Ξύπνησα, έφτιαξα το καφεδάκι μου ... ετοίμασα το πρωινό και άνοιξα τον υπολογιστή μου, για την πρώτη ενημέρωση της ημέρας.... Χαζεύω αφηρημένα, όπως κάθε μέρα... γιατί πια... μετά από πάρα πολύ καιρό.... συνειδητοποίησα... ότι όλα γίνονται μηχανικά στην ζωή μου.... λες και έχω έναν διακόπτη ΟΝ/OFF...
Βλέπω σε διάφορες ιντερνετικές σελίδες...διάφορα θέματα και ψάχνω για την "φωτογραφία" της ημέρας.... Αυτή που θα μου κάνει αυτό το ΚΛΙΚ, που θα μου δώσει το feeling της ημέρας...
Λουλούδια, θάλασσες, βουνά, καράβια, ζώα, παιδιά.... Ααααα ναι ... αυτό ''το παιδάκι που κοιμάται'' το είδα και κάπου αλλού σήμερα.... και ξανά.... αααα πάλι.... (και ξαφνικά)....Παιδάκι που κοιμάται????... στην θάλασσα!!!.... ΡΕ ΣΥ, κάτι δεν κατάλαβες καλά!!!!!!
Κάνω αμέσως κλικ, στην πρώτη φωτογραφία που, βρίσκω με το συγκεκριμένο παιδί.....Διαβάζω το κείμενο που την συνοδεύει.....έχω καταλάβει πολύ καλά για το τι πρόκειται και κάθομαι και βλέπω την φωτογραφία αποσβολωμένη!!!!
Δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου.... (όχι ότι όλες αυτές τις μέρες δεν είχα ακούσει, για ανάλογες καταστάσεις) αλλά πράγματι.... αυτό το "ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΙΣΟΝ ΜΕ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ" πιστεύω πως "κουμπώνει" απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Είμαι μητέρα, δύο παιδιών... κι όμως στην συγκεκριμένη φωτογραφία... βλέπω τα δικά μου παιδιά...
(όπως και κάθε μάνα ... πιστεύω πως βλέπει το ίδιο)...
Δεν έχει καμία σημασία, η καταγωγή, η θρησκεία, τα πολιτικά πιστεύω.... τίποτα.... Μιλάμε για ένα παιδί 3 ετών...
"Το δικό μας παιδί" που φέρνουμε σ' αυτόν τον κόσμο, με σκοπό να το δούμε να μεγαλώνει, να προοδεύει, να κάνει οικογένεια και να είναι ευτυχισμένο με ότι κι αν κάνει....
"Το δικό μας παιδί" που σήμερα χαμογελάει και παίζει και ζει σε ένα "όμορφο κόσμο" και αύριο (από την μια στιγμή στην άλλη) μπορεί να βρεθεί να ζει μέσα σε έναν πόλεμο....
"Το δικό μας παιδί" που θα το πάρουμε και θα προσπαθήσουμε, να το πάμε σ' ένα άλλο μέρος, με μεγαλύτερη ασφάλεια, και προοπτικές για ένα καλύτερο μέλλον.
"Το δικό μας παιδί".......
"Το δικό μας παιδί".......
"Το δικό μας παιδί"........ Περνούν τόσες σκέψεις και εικόνες από το μυαλό μου.....
Έφυγα.... πήγα στην δουλειά μου .... και γύρισα.......και σε όλη την διάρκεια της ημέρας.... η εικόνα αυτού του μωρού παιδιού, έχει σφηνώσει .... εκεί μέσα στο κεφάλι μου... μπροστά στα μάτια μου...
Είχα πει, πως δεν θα ανεβάσω αυτή την φωτογραφία.... (με συγκλόνισε το γεγονός, ότι υπήρξε κάποιος φωτογράφος, που είχε το κουράγιο να τραβήξει αυτή την φωτογραφία.... και ακόμα περισσότερο ένας άλλος που μπόρεσε να τραβήξει βίντεο)...
Πιστεύω, πως το μόνο που θα ήθελα να κάνω στην θέση τους, θα ήταν να το πάρω και να το σφίξω στην αγκαλιά μου...
Όμως βλέποντας αυτήν την ζωγραφία... ήρθε στο μυαλό μου... ένας άγγελος!!!! Που άγγελος είναι....τι άλλο θα μπορούσε να ήταν ένα παιδί 3 χρόνων....
Και την ανεβάζω για ένα και μόνο λόγο.... Για να την βλέπουμε, και να θυμόμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΣ... πως πρέπει να προσφέρουμε σ' όλους αυτούς τους "αγγέλους" έναν πιο "ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΟΣΜΟ"...
