά προβλήματα της ζωής.

Όταν αντιμετωπίζουμε εμπόδια, αρχικά αναζητάμε πληροφορίες που ήδη γνωρίζουμε -τις αναμνήσεις μας- για την επίλυσή τους. Αυτό κάνει τα όνειρα ιδιαίτερα χρήσιμα επειδή βοηθούν στην οργάνωση των αναμνήσεων, καθιστώντας ευκολότερη την πρόσβαση σε πληροφορίες, όταν προσπαθούμε να επιλύσουμε ένα πρόβλημα.

Ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, ενώ κοιμόμαστε, ο εγκέφαλος μας εξακολουθεί να επεξεργάζεται ζητήματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή και συνεχώς προσπαθεί να καταλήξει σε απαντήσεις και λύσεις. Έτσι, εάν αντιμετωπίζετε ένα ιδιαίτερα δύσκολο δίλημμα, κοιμηθείτε! Θα μπορούσε πραγματικά να βοηθήσει.

Εκπλήρωση επιθυμιών

Έχετε ποτέ παρατηρήσει ότι τα όνειρά σας αφορούν πάντα εσάς; Μην ανησυχείτε. Τα όνειρα είναι εγωκεντρικά από τη φύση τους, επειδή συνήθως αντικατοπτρίζουν βαθιές επιθυμίες ή ανησυχίες σας. Στο σημαντικό βιβλίο του Σίγκμουντ Φρόιντ, «Η ερμηνεία των ονείρων», αναφέρεται ότι τα όνειρα είναι το άμεσο αποτέλεσμα των καταπιεσμένων συναισθημάτων και θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν υποσυνείδητες σκέψεις, επιθυμίες ή ευχές.

Στα όνειρα, το υποσυνείδητό μας μπορεί να αποκαλύψει τις επιθυμίες που το συνειδητό μυαλό μας έχει μάθει να καταστέλλει.

Γιατί νιώθω μόνος...

Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός που νιώθει μοναξιά είναι και στην πραγματικότητα μόνος του. Αυτό βέβαια δεν είναι αλήθεια. Μπορούμε κάλλιστα να βρισκόμαστε με άλλα άτομα και μάλιστα σε οικείο περιβάλλον και παρ’ όλα αυτά να νιώθουμε απελπιστικά μόνοι. Για να καταλάβουμε καλύτερα όμως την έννοια της μοναξιάς είναι απαραίτητο να εξετάσουμε ορισμένους από τους τρόπους με τους οποίους τη βιώνουμε.

Αιτίες της μοναξιάς


# όταν είμαστε μόνοι και νιώθουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή

# όταν μας λείπουν οι συναισθηματικοί δεσμοί που είχαμε στο παρελθόν

# όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αλλαγές στη ζωή μας

# όταν νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κανείς στη ζωή μας με τον οποίο να μπορούμε να μοιραστούμε συναισθήματα και εμπειρίες

# όταν πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αποδεκτοί, αγαπητοί ή άξιοι, ακόμα και αν οι άλλοι δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη για εμάς.



Ο φαύλος κύκλος της μοναξιάς

Η μοναξιά γίνεται πιο έντονη όταν διαστρεβλώνουμε τη σημασία της, σκεπτόμενοι με τους παρακάτω τρόπους: «η μοναξιά αποτελεί σημάδι αδυναμίας ή ανωριμότητας», «για να νιώθω μοναξιά κάτι δεν πάει καλά με εμένα», «είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που νιώθει έτσι».

Κάποιος που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο πιθανότατα αντιλαμβάνεται τη μοναξιά σαν αποτέλεσμα «εσωτερικής μειονεξίας». Αυτή η πεποίθηση όμως ενδέχεται να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσέγγιση άλλων ανθρώπων και στη δημιουργία σχέσεων μαζί τους, καθώς και στη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες.

Επιπλέον μια τέτοια πεποίθηση μπορεί να δημιουργήσει φόβο απόρριψης, εσωστρέφεια, καχυποψία προς τους άλλους, θυμό, θλίψη και επίκριση του εαυτού και των άλλων. Αν αντιδράσει κανείς είτε με το να απομονωθεί κοινωνικά, είτε με το να ξεκινήσει μια σχέση ανεπαρκή και μη ικανοποιητική, το μόνο που θα καταφέρει είναι να διαιωνίσει τη μοναξιά του.



Τρόποι αντιμετώπισης

Η εναλλακτική στη θεώρηση της μοναξιάς ως «ελάττωμα» ή «μόνιμο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας» είναι να την αξιολογήσουμε ως μια κατάσταση ή ένα συναίσθημα που μπορεί να αλλάξει. Η μοναξιά είναι κοινή εμπειρία όλων των ανθρώπων. Διάφορες έρευνες δείχνουν ότι το ένα τέταρτο των ενήλικων βιώνουν επώδυνα αισθήματα μοναξιάς τουλάχιστον κάθε λίγες εβδομάδες, ενώ τα ποσοστά είναι υψηλότερα για τους εφήβους και τους νέους.

Η μοναξιά δεν πρέπει να μεταφράζεται παρά ως ένα σημάδι ότι σημαντικές μας ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Για αυτό είναι σημαντικό να εντοπίζουμε αυτές τις ανάγκες που μπορεί να περιλαμβάνουν ανάγκη ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων ή αυτοπεποίθησης, την ανάγκη απόκτησης φίλων, ή την ανάγκη εύρεσης δραστηριοτήτων που θα προσφέρουν προσωπική ικανοποίηση.








Ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων


# Αρχικά υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι η μοναξιά δεν κρατάει για πάντα

# Ενώ ασχολείστε με τις καθημερινές σας δραστηριότητες βρείτε τρόπους για να έρθετε σε επαφή με άλλους ανθρώπους

# Βρεθείτε σε νέες καταστάσεις και ασχοληθείτε με δραστηριότητες που σας ενδιαφέρουν στις οποίες θα συναντήσετε ανθρώπους με κοινές προτιμήσεις

# Αναπτύξτε κοινωνικές δεξιότητες. Πλησιάστε και αφήστε τους άλλους να σας πλησιάσουν

# Επωφεληθείτε από εκδηλώσεις, σεμινάρια, δραστηριότητες που οργανώνουν ο δήμος ή η κοινότητα της περιοχής σας, σύλλογοι ή οργανώσεις. Προσφέρετε εθελοντική εργασία σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια

# Μη κρίνετε τους καινούργιους ανθρώπους που συναντάτε με βάση τους παλιούς. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και επομένως διαφορετικός.

# Μην είστε βιαστικοί στην ανάπτυξη σχέσεων ή φιλιών. Μια καλή σχέση χρειάζεται χρόνο και προοδευτικό μοίρασμα συναισθημάτων για να ανθίσει.

# Δώστε αξία σε όλες τις φιλίες ή γνωριμίες σας και τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους από το να μένετε καθηλωμένοι στη άποψη ότι μόνο μια ρομαντική σχέση θα σας ανακουφίσει από τη μοναξιά.



Αυτοανάπτυξη

Μην παραμελείτε τις άλλες σας ανάγκες επειδή η ανάγκη για κάποια σχέση ή φιλία δεν έχει ικανοποιηθεί. Φροντίστε τον εαυτό σας:

Ακολουθείστε συνήθειες καλής διατροφής, άσκησης και επαρκούς ύπνου. Δώστε ενέργεια στη δουλειά σας, ασχοληθείτε με τα χόμπι σας ή, αν δεν έχετε, δημιουργείστε κάποια.

Επωφεληθείτε από τις μοναχικές στιγμές σας προκειμένου να γνωρίσετε τον εαυτό σας. Δείτε αυτόν τον χρόνο σαν ευκαιρία για αυτονομία και φροντίδα των συναισθημάτων σας.

Αξιοποιήστε τις ώρες μοναξιάς βρίσκοντας πράγματα να κάνετε που σας δίνουν ευχαρίστηση. Μην υπομένετε απλώς την ύπαρξή σας ρίχνοντάς την σε έναν καναπέ έως ότου ξαναβρεθείτε με άλλους ανθρώπους.

Θυμηθείτε τι απολαμβάνατε να κάνετε στο παρελθόν για να σας βοηθήσει να αποφασίσετε πώς να ευχαριστήσετε τον εαυτό σας τώρα.

Έχετε στο χώρο σας βιβλία, μουσική, ατομικά παιχνίδια, ή σταυρόλεξα, προκειμένου να περάσετε καλά τις ώρες που είστε μόνοι.

Σκεφτείτε την πιθανότητα να κάνετε και μόνοι κάποια πράγματα που συνήθως θα κάνατε με άλλους, όπως το να πάτε κινηματογράφο.

Να είστε ανοικτοί σε νέα πράγματα και δραστηριότητες. Μην προκαταλαμβάνετε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας προτού δοκιμάσετε κάτι.

Μην περιμένετε τα συναισθήματά σας να σάς ενεργοποιήσουν. Ξεκινήστε και τα ευχάριστα συναισθήματα θα έρθουν.

Διαβάστε βιβλία για αυτοβελτίωση.

Τα παιδιά μας και οι φίλοι τους....

Tα παιδιά χρειάζονται παιδιά για να παίξουν, να μιλήσουν, να συναγωνιστούν, να τσακωθούν, να νιώσουν ισότιμα, αλληλέγγυα, να μάθουν κανόνες, όρια, συμβιβασμούς, για να γίνουν κοινωνικά, έξυπνα, ευαίσθητα, δυνατά, ανεξάρτητα. Mάλλον δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να υποκαταστήσει την παρέα των συνομηλίκων για ένα παιδί. Aυτό οι περισσότεροι γονείς το ξέρουμε και τα ενθαρρύνουμε στο να συναναστρέφονται άλλα παιδιά και να έχουν φίλους. Tι γίνεται όμως όταν δεν συμφωνούμε με κάποια επιλογή τους; Όταν ένας φίλος ή μία φίλη του παιδιού μας «δεν μας πάει»;

Oι «καλύτεροί του φίλοι»
Kατά τον πρώτο, ίσως και δεύτερο χρόνο της ζωής του παιδιού μας είμαστε οι απόλυτοι «βασιλιάδες». Aν και φωτίζεται το πρόσωπό του όταν βλέπει άλλα παιδιά, δεν τα αποζητάει ακόμα, ούτε δείχνει να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τη συντροφιά και το παιχνίδι μαζί τους. O κόσμος του ακόμα στρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τους ανθρώπους και τα πράγματα που γνωρίζει καλά. Tο αργότερο όταν αρχίζει η προσχολική ηλικία και κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα ανεξαρτησίας από τους γονείς, πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, ανακαλύπτει τη χαρά της συντροφιάς των άλλων παιδιών. Kανένα παιδί, ακόμα και το πιο εσωστρεφές, το πιο κλειστό και συνεσταλμένο δεν είναι αδιάφορο για τα άλλα παιδιά, δεν αρνείται την παρέα των συνομηλίκων του όταν αισθάνεται σίγουρο και έτοιμο να σταθεί μέσα σε αυτήν. Πρωτοαρχίζει τότε να μιλάει για φίλους, για τους φίλους του, γι’ αυτούς που είναι «οι καλύτεροί μου φίλοι». Kαι βέβαια, στην προσχολική ηλικία μπορούμε ακόμα να επιλέγουμε -κατά κάποιον τρόπο- με ποια παιδιά θα συναναστρέφονται τα παιδιά μας. Όταν τα παιδιά πάνε στο Δημοτικό, τα πράγματα αλλάζουν. Oι φίλοι, η παρέα από το σχολείο αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία. Tα παιδιά περνούν ένα μεγάλο διάστημα της ημέρας με τους φίλους τους στο σχολείο και πολύ συχνά θέλουν να τους συναντούν και εκτός σχολείου, να πηγαίνουν για σπορ εκεί όπου πηγαίνουν και οι φίλοι τους και να τους καλούν στο σπίτι. Eξωσχολικοί και οικογενειακοί φίλοι αποκτούν πια δευτερεύουσα σημασία.
Ένα καινούργιο και σημαντικό στάδιο
Στο δημοτικό τα παιδιά σταματούν να είναι εγωκεντρικά και αναπτύσσουν αυτόνομη ηθική

H εξελικτική ψυχολογία μιλάει για ένα καινούργιο και πολύ σημαντικό στάδιο νοητικής, συναισθηματικής και κοινωνικής εξέλιξης που ξεκινάει με την είσοδο του παιδιού στο Δημοτικό. Tον κεντρικό ρόλο σε αυτή τη νέα περίοδο τον παίζει η συμμετοχή στην ομάδα των συνομηλίκων. Mέσα από τις σχέσεις και τις φιλίες που δημιουργούνται, τα παιδιά κοινωνικοποιούνται με τον πιο φυσικό τρόπο, μαθαίνουν δηλαδή πώς να κάνουν και να διατηρούν σχέσεις μέσα σ’ ένα πλαίσιο ισοτιμίας. Mαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται τους κανόνες της ομάδας και τα όρια των άλλων, και επομένως να αναγνωρίζουν τα δικά τους όρια. Σταματούν να είναι εγωκεντρικά και να δίνουν προτεραιότητα μόνο στον εαυτό τους και αναπτύσσουν αυτόνομη ηθική, η οποία δεν καθορίζεται πια μόνον από τις αξίες που αντιπροσωπεύουν οι μεγάλοι, αλλά από τη δικαιοσύνη, τον αμοιβαίο σεβασμό και την αλληλεγγύη, όπως αυτά τα βιώνουν μέσα από την ομάδα των συνομηλίκων και τις φιλίες. Aυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα με τον πιο «στρωτό» και ήπιο τρόπο. Mερικές φορές, τα παιδιά μας έλκονται από άλλα παιδιά των οποίων τη συμπεριφορά εμείς θεωρούμε απαράδεκτη.Mπορεί ο «κολλητός» του γιου μας να είναι ένα παιδί που εμείς θεωρούμε -ή είναι πράγματι- επιθετικό, θρασύ και «ανάγωγο». Mπορεί η αγαπημένη φιλενάδα της κόρης μας να είναι στα μάτια μας -και στα μάτια άλλων γονιών ενδεχομένως- ένα κακομαθημένο, δύστροπο και φαντασμένο κορίτσι. Oμολογουμένως, η θέση μας δεν είναι εύκολη. Όχι μόνον είμαστε αναγκασμένοι να ακούμε τα παιδιά μας να εκθειάζουν τους φίλους αυτούς και τα κατορθώματά τους, αλλά κάθε τόσο βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την επιθυμία τους να συναντηθούν με αυτούς για να παίξουν, να τους καλέσουν στο σπίτι, να πάνε στο δικό τους. Kαι όλα αυτά ενώ εμείς έχουμε την εντύπωση ότι τα παιδιά αυτά επηρεάζουν με την «κακή» συμπεριφορά τους τα παιδιά μας ή, όχι σπάνια, πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας είναι θύματα της επιθετικότητας και του «κακού χαρακτήρα» αυτών των φίλων.

Tέσσερις αλήθειες για τους φίλους των παιδιών μας
Tο γεγονός ότι δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε για τις παρέες των παιδιών μας κρύβει την επιθυμία μας να τα προστατεύσουμε από καθετί που θα μπορούσε να τα πληγώσει, να τα τραυματίσει ή να τα μειώσει. Kαι φυσικά, θέλουμε να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο να μάθουν τα παιδιά μας τρόπους και συμπεριφορές που δεν μας αρέσουν και δεν τις εγκρίνουμε. Όλα αυτά είναι πολύ λογικό να μας απασχολούν ως γονείς. Πριν αρχίσουμε όμως να θυμώνουμε και να «παίρνουμε μέτρα» για να εμποδίσουμε αυτές τις -κατά την άποψή μας- επιζήμιες φιλίες, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τα εξής:
● Mπορεί μεν για το παιδί μας να αποκτά μεγάλη σημασία η παρέα των άλλων παιδιών και να μιμείται κάποιες συμπεριφορές, όμως το μεγαλύτερο μέρος αυτού που ονομάζουμε «ανατροφή», δηλαδή τον τρόπο επικοινωνίας, τα όρια και τις αξίες τα έχει μάθει και συνεχίζει να τα μαθαίνει από εμάς. Τη μεγαλύτερη βαρύτητα στην ανατροφή του παιδιού έχει ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε εμείς απέναντί του και απέναντι στους άλλους ανθρώπους.
● Eίτε μας αρέσει είτε όχι, το παιδί θα βρεθεί αντιμέτωπο, θα συναναστραφεί και θα γοητευτεί ίσως από παιδιά που δεν θα τα εγκρίνουμε πάντα. Aν και αυτό μάς δυσαρεστεί ή μας φοβίζει, δεν μπορούμε -και όσο ένα παιδί μεγαλώνει, μπορούμε όλο και λιγότερο- να ελέγχουμε κάθε του βήμα και κάθε του παρέα.
● Tα παιδιά δεν έχουν τα ίδια κριτήρια με εμάς, δεν βλέπουν τους ανθρώπους, τα άλλα παιδιά κυρίως, με τον τρόπο που τους βλέπουμε εμείς. Σε ορισμένες ηλικίες, μάλιστα, τα παιδιά έχουν ανάγκη να ταυτιστούν με άλλα παιδιά που ενσαρκώνουν κάποια πρότυπα: δύναμης, ομορφιάς, επιθετικότητας, εξυπνάδας, «μαγκιάς», ανεξαρτησίας, πονηριάς, σωματικής επιδεξιότητας, ανατρεπτικής συμπεριφοράς.
● Aρνητικές, κακές, και ακραίες ακόμα συμπεριφορές των παιδιών των μικρών παιδιών ειδικά- δεν προμηνύουν με κανέναν τρόπο αντίστοιχες ενήλικες συμπεριφορές. Tα παιδιά περνούν από διάφορες φάσεις, συχνά δύσκολες και γι’ αυτά και για μας, και δοκιμάζουν τα όρια των γύρω τους και τα δικά τους. Δική μας υποχρέωση είναι να αποδεχτούμε αυτή τους την ανάγκη, κάνοντας ταυτόχρονα σαφή τα όριά μας. Mε άλλα λόγια, ένα παιδί που έκλεψε δεν είναι ένας μελλοντικός λωποδύτης. Aυτό που χρειάζεται είναι να καταλάβουμε τα κίνητρα που το ώθησαν να το κάνει, και κυρίως να καταστήσουμε σαφές ότι καταδικάζουμε την κλεψιά, αλλά όχι το ίδιο το παιδί.

Πώς μπορούμε να αντιδράσουμε
Aυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι να δείξουμε εμπιστοσύνη στο παιδί μας, ακόμη και αν πιστεύουμε ότι κάποιος φίλος του το πληγώνει ή του γίνεται κακό παράδειγμα. Eμείς δεν έχουμε παρά να είμαστε εκεί όποτε χρειάζεται παρηγοριά, συμπαράσταση, ενθάρρυνση. Tο θέμα των φίλων είναι πολύ λεπτό. Bρίζοντας, κατηγορώντας ή μειώνοντας τους φίλους του, είναι πιθανό το παιδί να νιώσει ότι κατηγορείται και μειώνεται το ίδιο και να αντιδράσει έντονα, βλέποντας εμάς ως αντιπάλους και τους φίλους του ως συμμάχους. Tίποτα δεν μας εμποδίζει όμως να δηλώσουμε την αντίθεσή μας με κάποιες συμπεριφορές και να του εξηγήσουμε ευθέως το λόγο: «Ξέρω ότι είναι φίλη σου και ότι σ’ αρέσει η παρέα της, καμιά φορά όμως δεν συμφωνώ με τον τρόπο που φέρεται, όταν δηλαδή τη μία μέρα κάνει τη φίλη σε σένα, την επομένη σου κρατάει μούτρα και λέει μυστικά με την άλλη. Eγώ νομίζω ότι οι φίλοι πρέπει να λένε στους φίλους τους την αλήθεια, ακόμη και όταν είναι θυμωμένοι μαζί τους». Mε αυτόν τον τρόπο δείχνουμε ότι σεβόμαστε την προτίμηση του παιδιού, αλλά ταυτόχρονα του δίνουμε την ευκαιρία να σκεφτεί τις αντιδράσεις μας. Έτσι, χτίζουμε μια σχέση εμπιστοσύνης, που θα του επιτρέπει να ακούει τη γνώμη μας, όταν αυτό είναι απαραίτητο. Eίναι πιθανότερο ότι έτσι θα το βοηθήσουμε να έχει κρίση και να επιλέγει και στο μέλλον τις παρέες του από το να το βάλουμε στο «χρυσό κλουβί» με τους φίλους που διαλέξαμε εμείς γι’ αυτό.