Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εφηβεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εφηβεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Ιουλίου 2012

Νευρική Ανορεξία.... δεν σημαίνει.... ομορφιά...




Υπάρχουν πολλές πηγές πληροφόρησης για θέματα Διατροφικών Διαταραχών. Πολλές φορές όμως συναντώνται αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις με αποτέλεσμα περισσότερο να προκαλούν σύγχυση ή και απογοήτευση παρά να επιφέρουν ουσιαστική βοήθεια. Ωστόσο το ποσοστό των ατόμων που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές αυξάνεται ολοένα και περισσότερο.
Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η Ψυχογενή Νευρική Ανορεξία συγκεκριμένα, είναι η μοναδική ψυχιατρική διαταραχή που οδηγεί σε θάνατο, με ποσοστό θνησιμότητας 10%, η απλή αλλά ταυτόχρονα έγκυρη παρουσίασης της διαταραχής κρίνεται αναγκαία.
Η λέξη «ανορεξία» είναι παραπλανητική. Η Ψυχογενής Νευρική Ανορεξία δεν είναι διαταραχή της όρεξης αφού η όρεξη δεν προσβάλλεται παρά μόνο στην πορεία της νόσου. Πρόκειται, μάλλον, για διαταραχή στην αίσθηση της ταυτότητας και του εαυτού.
Γνωρίζοντας την Ψυχογενή Νευρική Ανορεξία Άτομα που πάσχουν από Ψυχογενή Νευρική Ανορεξία αισθάνονται έντονο, μη δικαιολογημένο φόβο για το βάρος τους. Αρνούνται να διατηρήσουν το φυσιολογικό, για το ύψος και την ηλικία τους, βάρος το οποίο συχνά είναι κατά 15% κάτω από το φυσιολογικό. Αυτό οφείλεται στον διαταραγμένο  τρόπο με τον οποίο τα ανορεκτικά άτομα αντιλαμβάνονται το βάρος και το σχήμα του σώματός τους. Η διαταραγμένη εικόνα που έχουν για το σώμα τους – βλέπουν τον εαυτό τους παχύ αν και είναι λιποβαρής -  τους οδηγεί σε ένα αυστηρό και περιορισμένο πρόγραμμα διατροφής, παρόλο που εξακολουθούν να έχουν την ίδια όρεξη για φαγητό όπως ένα άτομο χωρίς Διατροφικές Διαταραχές.
Η Ψυχογενής Νευρική Ανορεξία έχει δύο τύπους:
I. Περιοριστικός τύπος (restricting type), ο οποίος χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη αυστηρή αποχή από το φαγητό
II. Τύπος Υπερφαγίας/Κάθαρσης (binge eating/purging type), ο οποίος εκδηλώνεται με επεισόδια υπερφαγίας, δηλαδή τα άτομα καταναλώνουν σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο (<2 ώρες) ποσότητα τροφής μεγαλύτερη από αυτή που οι περισσότεροι μπορούν να καταναλώσουν σε αντίστοιχη χρονική περίοδο και σε ανάλογες συνθήκες. Τα επεισόδια ακολουθούνται από τεχνητή πρόκληση εμετού, λήψη καθαρτικών, κτλ., ώστε να διατηρηθεί το σωματικό βάρος πολύ χαμηλό.
Μέση ηλικία έναρξης της διαταραχής είναι τα 17 χρόνια ενώ σπάνια εκδηλώνεται μετά τα 40. Η αιτιογένεση των Διατροφικών Διαταραχών είναι πολυπαραγοντική - Βιολογικοί, κοινωνικοί, οικογενειακοί και ψυχολογικοί παράγοντες φαίνεται να αλληλεπιδρούν και να συμβάλλουν στην εμφάνιση της Νευρικής Ανορεξίας.
Υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά σε άτομα με Ψυχογενή Νευρική Ανορεξία;Άτομα με Νευρική Ανορεξία συχνά εμφανίζουν κοινά χαρακτηριστικά όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη πίστης προς τις δυνατότητές τους οπότε η αυτοαξία και τα επιτεύγματα τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την εξωτερική τους εμφάνιση, συνεχής τάση συμμόρφωσης και ικανοποίησης των επιθυμιών/αναγκών των άλλων, έντονη δυσαρέσκεια με την εικόνα και το βάρος του σώματός τους.
Ωστόσο είναι άτομα τελειομανή, με υψηλούς στόχους και προσδοκίες από τον εαυτό τους, παρόλο που η διάθεσή τους είναι καταθλιπτική, με έντονα συναισθήματα θυμού και ενοχής. Αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις, ενώ έχουν διαρκή ανάγκη για έλεγχο των καταστάσεων και του εαυτού τους και η σκέψη τους είναι συνήθως Διχοτομική («άσπρο ή μαύρο» π.χ. κάποιος θα είναι αδύνατος, όμορφος και με προοπτικές επιτυχίας ή χοντρός, άσχημος και αποτυχημένος).
Μπορούν τα κοντινά άτομα εκείνων που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές να αναγνωρίσουν το πρόβλημα;
Αρχικά το περιβάλλον του ανορεκτικού ατόμου δεν μπορεί να αντιληφθεί κάτι περισσότερο από την μείωση των κιλών με την βοήθεια κάποιας δίαιτας. Καθώς, όμως, η απώλεια βάρους προχωρά και η πρόσληψη τροφής συνεχώς ελαττώνεται ενώ το άτομο επιμένει ότι πρέπει να χάσει κι άλλα κιλά επειδή είναι παχύ, συγγενικά πρόσωπα και φίλοι αρχίζουν να ανησυχούν.
Ωστόσο σπάνια μπορούν να διακρίνουν την διαταραχή διότι η συμπεριφορά του ανορεκτικού ατόμου χαρακτηρίζεται από μυστικότητα, προσπαθεί, δηλαδή, να κρύψει τα βουλιμικά και εμετικά επεισόδια, εφόσον αυτά υπάρχουν.
Επίσης επιλέγει να μην καταναλώνει τροφές παρουσία άλλων.
Άτομα με Νευρική Ανορεξία υιοθετούν ιδιαίτερες συμπεριφορές, όπως να έχουν μία τελετουργική στάση προς το φαγητό – κόβοντάς το σε πολύ μικρά κομμάτια – να διαιρούν και να καταναλώνουν τροφές ανάλογα με το πόσο «καλές/ ασφαλείς» ή «κακές/ επικίνδυνες» είναι και να φορούν πολύ μεγάλο μέγεθος στα ρούχα ώστε να κρύψουν το σώμα τους.
Κοντινά άτομα όμως θα μπορούσαν σίγουρα να αντιληφθούν τον έντονο φόβο του ανορεκτικού ατόμου να μην πάρει βάρος, ακόμα και αν κυμανθεί μέσα στο  κανονικό, τις Δυσλειτουργικές αντιλήψεις για το σχήμα του σώματος και το βάρους του, την Άρνησή για την ύπαρξη προβλήματος ή και τις Αλλαγές στην προσωπικότητά του καθώς και τις μεταπτώσεις στην διάθεσή του.
Τι προκαλούν οι Διατροφικές Διαταραχές;Η μεγάλη ελάττωση του βάρους των ανορεκτικών ατόμων συχνά συνοδεύεται από καταθλιπτική διάθεση, κοινωνική απόσυρση, ευερεθιστικότητα, προβλήματα ύπνου, απώλεια ενέργειας, χρόνια κόπωση/εξάντληση, πονοκεφάλους, κοιλιακά άλγη, υποθερμία, οιδήματα, βραδυκαρδία, υπόταση, Καρδιαγγειακά προβλήματα, μείωση οστικής μάζας και τελικά οστεοπόρωση, αμηνόρροια στις γυναίκες, γαστρεντερικές διαταραχές.
Στα ανορεκτικά άτομα του Τύπου Υπερφαγίας/Κάθαρσης συχνή είναι επίσης και η διάβρωση της αδαμαντίνης των δοντιών εξαιτίας της όξινης φύσης των γαστρικών υγρών που έρχονται σε επαφή με τα δόντια λόγω των συχνών εμετών.
Αντιμετώπιση / ΘεραπείαΠαρά την πολυπλοκότητα των διατροφικών διαταραχών η έγκαιρη διάγνωση είναι ουσιώδης καθώς αναγνωρίζοντας την ύπαρξη  μιας τέτοιας διαταραχής σε ένα αρχικό στάδιο οι πάσχοντες έχουν μεγάλη πιθανότητα πλήρους αποκατάστασης.
Η θεραπεία περιλαμβάνει ένα ολοκληρωμένο πλάνο ιατρικής φροντίδας, ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων, παροχής διατροφικών συμβουλών και μερικές φορές χορήγησης φαρμάκων.
Συνήθως η θεραπεία γίνεται σε εξωνοσοκομειακό περιβάλλον με την βοήθεια διαφόρων ιατρικών ειδικοτήτων, Ψυχολόγων και διατροφολόγων. Πολλοί ασθενείς όμως μπορεί να χρειαστούν νοσηλεία. Πρώτος στόχος της θεραπείας είναι να αποκατασταθεί η κατάσταση θρέψης του ατόμου και το βάρος να επανέλθει σε φυσιολογικά όρια. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει η ανάγκη για ψυχολογική στήριξη τόσο του ατόμου όσο και του οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Η Ψυχολογική θεραπευτική προσέγγιση συνδυάζει θεραπεία συμπεριφοράς και υποστηρικτικής θεραπείας με άμεσο στόχο την τροποποίηση της παθολογικής συμπεριφοράς πρόσληψης τροφής του ατόμου. Ταυτόχρονα βοηθάει τον ασθενή:
  • Να ενισχύσει (μέσω εκπαίδευσης) την σωστή συμπεριφορά γύρω από το φαγητό
  • Να εκπαιδευτεί τόσο σε θέματα γύρω από την διατροφή όσο και στις (βιολογικές) συνέπειες των βουλιμικών επεισοδίων, του εμετού, κτλ.
  • Να εντοπίσει και να αντικαταστήσει τις λανθασμένες αντιλήψεις, συμπεριφορές, συναισθήματα και ανάγκες του
  • Να αντιμετωπίσει τα αίτια του προβλήματος
  • Να αποκτήσει μεγαλύτερο αυτοέλεγχο και να εκπαιδευτεί σε στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων καθώς και σε στρατηγικές πρόληψης της υποτροπής
  • Να διερευνήσει τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια
  • Στην διαχείριση των αρνητικών του συναισθημάτων
  • Στη λύση διαπροσωπικών προβλημάτων και συγκρούσεων
  • Στην διόρθωση των στοιχείων της προσωπικότητας του που ευθύνονται για την διαταραχή
  • Στην ενθάρρυνση και την υποστήριξη
Η Οικογενειακή θεραπεία μπορεί να αποβεί πολύ σημαντική απευθυνόμενη στις οικογενειακές αντιδράσεις και τις εντάσεις οι οποίες μπορεί να συμβάλλουν στην προβληματική συμπεριφορά του ασθενή ή να εντείνονται από την συμπεριφορά αυτή.
Η ενθάρρυνση ενός ατόμου με Νευρική Ανορεξία να δεχτεί μία θεραπεία είναι η πιο ασφαλής και υποστηρικτική κίνηση που θα μπορούσε να κάνει κάποιο κοντινό του πρόσωπο. Ωστόσο, λόγω των αμυνών και της άρνησης που χαρακτηρίζουν τα ανορεκτικά άτομα η παρακίνηση θα πρέπει να γίνει διακριτικά.
Η πιο αποτελεσματική μέθοδος είναι η ήπια έκφραση ανησυχίας προκαλώντας στο ανορεκτικό άτομο την αίσθηση της ασφάλειας, την ελευθερία έκφρασης των συναισθημάτων του, χωρίς αυτή να συνοδεύεται από κριτική ανεξάρτητα από το πόσο παράδοξα μπορεί να ακουστούν κάποια πράγματα. Κερδίζοντας, έτσι, την εμπιστοσύνη του ασθενή η παρότρυνση να συμβουλευτεί κάποιον ειδικό θα είναι πιο επιτυχημένη κυρίως αν αυτή επικεντρώνεται στα προσωπικά ή καθημερινά του προβλήματα παρά σε θέματα των διατροφικών του συνηθειών.
(Κέλλυ Ψυλλάκη, Ψυχολόγος)

Μην ξεγελιέσαι... πάντα, αυτό που βλέπεις δεν είναι αληθινό.... Η τεχνολογία  έχεις εξελιχθεί τόσο.... που μπορεί το "άσπρο" να σου το δείχνει "μαύρο".... Μην ξεχνάς ότι οργανισμός σου είναι μία μηχανή....που χρειάζεται καύσιμο για να λειτουργήσει.... Φρόντισε να διατρέφεσαι σωστά... και να παίρνεις όλα τα απαραίτητα συστατικά.... Η ομορφιά βγαίνει από μέσα μας και όχι απαραίτητα, από αυτό που φαίνεται εξωτερικά....  Τα χρόνια περνούν και ποτέ η ομορφιά δεν παραμένει το ίδιο, στο πέρασμά τους....Αγάπησε τον εαυτό σου έτσι ακριβώς, όπως είναι.... και τότε θα σε αγαπήσουν και οι άλλοι.... Μην τον εγκαταλείπεις....


Σάββατο 17 Μαρτίου 2012

Γονείς και καταπίεση...



Τυχή και κατάρα για μας, όσοι είμαστε γονείς, να μεγαλώνουμε παιδιά στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Eυχή, γιατί μπορούμε να χαρούμε πιο πολύ τα παιδιά μας και τη σχέση που έχουμε μαζί τους, χωρίς να πρέπει να είμαστε οι αυταρχικοί, αλάνθαστοι, απλησίαστοι γονείς-μπαμπούλες παλαιότερων εποχών, και κατάρα, γιατί είναι πιο δύσκολο να καθοδηγείς χωρίς «βούρδουλα» και έχοντας επίγνωση των δικών σου αδυναμιών. Πώς μπορεί σήμερα ένας γονιός να έχει απαιτήσεις από το παιδί του, και μάλιστα να μάθει το παιδί του να έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του, χωρίς όμως να του δημιουργήσει άγχη και συμπλέγματα;

Kάθε οικογένεια είναι διαφορετική

Tα πράγματα είναι μάλλον λίγο πιο δύσκολα για μας τους σημερινούς γονείς. Oι παλιοί ήθελαν μόνο ένα πράγμα: να γίνουν τα παιδιά τους «σωστοί άνθρωποι», και αυτό το επεδίωκαν με τυραννική καταπίεση - τις πιο πολλές φορές. Eμείς θέλουμε να διαμορφώσουμε ανθρώπους «υψηλών προδιαγραφών», χωρίς όμως να τους καταπιέσουμε, γιατί πιστεύουμε ότι κάποιος που καταπιέζεται δεν μπορεί να γίνει «σωστός άνθρωπος». Aς δούμε κατ’ αρχάς ποιες είναι αυτές οι «βάσεις» που θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά, τι προσπαθούμε να τους μάθουμε. Κάθε οικογένεια έχει φυσικά τις δικές της αρχές, τους δικούς της στόχους και τις δικές της προτεραιότητες. Eνώ στη μία οικογένεια μπορεί να είναι πολύ σημαντικό το παιδί να είναι καλός μαθητής και γενικά να έχει καλές μαθησιακές επιδόσεις, για μία άλλη αυτό μπορεί να μην είναι πρωτεύουσας σημασίας και να έχει προτεραιότητα η καλλιέργεια κάποιων καλλιτεχνικών τάσεων. Oι μεν μπορεί να θεωρούν ύψιστη υποχρέωσή τους να ενισχύσουν την ανεξαρτησία και την αυτονομία του παιδιού τους και οι δε να προτιμούν να διατηρήσει αυτό μία πολύ στενή σχέση με την οικογένεια. Aκόμη και μέσα στην οικογένεια, ανάμεσα στους δύο γονείς, μπορεί να υπάρχουν διαφορές σχετικά με αυτό που ο καθένας θεωρεί σωστό και αναγκαίο να μάθουν τα παιδιά του. O πατέρας μπορεί να λατρεύει την τάξη και την οργάνωση και να τα καλλιεργεί στα παιδιά του και η μητέρα να θέλει να τους εμφυσήσει και λίγη χαλαρότητα. Eυτυχώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι ως άνθρωποι ούτε ως γονείς.

Τα παιδιά έρχονται στον κόσμο, χωρίς κατ’ αρχάς να έχουν ιδέα για τους «κανόνες του παιχνιδιού» και με μία πολύ ισχυρή τάση να διατηρήσουν όσο γίνεται ανέπαφα τα πλεονεκτήματά τους. Tο δικό μας «ατού» είναι ότι τα παιδιά έρχονται στον κόσμο και με μία εξίσου ισχυρή ανάγκη για συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους. Aυτό κάνει όλα τα παιδιά να είναι διατεθειμένα να μάθουν πώς να την κατακτήσουν.

Πέντε «κλειδιά» για την ανάπτυξη του παιδιού

Πέρα από αυτές τις ατομικές διαφορές, οι οποίες συντελούν στο να υπάρχουν ποικιλία και πολυφωνία, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν κάποιες κοινές προσδοκίες σε σχέση με τα παιδιά, που πηγάζουν μάλλον από την τόσο σημαντική και κοινή για όλους υποχρέωση και ανάγκη να ζούμε μαζί με άλλους. Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε ανάμεσα σε ανθρώπους, τους χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, για να καταλάβουμε τον εαυτό μας, για να νιώθουμε ασφαλείς, για να ανήκουμε κάπου. Aπό τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό η στάση που θα υιοθετήσουμε απέναντι στη ζωή. Γι’ αυτό, οι στόχοι που είναι κοινοί μεταξύ των περισσότερων γονιών έχουν να κάνουν με την προσαρμογή των παιδιών τους στην κοινωνική ομάδα: τη στενή και την ευρύτερη οικογένεια, το σχολείο, τους συνομηλίκους, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Προσπαθούμε λοιπόν, μεταξύ άλλων, να καταφέρουμε:

1.Nα υπάρχει μέσα στην οικογένεια σχετική αρμονία, όπου τα μέλη της σέβονται ο ένας τον άλλον και ο καθένας αισθάνεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη.

2.Να μπορούν τα παιδιά να συνυπάρχουν με άλλα παιδιά, να είναι σε θέση να παίζουν, να συνεργάζονται και να γίνονται αποδεκτά από άλλους συνομηλίκους.

3.Nα συμφιλιωθούν τα παιδιά με το σχολείο, να καταλάβουν ότι έχουν υποχρεώσεις και να προσπαθήσουν να ανταποκριθούν σε αυτές όσο πιο αποτελεσματικά μπορούν.

4.Nα μάθουμε στα παιδιά ορισμένους κώδικες συμπεριφοράς, που ισχύουν για όλους όσοι ζουν μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό σύνολο και που κάνουν πιο εύκολη τη ζωή μέσα σε αυτό.

5.Nα προστατέψουμε τα παιδιά, αλλά ταυτόχρονα να τους υποδείξουμε τρόπους να προφυλάσσουν τον εαυτό τους από οτιδήποτε βάζει σε κίνδυνο την υγεία, την ακεραιότητα και την ανάπτυξή τους.

Tι είναι καταπίεση και τι όχι

Ίσως ο απόηχος της περίφημης αντιαυταρχικής διαπαιδαγώγησης, σύμφωνα με την οποία κάθε «όχι» προς το παιδί ήταν ένα... χτύπημα στην ανάπτυξη της ελεύθερης και υγιούς προσωπικότητάς του, να μας έχει μπερδέψει λίγο. Aν αγάπη προς έναν άλλον άνθρωπο σημαίνει και ευθύνη και υποχρεώσεις, τότε αυτό ισχύει για τον καθέναν που βρίσκεται σε μία σχέση. Mπορεί οι γονείς να έχουν -στην αρχή τουλάχιστον- πολύ μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, όμως σχέση σημαίνει «παίρνω και δίνω» και ένα μέρος της ευθύνης είναι και ζήτημα των παιδιών. Tο να μάθουν τα παιδιά να σέβονται τα όρια των άλλων και ταυτόχρονα να καταλάβουν ότι έχουν υποχρεώσεις -απέναντι στους άλλους στην αρχή και απέναντι στον εαυτό τους μεγαλώνοντας- δεν είναι καταπίεση, είναι το πιο βασικό μάθημα. Tα παιδιά που δεν παίρνουν αυτό το μάθημα συναντούν ιδιαίτερες δυσκολίες και καταπιέζονται πολύ περισσότερο. Bέβαια, το μάθημα αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους, λιγότερο ή περισσότερο απαιτητικούς, αυστηρούς, καταπιεστικούς, σκληρούς, επιθετικούς. Yπάρχει η χρυσή
τομή;

Πότε τα παιδιά γίνονται ευτυχισμένα

Oι στατιστικές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια με οικογένειες δείχνουν ότι οι γονείς παιδιών που είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένα, τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο και είναι αποδεκτά από τους συνομηλίκους τους έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Συγκεκριμένα:

• Eίναι τρυφεροί με τα παιδιά τους, τους δείχνουν την αγάπη τους.

• Eίναι κοντά τους και τα ακούνε, έστω και αν αυτό είναι μόνο μία συγκεκριμένη ώρα την ημέρα που την αφιερώνουν σε αυτά.

• Aναγνωρίζουν και ενθαρρύνουν τη θετική συμπεριφορά των παιδιών τους, αντί να γκρινιάζουν και να τιμωρούν την αρνητική.

• Oι απαιτήσεις που έχουν από τα παιδιά τους είναι ανάλογες με την ηλικία και τις ικανότητές τους.

• Eίναι σαφείς και συγκεκριμένοι στις απαιτήσεις που έχουν από τα παιδιά τουςκαι στα όρια που ισχύουν μέσα στην οικογένεια.

• Δεν τιμωρούν είτε προληπτικά είτε πάνω στο θυμό τους, ούτε απειλούν με τιμωρίες που δεν πραγματοποιούν, αλλά υποδεικνύουν στα παιδιά και τα αφήνουν να υποστούν τις φυσικές συνέπειες των πράξεών τους.

• Aπορρίπτουν ή επιβραβεύουν τη συμπεριφορά και όχι την προσωπικότητα του παιδιού και δεν τα προσ-βάλλουν («δεν συμφωνώ μ’ αυτό» και όχι «είσαι βρομόπαιδο».

• Παρακολουθούν τα παιδιά τους και ξέρουν περίπου σε ποια φάση της ανάπτυξής τους βρίσκονται και ποιες ιδιαίτερες δυσκολίες μπορεί να συναντούν.

• Στηρίζουν τις πρωτοβουλίες και την ανεξαρτησία των παιδιών τους.

Ίσως λοιπόν είναι πιο εύκολο από ό,τι νομίζουμε να έχουμε απαιτήσεις από τα παιδιά χωρίς να τα καταπιέζουμε αρκεί να συνειδητοποιήσουμε -πρώτοι εμείς και μετά τα ίδια τα παιδιά- ότι στις σχέσεις υπάρχει αμοιβαιότητα στην αγάπη, στα δικαιώματα, στις ευθύνες και στις προσδοκίες.

Oι τρεις άξονες

Οι γονείς που στηρίζουν αποτελεσματικά την ανάπτυξη των παιδιών τους δεν είναι είτε πιο τρυφεροί είτε πιο αυστηροί είτε πιο απαιτητικοί από άλλους γονείς, αλλά είναι και τρυφεροί και απαιτητικοί και αυστηροί. Eίναι αυτοί που τα καταφέρνουν να συνδυάσουν τις τρεις πιο σημαντικές παραμέτρους της διαπαιδαγώγησης των παιδιών: προσφέρουν αγάπη, βάζουν σαφή όρια -και επιμένουν στην τήρησή τους- και έχουν απαιτήσεις από τα παιδιά τους, υποστηρίζοντας τις ικανότητές τους και την προσωπικότητά τους.



(ΛOYIZA BOΓIATZH)




Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ...




Η εφηβεία χαρακτηρίζεται συνήθως ως μια περίοδος «κρίσης».
Προβληματισμός ακόμα και τρόμος αναδύεται στους γονείς με την σκέψη και
μόνο ότι το παιδί τους θα μπει στη εφηβεία…..Οι δε γονείς που έχουν ήδη
παιδιά στην εφηβεία, κάνουν «συγκριτικό τεστ» με τις περίεργες
συμπεριφορές των παιδιών τους...
Και οι έφηβοι; Οι έφηβοι βιώνουν μια κατάσταση εσωτερικής αλλαγής
την οποία δεν μπορούν να διατυπώσουν με λέξεις, δυσκολεύονται να
την εκφράσουν με τους τρόπους που μέχρι πρότινως, ως παιδιά
χρησιμοποιούσαν. Ταυτόχρονα έχουν να αντιμετωπίσουν και τα περίεργα
βλέμματα των γύρω τους ενηλίκων που προσδοκούν «δύσκολες»
συμπεριφορές από μέρους τους.
Οι έφηβοι απορούν: "Γιατί τα ρίχνεται όλα στην εφηβεία; σιγά τι
νομίζεται ότι είναι;" Ενώ στη πραγματικότητα αναζητούν και οι ίδιοι μια
εξήγηση…
Η αλήθεια είναι ότι η εξήγηση δύσκολα μπορεί να δοθεί ακόμα και από
τους γονείς για τους οποίους η κρίση της εφηβείας συμπίπτει, τις
περισσότερες φορές, με την κρίση της μέσης ηλικίας (και αν δεν συμπίπτει,
σίγουρα την ενεργοποιεί.) Κατ΄ αυτή την έννοια υπάρχει μια
αλληλοδιαπλοκή μεταξύ εξελικτικών προβλημάτων της εφηβείας και
εξελικτικών προβλημάτων της ηλικίας των γονέων.
Ο χαρακτηρισμός «κρίση» δεν είναι αυτός που ταιριάζει τόσο στην
περίοδο της εφηβείας…Θα προτιμήσουμε τον χαρακτηρισμό της Ντολτό
«μεταλλαγή» καθώς συμβαίνει το παιδί να μεταλλάσσεται σε ενήλικα…και
όπως κάθε αλλαγή έτσι και αυτή εμπεριέχει δυσκολίες…ακόμα και
πόνο. Από την άλλη συμπαρασύρει και μια σειρά από ανατροπές στις
μέχρι τώρα ισορροπίες των σχέσεων μεταξύ γονέων -παιδιού.

                                                                       ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ.

                                                                       1. Κίνηση μεταξύ εξάρτησης και ανεξαρτησίας η 
                                                                            οποία συνδέεται με πένθος απώλειας της παιδικής 
                                                                            ηλικίας και αποιδανικοποίηση γονιών.

                                                                       2. Ανάγκη εφήβου να προσδιορίσει την 
                                                                           ταυτότητα του- δημιουργία σταθερής αίσθησης 
                                                                           εαυτού. 


Αυτονομία -Ανεξαρτησία


Από την κατάσταση εξάρτησης που χαρακτηρίζει την σχέση γονιού–
παιδιού, ο μελλοντικός ενήλικας αρχίζει τώρα να ανεξαρτητοποιείται…
Έκφραση της προσπάθειας επίτευξης αυτού του σταδίου αποτελούν οι
απορριπτικές τάσεις στις προτιμήσεις, συνήθειες και αξίες των γονιών, η
προκλητικά διαφορετική γλώσσα, ενδυμασία, απασχόληση…Ο έφηβος
δοκιμάσει την παντοδυναμία του «όχι» γίνεται ευερέθιστος,
αντιδραστικός, αμφισβητίας, πεισματάρης!
Αντίθετα με αυτό που πολλοί ενήλικοι ίσως πιστεύουν, αυτή η
συμπεριφορά δεν αναπτύσσεται στους εφήβους χωρίς κόστος:
Ανασφάλεια, αμφιβολία, αμφιθυμία..Η αποστασιοποίηση και
αμφισβήτηση των γονιών δεν φέρνει μονάχα ανεξαρτησία. Ξαφνικά
διακυβεύονται η στήριξη και η αποδοχή των γονιών που ως τώρα
διατείθονται αφειδώς.
Αντίθετα με αυτό που επίσης πολλοί έφηβοι πιστεύουν, η ίδια αυτή
συμπεριφορά έχει κόστο και για τους ενήλικες: Φόβος ότι χάνουν τον
έλεγχο, κατάρρευση της αξίας τους, εγκατάλειψη των προσδοκιών τους,
ναρκισσιστικό τραύμα για την αμφισβήτηση του ρόλου τους...
Η ανάγκη του εφήβου να προσδιορίσει την ταυτότητα του
έρχεται σε σύγκρουση με την ανάγκη του γονέα να συνεχίσει την
καθοδήγηση.


Απώλεια


Κατά την διαδικασία ανεξαρτητοποίησης του εφήβου βιώνεται ένα
αίσθημα Απώλειας από γονείς και εφήβους για κοινούς αλλά και για
διαφορετικούς λόγους.
Ο έφηβος θρηνεί την χαμένη παιδική του ηλικία… την ξενοιασιά,
την φροντίδα και ασφάλεια από τους γονείς, την ανευθυνότητα, το παιχνίδι,
την εξάρτηση. Ταυτόχρονα βιώνει και την απώλεια της απο-
ιδανικοποίησης των γονιών…οι γονείς μπαίνουν στην αμφισβήτηση αλλά
αυτό δεν είναι κάτι που βιώνεται μόνο από την θετική του άποψη.
Ο γονιός την απώλεια την βιώνει από την άποψη ότι χάνει τον
γονεϊκό του ρόλο, παύει να είναι ο παντοδύναμος στα μάτια του παιδιού,
ο ισχυρός, που έχει τον έλεγχο…και ταυτόχρονα χάνει και όλες τις
ικανοποιήσεις που αυτός ο ρόλος του προσφέρει. Από την άλλη αρχίζει να
χάνει και την επαφή με το παιδί του ….κάτι που επίσης έχει ψυχικό
κόστος.
Οι γονείς μέσα από την ενηλικίωση και το μεγάλωμα τον παιδιών τους
έρχονται σε επαφή περισσότερο και με το δικό τους μεγάλωμα και αυτό
αναδύει προσωπικά άγχη και μοναξιά.


                                                                      ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ.

                                                                      2. Σωματικές μεταβολές –ανάπτυξη 
                                                                          σεξουαλικής ωριμότητας.
                                                                      3. Μπαίνουν οι βάσεις για την ανάπτυξη 
                                                                          ετεροφυλικών σχέσεων.




Σεξουαλική ωρίμανση


Κατά την εφηβική ηλικία ολοκληρώνεται η ανάπτυξη των
πρωτογενών και δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου.
Ταυτόχρονα με τη σωματική ωρίμανση, αναδύονται η επιθετικότητα και η
σεξουαλικότητα. Το σώμα του εφήβου αλλάζει, σχηματίζει την ενήλικη
μορφή του και γίνεται ερωτικό.
Η νέα εικόνα στο σώμα του εφήβου δεν είναι ακόμα ενσωματωμένη και
σε ψυχικό επίπεδο. Οι έφηβοι δεν αναγνωρίζουν το σώματος τους και
κατά συνάπεια και τον εαυτό τους, κάτι που τους δημιουργεί διαφόρων
ειδών ανασφάλειες: "Είμαι όμορφος/η –άσχημος/η; Αρέσω; Ποιος είμαι;"
Και βέβαια υπάρχει έντονη ντροπή για όλο αυτό που τους συμβαίνει
καθώς, δεν αισθάνονται ακόμα άνετα με τον νέο τους εαυτό, μέσα στο νέο
τους σώμα.
Από την άλλη, η ραγδαία ωρίμανση των σωματικών στοιχείων, με την
ένταση των επιθετικών και σεξουαλικών ενορμήσεων, οδηγεί τον έφηβο
στην αναζήτηση εκτόνωση και ικανοποίησης εκτός οικογένειας. Αυτή η
απομάκρυνση δεν είναι καθόλου εύκολη για τον έφηβο, καθώς συνοδεύεται
από ενοχές, ανασφάλειες, αίσθηση κενού και ανεπάρκειας.
Από την πλευρά του γονιού τώρα, αυτή η ξαφνική αλλαγή και
μεταμόρφωση του παιδιού, φέρνει κατ΄αρχήν αμηχανία…ξαφνικά, το
ανήλικο χωρίς σεξουαλική ταυτότητα πλάσμα που είχε δίπλα του,
μεταμορφώνεται σε έναν ενήλικo που είναι σεξουαλικός. Συνήθως οι γονείς
έχουν την τάση να θέλουν να καταστείλουν αυτή την σεξουαλικότητα των
εφήβων, υιοθετόντας ενοχοποιητική και ενίοτε αυταρχική στάση.
Η στάση του γονέα θα εξαρτηθεί από το πώς ο ίδιος είχε διαχειριστεί και
επιλύσει τα αντίστοιχα δικά του θέματα στην εφηβεία.



                                                                  ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ

                                                                  4. Αναπτύσσεται η ικανότητα για αφαιρετική 
                                                                      σκέψη, συσχετισμούς, θεωρητικές αναζητήσεις.
                                                                  5. Αναζήτηση επαγγελματικής ενασχόλησης.



Δημιουργική Ορμή


Σε νοητικό επίπεδο, κατά την εφηβεία, αναπτύσσεται η εξελιγμένη
αφαιρετική σκέψη και η ζωηρή φαντασία, ικανότητες που καλύπτουν την
προσωπική ανάγκη των εφήβων για δημιουργία. Oι φαντασιώσεις των
εφήβων παίζουν ένα διπλό ρόλο:από την μία προσφέρουν ικανοποίηση,
ηδονή. Από την άλλη, λειτουργούν και ως ωριμοποιός παράγοντας,
μειώνοντας τον φόβο και την ανασφάλεια που γεννά η ανεξαρτητοποίηση
από τους γονείς, το άγνωστο, η αποτυχία κ.α.
Μέσα από την άνθηση νέων επιθυμιών και την προσπάθεια για ατομικά
επιτεύγματα αρχίζει ο έφηβος να εδραιώνει την αυτοπεποίθηση του.
Στην κατεύθυνση αυτή κινείται και η αυξημένη διερευνητική τάση, η διάθεση
για πειραματισμούς, ορμητικότητα και οράματα που στα πρώτα στάδια της
εφηβείας μπορεί να είναι ασύμβατα με την πραγματικότητα και περισσότερο
εξιδανικευμένα, αλλά σταδιακά θα γίνουν πιο συμβατά.
Σε αυτή τη δημιουργική ορμή των εφήβων, οι γονείς μπορεί να
αντιδράσουν εξιδανικεύοντας τον έφηβο και τις ικανότητες του
προβάλλοντας πάνω του τις προσωπικές τους προσδοκίες, με την
απαίτηση συνήθως, να τις πραγματοποιήσει. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις
πάλι, αυτή η δημιουργικότητα, φέρνει συναισθήματα ανασφάλειας και
φθόνου στους γονείς που βρίσκονται σε προσωπικά ευάλωτη κατάσταση
και αδυναμία, αναλογιζόμενοι ίσως τα δικά τους επιτεύγματα. Συνέπεια
αυτού, μπορεί να είναι η εκδήλωση μιας αυταρχικής ή ενοχοποιητικής
στάσης απέναντι στην διάθεση του εφήβου για έκφραση και δημιουργία.


                                                                        ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ

                                                                        6. Η ψυχική διάθεση του εφήβου 
                                                                            χαρακτηρίζεται από οξείες, σημαντικές 
                                                                            μεταβολές που συχνά προκαλούν δυσφορία.
Επιθετικότητα

Η επιθετικότητα που εκδηλώνεται στους εφήβους αποσκοπεί στην
αναζήτηση μιας ισορροπίας των αλληλοσυγκρουόμενων ενδοψυχικών
τάσεων, χρήσιμη σ΄ αυτή τη φάση για την εξέλιξης τους.
Βασικοί –γενικοί- στόχοι που επιδιώκονται διαμέσου της εκδηλούμενης
επιθετικότητας είναι:
1. Δοκιμασία δύναμης: Σχετίζεται με την τάση ανεξαρτητοποίησης από
τους γονείς και από-ιδανικοποίησης των ενηλίκων γενικότερα.
2. Αναζήτηση πειθαρχίας, ποινής, ισχυρής υποστηριχτικής φιγούρα:
Αν ο ενήλικας φανεί δυνατός στην «επίθεση», τότε ο έφηβος αισθάνεται
ασφάλεια για το κύρος και την στήριξη που μπορεί να λαμβάνει. Αν φανεί
αδύναμος, ο έφηβος βιώνει θλίψη και αποδιοργάνωση.
3. Απενοχοποίηση και άμβλυνση των αυστηρών απαγορεύσεων.
Προκαλεί με την επιθετικότητα τους ενηλίκους, ώστε να δοκιμάσει την ανοχή
τους, επιδιώκοντας την συγχώρεση (αγάπη, αποδοχή) ή την ποινή
(απενοχοποίηση).





Καταθλιπτική διάθεση

Η καταθλιπτική διάθεση αποτελεί από τα πιο χαρακτηριστικά
φαινόμενα της συχνά εναλλασσόμενης διάθεσης των εφήβων.
Η απώλεια των ως τώρα δεδομένων:σωματική κατάσταση και αίσθηση
εαυτού, σχέσεις (με γονείς και φίλους), αξίες και ιδεολογίες, συνήθειες κ.α.
Η εγκαθίδρυση των νέων «δεδομένων» περνάει μέσα από την λύπη για
την απώλεια των παλιών.
Η απομάκρυνση, η από–ιδανικοποίηση, και η ανεξαρτητοποίηση από
τους γονείς, προκύπτουν μέσα από πολύ επώδυνες συγκρούσεις στο
ψυχισμό του παιδιού, συνυπάρχουν δε και με μεγάλη αβεβαιότητα για
το κατά πόσο θα υπάρξουν άλλες πηγές συναισθηματικών παροχών.

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

ΑΧ ......ΑΥΤΗ Η ΕΦΗΓΕΙΑ.....!!!!



Γιατί οι έφηβοι τσακώνονται με τους γονείς τους;

Οι έφηβοι τσακώνονται με τους γονείς τους κυρίως για να δείξουν την ανεξαρτησία τους και την αυτονομία τους! Μετά την ταύτιση μαζί τους κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας οι έφηβοι νιώθουν δυνατοί να αντισταθούν σε ότι τους λένε οι γονείς, να διαφοροποιηθούν από τις αξίες τους και να δοκιμάσουν ρισκάροντας καινούργια πράγματα. Είναι μια συναρπαστική αλλά και επικίνδυνη περίοδος για γονείς και εφήβους.

Είναι συναρπαστική γιατί σε αυτήν την περίοδο ο έφηβος θα ανακαλύψει ένα καινούργιο σώμα, θα συνειδητοποιήσει το φύλλο του, την ταυτότητα του, θα συναντήσει τον έρωτα και θα προσπαθήσει να γκρεμίσει ότι του θυμίζει την εξάρτηση από τους γονείς. Τους γονείς θα τους αντικαταστήσουν οι φίλοι και η ανάγκη του για αγάπη και προστασία θα αντικατασταθεί με την περιπέτεια. Είναι επίσης επικίνδυνη περίοδος γιατί θα αναδυθεί η αλήθεια της σχέσεις με τους γονείς, όλα όσα του έμαθαν , τα λάθη που έκαναν στην διαπαιδαγώγηση, θα φέρουν συγκρούσεις και ανακατατάξεις συμπεριφορών στην οικογένεια.


Ποια είναι κυρίως τα θέματα «σύγκρουσης»;

Τα θέματα της σύγκρουσης είναι ο τρόπος που ντύνεται, που συμπεριφέρεται, οι παρέες που κάνει, τα μαθήματα που παραμελεί και οι ασυνέπεια στις συμφωνημένες ώρες επιστροφής στο σπίτι από την διασκέδαση. Καλεί με αυτό τον τρόπο τους γονείς να απογονεοποιθούν, δηλώνοντας την αυτόνομία του


Πως μπορεί ένας γονιός να «διαλέξει» τους καβγάδες που θα κάνει με τον έφηβο;

Αρχικά δεν θα πρέπει οι γονείς να χάσουν την ψυχραιμία τους. Δεν είναι χρήσιμο να δείξουμε ποιος κάνει κουμάντο αλλά να συζητήσουμε μαζί του τι δεν μας άρεσε η τι θα θέλαμε να τροποποιήσει και για πιο λόγο. Ένα κλίμα ηρεμίας είναι περισσότερο πρόσφορο για την επικοινωνία γονιών – εφήβων. Μπορούμε να βάλουμε κάποιους κανόνες και όρια αλλά και τις συνέπειες που θα έχει ο έφηβος αν δεν τα ακολουθήσει. Το αποτέλεσμα των καθημερινών καυγάδων ακόμα και ψιλοπράγματα καταλήγουν όπως τα «κηρύγματα» των γονέων να κάνουν τον έφηβο να μην τους ακούει καθόλου.


Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να κοπάσουν μια «έκρηξη»;
Όταν κάποιος βρίσκεται σε θυμό, οργή αναρωτιώμαστε αρχικά τι τον έφτασε σε αυτό το σημείο. Μερικές φορές όσον αφορά στις εκρήξεις των παιδιών ευθύνονται οι γονείς για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Πίεση, υποτίμηση, απόρριψη, υπερπροστασία (που σημαίνει υπερβολικός έλεγχος και/η παρέμβαση). Όποιος και αν έχει δίκαιο ή άδικο όταν κάποιος βρίσκεται σε έκρηξη δεν μπορεί να υπάρξει θετική μορφή επικοινωνίας. Όλα μπορούν να συζητηθούν και να βρεθούν τα αίτια της έκρηξης αλλά και οι λύσεις στα προβλήματα όταν τα πνεύματα έχουν ηρεμήσει.



Τι δεν πρέπει (οι γονείς) να λένε και τι να μη κάνουν;
Οι γονείς συνήθως υπογραμμίζουν τις αδυναμίες του εφήβου τους, μερικές φορές βάζουν παράλογους κανόνες, δεν κρατούν μια σταθερή πορεία στην διαπαιδαγώγηση, χαρακτηρίζουν τους έφηβους με ακατανόμαστα επίθετα π.χ είσαι βλάκας κλπ παρεμβαίνουν, δεν αφήνουν πρωτοβουλίες. Τσακώνονται μεταξύ τους και ζητούν από τον έφηβο να πάρει το μέρος του ενός ή του άλλου γονέα Έχω πολλές φορές παρατηρήσει πως σεβόμαστε περισσότερο τους φίλους, συγγενείς παρά τα παιδιά μας. Στην εφηβεία οι γονείς θα πρέπει να είναι περισσότερο διακριτικοί στην σχέση με τα παιδιά τους. Αλλά το κυριότερο είναι ότι δεν μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν και να προσέχουν τον εαυτό τους.



Ποιες είναι οι συνέπειες των συγκρούσεων μεταξύ εφήβων και γονέων, πόσο επηρεάζουν τη σχέση τους;
Η έλλειψη Αγάπης, η ο άσχημος τρόπος που δεν φανερώνει την αγάπη των γονέων, Οι συγκρούσεις, τα άσχημα λόγια, η απόρριψη, οι λανθασμένοι χειρισμοί, γενικότερα ένα κλίμα που ο έφηβος μπορεί να θεωρήσει αφιλόξενο και χωρίς ζεστασιά και κατανόηση παρ’ ότι μπορεί αυτό να είναι το σπίτι του και η οικογένεια του θα επηρεάσει την σχέση του με τους γονείς του την μαθησιακή του πορεία αλλά και Θα εμποδίσει την ψυχοσυναισθηματική του εξέλιξη. Κάθε συμπεριφορά μας κρίνεται αυστηρά αλλά και ταυτόχρονα μπορεί να είναι και ένα «κακό» παράδειγμα για τον έφηβο μας που θα χρησιμοποιήσει αργότερα στη ζωή του. Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας, μας δείχνουν αυτό που είμαστε αλλά και αυτό που τους μάθαμε, σωστό η λάθος. Τα παιδιά μας δείχνουν τον εαυτό μας που χρειάζεται διόρθωση αλλά και Αγάπη!!

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

ΕΦΗΒΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ....




Με τον όρο «αρνητική συμπεριφορά» εννοούμε πράξεις ή λέξεις που προσβάλλουν, θίγουν τα δικαιώματα, την ασφάλεια των άλλων ή είναι καταστροφικές και επικίνδυνες για τον ίδιο τον έφηβο.
Κατά ένα παράδοξο τρόπο έχουμε συνηθίσει όλοι μας να κατακρίνουμε την αρνητική συμπεριφορά των νέων. Αναθέτουμε 100% το βάρος της ευθύνης στις δικές τους πλάτες σαν να είναι οι μόνοι υπαίτιοι για ό,τι κακό συμβαίνει στην οικογένεια και τη ζωή των γονέων τους.
Μήπως όμως εθελοτυφλούμε; Σκεφτήκαμε ποτέ γιατί ένας έφηβος έχει μια τόσο έντονη αρνητική συμπεριφορά, κυρίως προς τους γονείς του;
Οι βασικοί στόχοι αυτής της συμπεριφοράς είναι:
1.    Προσοχή: ο έφηβος προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή των γονέων του και όχι μόνο.
2.    Δύναμη: ο έφηβος θέλει να επιδείξει στους γονείς του ότι και αυτός έχει δύναμη.
3.    Εκδίκηση: ο έφηβος επιδιώκει με τη συμπεριφορά του να εκδικηθεί τους γονείς του.
Αυτοί οι στόχοι της αρνητικής συμπεριφοράς δεν προωθούν την εξέλιξη του ατόμου, αλλά μάλλον την εμποδίζουν. Τα παιδιά που παρουσιάζουν τέτοια συμπεριφορά είναι συνήθως αποθαρρυμένα. Στέλνουν κάποια ισχυρά μηνύματα στους γονείς τους και στην κοινωνία. Παιδιά που είναι ευχαριστημένα από τους γονείς τους και τους εαυτούς τους δε δημιουργούν προβλήματα ούτε στους εαυτούς τους, ούτε στους άλλους.
Εκτός από τους 3 βασικούς στόχους της αρνητικής συμπεριφοράς θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε τον κατάλογο και με τρία ακόλουθα συναισθήματα: συγκίνηση, παραδοχή από τους συνομηλίκους, ανωτερότητα. Οι στόχοι αυτοί αντιπροσωπεύουν μεθόδους που οι έφηβοι χρησιμοποιούν για να εκπληρώσουν την επιθυμία να ανήκουν και αυτοί κάπου.
Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσετε τα αίτια της αρνητικής συμπεριφοράς του εφήβου σας είναι να παρατηρήστε πρώτα τα δικά σας συναισθήματα και μετά τον τρόπο με τον οποίο ο έφηβος ανταποκρίνεται σ’ αυτά που λέτε ή κάνετε.
Παρατηρήστε λοιπόν τα δικά σας συναισθήματα πρώτα απέναντι στην αρνητική συμπεριφορά του εφήβου σας: αισθάνεστε ενοχλημένοι; Θυμωμένοι; Πληγωμένοι; Απογοητευμένοι;
Στη συνέχεια παρατηρείστε πως αντιδρά ο έφηβος στη δική σας αντιμετώπιση της δικής του συμπεριφοράς: Σας αγνοεί; Κατσουφιάζει; Διαφωνεί; Σταματάει προσωρινά να συμπεριφέρεται άσχημα και μετά ξαναρχίζει; Αν πρώτα συνειδητοποιήσετε πώς αισθάνεστε και στη συνέχεια παρατηρήσετε πως αντιδρά ο έφηβος στην προσπάθειά σας να τον διορθώσετε, θα κατανοήσετε τι είναι αυτό πραγματικά που επιδιώκει και θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά την αρνητική συμπεριφορά του.
Ας εξετάσουμε το παράδειγμα της επίδειξης δύναμης.
Οι έφηβοι που αναζητούν δύναμη, πιστεύουν ότι γίνονται σημαντικοί, όταν προκαλούν την εξουσία και ανακτούν τον έλεγχο. Φοβούνται ότι οι άλλοι θέλουν να τους εξουσιάσουν γι’ αυτό προσπαθούν να βρουν τρόπο για να επιβληθούν αυτοί σε κάθε κατάσταση. Οι έφηβοι αυτοί είναι δυνατόν να καταδυναστεύσουν τους γονείς τους. Οι έφηβοι που αναζητούν δύναμη, θέλουν να γίνεται πάντα το δικό τους. Η συμπεριφορά των εφήβων που έχει στόχο την επίδειξη δύναμης συνδέεται με το θυμό.
Στην περίπτωση της επίδειξης δύναμης, το αίσθημα των γονιών είναι να αισθάνονται ενοχλημένοι. Στην περίπτωση της εκδήλωσης εκδίκησης, οι γονείς αισθάνονται πληγωμένοι. Στην περίπτωση, τέλος, της επίδειξης ανικανότητας, οι γονείς αισθάνονται απογοητευμένοι. Πρώτο βήμα λοιπόν για την αντιμετώπιση της αρνητικής συμπεριφοράς των εφήβων είναι η αναγνώριση εκ μέρους των γονέων του στόχου αυτής της αρνητικής συμπεριφοράς.

ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ
Η έννοια της αυτοαναφοράς μας επιτρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στην κατανόηση αφ ενός των αντιλήψεων ενός εφήβου και αφ ετέρου στις αντιλήψεις που επικρατούν στο οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Για παράδειγμα το θέμα της σεξουαλικότητας και της αμφιλεγόμενης σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Ως γονείς είναι να αναρωτηθούμε τι να σημαίνει για εμάς αυτή η δική μας έντονη ενασχόληση με το συγκεκριμένο θέμα, θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε ότι η συγκεκριμένη ενασχόληση απορρέει από έναν βαθύτερο προβληματισμό γύρο από το μέλλον των παιδιών.
Εποικοδομητικό θα ήταν να δεχθούμε ότι αυτή η εμμονή να βοηθηθούν τα παιδιά λειτουργεί ικανοποιητικά γύρω από τις θεμελιακές ανακατατάξεις γύρω από το ρόλο του άνδρα και της γυναίκας άρα και την σχέση μεταξύ τους. Αντί να ακούμε τα παιδιά και τα θέματα που τους απασχολούν ή όχι θα αναγκαζόμασταν να δεχθούμε ότι το θέμα είναι κοινό σε μικρούς και μεγάλους όπως και η ανησυχία για τον κλονισμό της οικογένειας.
Άραγε η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι να ενταχθεί σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο ,ώστε να αυξηθεί η εσωτερική συγκρότηση των εφήβων;; Πόσοι γονείς ή εκπαιδευτικοί μπορούν να μιλήσουν σ’ ένα έφηβο για τον ρόλο τους ως άνδρες ή ως γυναίκες χωρίς οι ίδιοι να πέσουν σε αντιφάσεις και ασάφειες;; Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η αυξανόμενη χαοτική συμπεριφορά των εφήβων –ναρκωτικά, ψυχιατρικά προβλήματα, νεανική εγκληματικότητα..... εκφράζουν την αύξηση των δυσλειτουργικών αντιλήψεων, συναισθημάτων και ενεργειών που αφορούν την σύγχρονη οικογένεια. Γιατί εθελοτυφλούμε όταν θεωρούμε ότι οι σεισμοί πολλών ρίχτερ που συγκλονίζουν την σύγχρονη οικογένεια δεν επηρεάζουν τον τρόπο που θα λειτουργήσει ο έφηβος μέσα στο σπίτι, μέσα στο σχολείο, στους χώρος δραστηριότητας του (επαγγελματικοί στόχοι, σχέσεις με τον μελλοντικό σύντροφο)!!!
Οι έφηβοι ξεκάθαρα αναζητούν καινούργιους τρόπους συνύπαρξης. Η επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη γίνεται πλέον πιο σημαντική, πέραν από την ανταλλαγή των υλικών αγαθών. Ο σκοπός για την συμβίωση των μελών μιας οικογένειας συνδέεται ολοένα και περισσότερο με την ψυχοκοινωνική τους επιβίωση. Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι οι έφηβοι τονίζουν με έμφαση την ανάγκη τους για επικοινωνία. Αν κάποτε ο ρόλος της οικογένειας της βιομηχανικής εποχής ήταν να παραδώσει στην κοινωνία ένα εκπαιδευμένο μέλος για να αυξηθεί η βιομηχανική παραγωγή, η οικογένεια της μεταβιομηχανικής εποχής σκοπό της έχει να παραδώσει στην κοινωνία συγκροτημένα άτομα όπου θα μπορούν να συμβάλουν στην λειτουργικότητα των ομάδων στις οποίες θα ανήκουν.

  
ΤΙ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΕΦΗΒΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ
Όχι μόνο το ζητούν αλλά το φωνάζουν κιόλας:  «Δεν θέλουμε τους γονείς από επάνω μας, μα δίπλα μας». Σ’ ένα παιδί έως τα 10 του μπορεί ο γονιός να είναι «κατά πάνω του». Το ίδιο ούτε το καταλαβαίνει, αλλά ούτε και το συνειδητοποιεί, δεν έχει την ενδοστρέφεια, δεν βασανίζεται. Η εφηβική ηλικία όμως αναδιπλώνεται, στρέφεται στον εαυτό της. Οι έφηβοι θέλουν τους γονείς τους δίπλα τους. Οι έφηβοι δεν λένε μακριά, μα δίπλα. Κάτι άλλο που ζητούν οι έφηβοι από τους μεγαλύτερους είναι να «ξεχάσουν την εποχή τους ή να προσαρμοστούν στην τωρινή». Όποια ηλικία και αν έχουν οι γονείς οι έφηβοι τους βλέπουν ως πολύ μεγάλους. Καλό και χρήσιμο είναι οι γονείς να κάνουν την αυτοκριτική τους, την αυτογνωσία και να ελέγξουν τον αυτοέλεγχο τους.

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΙ
Ακατάλληλοι τρόποι γονικής συμπεριφοράς
Κάθε γονέας επιθυμεί και θέλει να έχει άριστες σχέσεις με τα παιδιά του, το δύσκολο είναι πως θα βρεθεί ο τρόπος να υλοποιηθούν σωστά οι σχέσεις και τα εφόδια. Αρκετοί γονείς αποφασίζουν να είναι διαλλακτικοί, φιλικοί, τι γίνεται όμως όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα έφηβα παιδιά τους;; Αρκετοί γονείς τα ξεσπάσματα αυτά τα αντιμετωπίζουν ως «μία περίοδο κρίσεις και θα περάσει», ή «μόνο με αυταρχικότητα καταλαβαίνουν αυτοί οι νέοι». Όλα αυτά όμως δεν έχουν τα θεμιτά αποτελέσματα. Ένα αρκετά συχνό μοντέλο γονικής συμπεριφοράς είναι οι «Ανεχτικοί», οι οποίοι διστάζουν να υποστηρίξουν τις απόψεις και τα πιστεύω τους ανοιχτά. Χαρακτηρίζονται ως καλόβολοι, δεν διαφωνούν σχεδόν ποτέ με τους εφήβους, σπάνια θα εκφέρουν την γνώμη τους για διάφορα θέματα. Η σύγκρουση αποφεύγεται με κάθε τρόπο. Πάντως κοινωνικά αυτό το γονικό μοντέλο θεωρείται ιδανικό για την εξισσορόπηση της οικογένειας.  Η αποτυχία της ανεκτικότητας αφαιρεί από τους γονείς και από τον έφηβο την έννοια του σεβασμού και της αλληλοεκτίμησης. Οι έφηβοι δεν συνεργάζονται ως μέλη της οικογένειας τους, οι γονείς δυσκολεύονται να διατηρήσουν την ενότητα της οικογένειας τους.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
1.     Οικογενειακή ατμόσφαιρα
2.     Αριθμός των αδελφών κατά σειρά γέννησης
3.     Κοινωνικοοικονομική κατάσταση
4.     Πληθυσμιακή μετακίνηση

ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ /ΘΕΣΗ ΕΦΗΒΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΟΝΕΑ
1.    Απορριπτική στάση. Ο έφηβος δεν τους παραδέχεται, μέχρι και την αρχή της εφηβείας ο γονιός για το παιδί ήταν σ’ ένα βάθρο, τώρα η εξιδανίκευση σιγά-σιγά καταλύει και η εικόνα του παίρνει μία πιο πραγματική άποψη και θέση.
2.    Η στάση της ειρωνείας. Συχνά μπορεί να συναντήσουμε ανθρώπους που θέλουν να «εξουδετερώσουν» κάτι και το ειρωνεύονται. Οι έφηβοι σ’ αυτή την αναπτυξιακή τους (σ’ όλα τα επίπεδα) φάση δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν λογικά μία νέα κατάσταση και έτσι ειρωνεύονται.
3.    Επαναστατική στάση. Η επανάσταση τους είναι συχνά επίμονη και σκληρή, εδώ ανήκουν γονείς όπου δεν φρόντισαν να συνεννοηθούν με τα παιδιά τους για διάφορα θέματα σε μικρότερη ηλικία. Οι έφηβοι είναι ανοιχτοί προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά η επαναστατικότητα αυτή απέναντι στους γονείς γίνεται σε περιβάλλοντα χρόνο και χώρο όπου αυτές οι δύο γενιές δεν μπόρεσαν να επικοινωνήσουν, να κατανοήσουν.

Γράφει η Βαϊτσου Δήμητρα
 Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας  Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια




Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

Οταν οι έφηβοι θέλουν να παρατήσουν το σχολείο...





Η υποχρεωτική φοίτηση δημιουργεί μία σειρά σοβαρών προβλημάτων σχετικά με τους στόχους της ζωής γι 'αυτούς που δεν μπορούν ν' ανταποκριθούν στις σχολικές απαιτήσεις. Για τους καλούς μαθητές το σχολείο είναι ένα είδος γέφυρας μεταξύ του κόσμου του παιδιού και αυτού των ενηλίκων. Για τα παιδιά με δυσκολίες μάθησης, που δεν μπορούν ή δε θέλουν να μάθουν γράμματα, το σχολείο είναι ο τόπος όπου πιθανά ξεκινά η πάλι εναντίον της κοινωνίας" 
Καθηγητής S. Toby 

Οι απαιτήσεις του σχολείου σήμερα από τα παιδιά και τους εφήβους είναι πολύ μεγαλύτερες συγκριτικά με προηγούμενες γενιές. Στην ανταγωνιστική κοινωνία μας το τίμημα της αποτυχίας είναι βαρύ. Αντίθετα η καλή σχολική επίδοση του μαθητή στο σχολείο είναι άμεσα συνδεδεμένη με την επαγγελματική επιτυχία στην ενήλικη ζωή και κατ' επέκταση με την κοινωνική του καταξίωση.

Συναισθηματικές διαταραχές και άρνηση για σχολική επίδοση
Η κακή απόδοση στο σχολείο είναι συνηθισμένη έκφραση της επανάστασης του εφήβου. Αρκετοί είναι οι νέοι που πιστεύουν πως η ζωή θα ήταν τέλεια αν δεν υπήρχε το σχολείο. Στη διάρκεια του μαθήματος είναι αφηρημένοι ή προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή των καθηγητών, διακόπτοντας έτσι το μάθημα και ενοχλώντας άλλους πιο ευσυνείδητους μαθητές. Σπάνια παραδίδουν εργασίες, δε γράφουν καλά ή απουσιάζουν από τα διαγωνίσματα, δεν ενδιαφέρονται για καλούς βαθμούς και γενικά φαίνεται να μη νοιάζονται για τη μάθηση και να αδιαφορούν για το μέλλον τους. Ορισμένοι μαθητές που έχουν τέτοια συμπεριφορά απέναντι στο σχολείο συχνά κρύβουν ένα αίσθημα αποτυχίας. Οι αντιδράσεις τους θυμίζουν κατάθλιψη ή χαμηλή αυτοεκτίμηση που τους στερεί τα κίνητρα. Δεν έχουν πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό τους και γι' αυτό δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια για να έχουν καλύτερη απόδοση στο σχολείο - παρόλο που η επιτυχία τους στο σχολείο θα ενίσχυε την αυτοπεποίθησή τους, αυτοί θεωρούν ότι δεν τους αξίζει και γι' αυτό δεν προσπαθούν να την κατακτήσουν. 

Πολλές φορές το οικογενειακό περιβάλλον ή και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ασκώντας κριτική και ξεστομίζοντας χαρακτηρισμούς, όπως "είσαι χαζός, τεμπέλης, κλπ", δίνουν έμφαση στις χαμηλές επιδόσεις και τον αποθαρρύνουν. Αυτή η αντιμετώπιση του καταστρέφει την αυτοπεποίθηση και δεν του δίνει κίνητρο για μεγαλύτερη προσπάθεια.

Οι καλοί μαθητές συνήθως έχουν καλή υγεία, η νοημοσύνη τους είναι μέση ή άνω του μέσου όρου και έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένες κοινωνικές δεξιότητες. Έχουν καλή αυτοεικόνα, αυτοπεποίθηση και σωστή αντίληψη για την ποιότητα των σχέσεων με τους άλλους. 


Παράγοντες που επηρεάζουν την επίδοση στο σχολείο 
  • Η εφηβεία ως εξελικτικό στάδιο:
    Αυτή την περίοδο οι νέοι διεκδικούν την ανεξαρτησία τους, ανακαλύπτουν την ταυτότητά τους, ορίζουν τη θέση τους στην κοινωνία, έρχονται αντιμέτωποι με τη σεξουαλικότητά τους, αρχίζουν να βάζουν στόχους και να παίρνουν σημαντικές αποφάσεις, ΄οπως ο επαγγελματικός προσανατολισμός τους - κι όλα αυτά είναι πηγές άγχους 
  • Οικογενειακές υποθέσεις:
    Διαταραγμένες διαπροσωπικές σχέσεις, διαζύγιο (έρευνες έχουν δείξει ότι το διαζύγιο επηρεάζει αρνητικά την επίδοση, ειδικότερα στα παιδιά της μέσης κοινωνικής τάξης), αλλαγές στη δουλειά των γονιών που επιβάλλουν μετακινήσεις στην οικογένεια. κά 
  • Το μέγεθος της οικογένειας και η σειρά γέννησης του παιδιού:
    Στις πολύτεκνες οικογένειες συχνά υπάρχει μία τάση για μεγαλύτερα προβλήματα. - Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι τα περισσότερα πρωτότοκα παιδιά έχουν μία τάση για καλύτερη επίδοση. 
  • Η κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας 
  • Το κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο των γονιών 
  • Η ποιότητα της σχέσης που έχει ο έφηβος με την οικογένειά του:
    Το ενδιαφέρον, η ενθάρρυνση και οι επιθυμίες των γονέων που θα πρέπει να έχουν ρεαλιστικούς στόχους και να σέβονται τις επιλογές του παιδιού τους σε σχέση με την επιλογή του επαγγέλματος έχουν αποδειχτεί κίνητρα για την επίδοση του παιδιού τους στο σχολείο. 
  • Οι αυξανόμενες απαιτήσεις που ασκεί το εκπαιδευτικό σύστημα και ο όλο και μεγαλύτερος ανταγωνισμός για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια:
    Ορισμένοι έφηβοι θεωρούν ότι το σχολείο είναι απαιτητικό και ο ανταγωνισμός μεγάλος που δεν υπάρχει λόγος ούτε να προσπαθήσουν με αποτέλεσμα να μην ενδιαφέρονται για τις απαιτήσεις του ή ακόμη και να θέλουν να το παρατήσουν. 
  • Οι μαθησιακές δυσκολίες:
    Σε πολλούς μαθητές δεν έγινε έγκαιρη διάγνωση με αποτέλεσμα τα παιδιά να αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες και να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου.
Η καλή σχολική επίδοση δημιουργεί τα προσόντα που μπορεί να οδηγήσουν αργότερα στην επαγγελματική επιτυχία. Αν όμως το παιδί σας δυσκολεύεται και ιδιαίτερα αν σταματήσει το σχολείο μπορεί να συναντήσει πολλές πόρτες κλειστές στο μέλλον.


Ο έφηβος θέλει να σταματήσει το σχολείο
Πολλές μπορεί να είναι οι δικαιολογίες που θα προβάλλει ο έφηβος στην απόφασή του να σταματήσει το σχολείο. Μπορεί να μην αποδίδει, να έχει κακή σχέση με τους καθηγητές, να βαριέται, να μην ενδιαφέρεται για τη γνώση, να θέλει να εργαστεί για να αυτονομηθεί οικονομικά, κά. Για ορισμένους νέους το σχολείο είναι μία ρουτίνα που τους έχει παγιδέψει και αφήνοντάς το πιστεύουν ότι θα βρουν μία αποδοτική δουλειά που θα τους ικανοποιεί και θα τα καταφέρουν καλύτερα, ωστόσο μία τέτοια απόφαση στην πορεία φαίνεται να τους αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθηση. 

Σε μία τέτοια ανακοίνωση του παιδιού οι περισσότεροι γονείς φαίνεται να τρομοκρατούνται και δεν ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν. Νιώθουν σαν να γκρεμίστηκαν τα δικά τους όνειρα και πολλές ευκαιρίες να χάνονται για το παιδί τους. 


Οι συμβουλές μας για τη στάση των γονιών 
  • Σε μία τέτοια περίπτωση καλό θα είναι να μιλήσετε με το παιδί σας για τις οικονομικές και κοινωνικές απαιτήσεις της ζωής. Ακόμα και αν ο έφηβος προβάλλει αντίσταση στις προτάσεις σας κάντε τον να σκεφτεί το μέλλον όχι μόνο βραχυπρόθεσμα αλλά βάζοντας και μακροπρόθεσμους στόχους. 
  • Υπενθυμίστε του ότι το σχολείο είναι υποχρεωτικό , προς το παρόν "η δουλειά" του είναι αυτή και καλό θα είναι να την αντιμετωπίσει με σοβαρότητα ώστε να αξιοποιήσει αργότερα τις ευκαιρίες που θα του δοθούν. 
  • Ζητήστε του να συζητήσετε τις προτάσεις του, τι λύσεις προτείνει, και ακούστε προσεκτικά και όχι επικριτικά τις απόψεις του. 
  • Συζητήστε μαζί του για την επαγγελματική του κατάρτιση και για τις όποιες επαγγελματικές επιλογές έχει στο μυαλό του. Αν χρειάζεται βοήθεια επισκεφτείτε έναν ειδικό που θα τον βοηθήσει στον επαγγελματικό προσανατολισμό. 
  • Ωθήστε το παιδί να μιλήσει με άλλα παιδιά που έχουν αφήσει το σχολείο, ώστε να δει και τις συνέπειες που μπορεί να έχει μία τέτοια απόφαση 
  • Αντιμετωπίστε με ευαισθησία το παιδί εάν υπάρχουν μαθησιακές δυσκολίες. 
  • Συζητήστε το θέμα διεξοδικά με το παιδί σας αφήνοντάς του το περιθώριο να πάρει τις αποφάσεις του. 
  • Ζητήστε τη βοήθεια κάποιου ψυχολόγου εάν κρίνετε ότι το παιδί χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη. Πολλές φορές μία λανθάνουσα κατάθλιψη οδηγεί το παιδί σ' αυτή την απόφαση, σε μία τέτοια περίπτωση ο ψυχολόγος θα τον βοηθήσει να καταπολεμήσει την αυτοκαταστροφική του τάση και να γίνει παραγωγικός.
Όταν είναι έτοιμος είναι πολύ πιθανό να επιστρέψει στο σχολείο ή να ακολουθήσει άλλες εναλλακτικές δυνατότητες εκπαίδευσης. Προσπαθήστε να μην είστε υπερβολικοί στις αντιδράσεις σας. Αν πιέσετε υπερβολικά τον έφηβο στην προσπάθειά σας να του δώσετε κίνητρα μπορεί να πετύχετε ακριβώς το αντίθετο. Κάντε διάλογο μαζί του, δώστε του χρόνο και έχετε υπομονή για να δείτε τις αντιδράσεις του. 




της κας Ντόρας Μίνου

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011

ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η' ΑΠΟΤΥΧΙΑ...ΕΝΑ ΑΓΧΟΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΟΥ...




Το άγχος της επιτυχίας και ο φόβος της αποτυχίας

Το όραμα και η προσδοκία εισόδου σε κάποιο πανεπιστήμιο. 
Η πίεση της οικογένειας, 
η έλλειψη ευκαιριών στον επαγγελματικό τομέα 
και το άγχος της καθιέρωσης «Γολγοθάς» για χιλιάδες εφήβους κάθε χρόνο. 
Ο ρόλος του σχολείου όμως δεν είναι μόνο η προετοιμασία των μαθητών για την είσοδο σε κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά πολύ περισσότερο η ανάδειξη της προσωπικότητας και η ομαλή είσοδος του παιδιού στο κοινωνικό «γίγνεσθαι».


    Η «εκπαιδευτική καθυστέρηση ή ανεπάρκεια», περισσότερο γνωστή ως «σχολική αποτυχία», είναι ένα ιστορικό φαινόμενο που εμφανίζεται μέσα σε κάθε κοινωνία και εκπαιδευτικό σύστημα και αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα στις μέρες μας. Η σχολική αποτυχία έχει άμεση σχέση με τους θεσμούς της οικογένειας και του σχολείου. Τα δυο «συστήματα», ανάμεσα στα οποία κινείται το παιδί - μαθητής, παίζουν καθοριστικό ρόλο στη σχέση που θα αναπτύξει το παιδί στην πρώτη του επαφή με την εκπαίδευση. Ομάδα ψυχολόγων, που ασχολήθηκε με το θέμα, εξέδωσε μελέτη με τον τίτλο «Η σχολική αποτυχία. Από την "οικογένεια" του σχολείου στο "σχολείο" της οικογένειας», δίνοντας στοιχεία σχετικά με τη συμπεριφορά των μαθητών μέσα στο σχολείο, τις φοβίες που αντιμετωπίζουν και τις σχέσεις που αναπτύσσουν με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.
    Ο φόβος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος απέναντι σε κάθε είδους δοκιμασία και ιδιαίτερα όταν αυτή δε στέφεται από την επιτυχία, είναι πάρα πολύ ανεπτυγμένος κατά τη διάρκεια της σχολικής του σταδιοδρομίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα φοβίας, τονίζουν οι ψυχολόγοι, είναι η δυσκολία και, όχι σπάνια, η αδυναμία ορισμένων παιδιών να αφομοιώσουν το περιεχόμενο κάποιων μαθημάτων και ιδιαίτερα των μαθηματικών. Ο όρος «αριθμοφοβία» ή «μαθηματικοφοβία» έχει άμεση σχέση με τα συναισθήματα του ατόμου προς τα μαθηματικά. Η σύνδεση του συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου με το συναίσθημα του φόβου ή του δέους έχει κατά κανόνα δραματικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη του ατόμου, ενώ η προέκτασή του στο εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει στην αποφυγή και την εγκατάλειψη του ίδιου του σχολείου.


Εφιάλτης το άγχος της «επιτυχίας»
    Το άγχος της επιτυχίας και παράλληλα ο φόβος της αποτυχίας σε κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο, προκειμένου να επιτευχθεί η κοινωνική καταξίωση, έχει γίνει ο «εφιάλτης» κάθε νέου ανθρώπου. Τα πρότυπα που προβάλλονται σήμερα στις περισσότερες κοινωνίες θέλουν τον επιτυχημένο άνθρωπο οικονομικά ευκατάστατο και επαγγελματικά καταξιωμένο, χωρίς να βάζουν όρια στον τρόπο επίτευξης αυτού του σκοπού. Η «επιτυχία», έτσι όπως αυτή προβάλλεται και διαφημίζεται από ορισμένους, έρχεται μέσα από το πέρασμα στις ανώτατες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Κάθε χρόνο περισσότεροι από 150.000 νέοι ξεκινούν τη σχολική χρονιά τους με το όραμα και την προσδοκία της εισόδου σε κάποιο πανεπιστήμιο. Η πίεση της οικογένειας, η έλλειψη ευκαιριών στον επαγγελματικό τομέα και το άγχος της καθιέρωσης γίνονται ο «Γολγοθάς» χιλιάδων εφήβων. Η πίεση, ο φόρτος εργασίας και ο ανταγωνισμός οδηγούν τα παιδιά στην απομόνωση και τις οικογένειές τους σε μια άθελη ασφυκτική πίεση, προκειμένου να φτάσουν στην επιτυχία.
    Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα δημιουργεί ένας είδος ανταγωνισμού χωρίς προηγούμενο. Μέσα σε ένα διάστημα τριών ωρών, τα παιδιά πρέπει να περάσουν γνώσεις στο χαρτί που χρειάστηκαν χρόνια για να τις αποκτήσουν και παράλληλα να γράψουν καλύτερα από τους υπόλοιπους υποψηφίους. Η ψυχολόγος Μαρία Καϊλα τονίζει ότι, σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, «παρατηρείται πολύ συχνά το φαινόμενο πλήρους αδυναμίας ενός ατόμου να χρησιμοποιήσει με ικανοποιητικό τρόπο γνωστά του δεδομένα, όταν εργάζεται κάτω από ψυχολογική ένταση, ενώ, αντίθετα, η καλή διάθεση διευκολύνει ακόμα και τη χάραξη διαφορετικής από τις γνωστές πορείας για την επίλυση κάποιου θέματος». Με την επιστημονική αυτή άποψη και γνωρίζοντας την ψυχολογική φόρτιση των μαθητών, κατά τη διάρκεια των εξετάσεων και ειδικά κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων, έχουμε μπροστά μας την πλήρη εικόνα που καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτά τα παιδιά.


Ο ρόλος του εκπαιδευτικού
    Σε αυτή την καθιερωμένη κατάσταση οι εκπαιδευτικοί είναι ανίκανοι να αντιδράσουν και πολλές φορές, μέσα από το άγχος να βγει η ύλη και να προετοιμάσουν όσο καλύτερα τα παιδιά για τις εξετάσεις, χωρίς καν να το καταλάβουν, δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές μέσα σε κάθε τάξη. «Η υποβάθμιση του εκπαιδευτικού της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με την παράλληλη μείωση του ρόλου του σχολείου και το αυξανόμενο γόητρο της κρυφής αλαζονείας της παραπαιδείας, που πουλιέται ακριβά (στα διάφορα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα μαθήματα), δίνοντας βραβεία στη σχολική επιτυχία των Πανελλαδικών Εξετάσεων, δομικά ενσωματωμένα στην κοινωνική επιτυχία και το επαγγελματικό μέλλον, είναι η εικόνα που παρουσιάζει το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα στην Ελλάδα», υποστηρίζει η ψυχολόγος Μ. Καϊλα.


Ο «καλός μαθητής»
    Ο «καλός» μαθητής είναι το κοινωνικό - πολιτιστικό αντίτυπο και παράγωγο του ισχύοντος συστήματος. Διδακτική αξιολόγηση, βαθμολογία, επιβράβευση κινούνται μέσα σ' αυτό το μοιρολατρικό πλαίσιο, η έλλειψη επικοινωνίας δεν αφήνει ακάλυπτο μόνο τον «αποτυχημένο» μαθητή (ενδεχομένως και «αποτυχημένο» πολίτη), αλλά και τον «καλό» μαθητή. Παράδειγμα η αυτοκτονία της δεκαεξάχρονης μαθήτριας στη Λάρισα, το Φλεβάρη του '95, η οποία, παρά τις άριστες επιδόσεις, δεν «επικοινώνησε» με το πρόβλημά της. Ούτε μέσα από το σχολείο ούτε μέσα από την οικογένειά της, αφού και από τις δυο πλευρές φαίνεται η ανεπάρκεια επικοινωνίας και εμπιστοσύνης.
    Η συμπαράσταση της οικογένειας και των εκπαιδευτικών σε αυτή τη δοκιμασία, που καλούνται να περάσουν κάθε χρόνο χιλιάδες νέοι, είναι καθοριστική και αναγκαία. Σύμφωνα όμως με έρευνα ομάδας ψυχολόγων, φαίνεται ότι «οι μαθητές που έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο και έχουν πιθανότητες να περάσουν σε κάποιο πανεπιστήμιο, έχουν από την οικογένειά τους ενίσχυση και συμπαράσταση ακόμα και σε περίπτωση αποτυχίας, ενώ αντίθετα οι μαθητές που έχουν κακές επιδόσεις αντιμετωπίζονται από την οικογένεια με αδιαφορία - μοιρολατρία, μαζί με αποθάρρυνση για κάθε προσπάθεια».
    Καθοριστικό ρόλο στη στάση της οικογένειας απέναντι στην απόδοση των μαθητών παίζουν τόσο οι γραμματικές γνώσεις των γονιών, όσο και η επαγγελματική τους κατάσταση.


Ένα φτωχό «πάρε – δώσε»
    Οι εκπαιδευτικοί από την πλευρά τους βλέπουν μέσα από την ειδική γνώση που προσφέρουν στα παιδιά, αλλά και την αδιαφορία που αυτά δείχνουν από τις περιορισμένες γνώσεις που αποκτούν μέσα από το σχολείο, να απομακρύνονται και να χάνουν την επαφή τους με τους μαθητές. Μέσα από τους κρατικούς μηχανισμούς έχουν τη δυνατότητα να γαλουχούν το σύνολο, είναι όμως αναρμόδιοι να επιλέξουν οι ίδιοι τις αξίες που μεταβιβάζουν. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οδεύει προς ένα φτωχό «πάρε – δώσε», χάνοντας τον πραγματικό του χαρακτήρα.
    Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να βρει τον πραγματικό του δρόμο, «θα πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε ένα σχολείο όπου είναι εύκολο στους δασκάλους να διδάξουν και σε ένα σχολείο εύκολο στα παιδιά να μάθουν...».Βασιζόμενοι πάνω στη σκέψη του Τολστόι, ότι το σχολείο πρέπει να είναι ένας χώρος όπου θα δίνονται στα παιδιά ευκαιρίες «ομαλής» κοινωνικοποίησης, είναι κατανοητό ότι ρόλος του σχολείου δεν είναι μόνο η προετοιμασία των μαθητών για την είσοδο σε κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά πολύ περισσότερο η ανάδειξη της προσωπικότητας και η ομαλή είσοδος του παιδιού στο κοινωνικό «γίγνεσθαι».

[άρθρο από τον ημερήσιο τύπο Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ]

Και όλα αυτά, γιατί πάντα κρίνουμε τους άλλους δίπλα μας,  για το πως είναι εξωτερικά και ποια είναι η "κοινωνική τους θέση".... Δεν ψάξαμε ποτέ, να δούμε τι πραγματικά είναι.... Τι κρύβεται μέσα, από το σώμα και πίσω από τις "χρυσοστόλιστες ετικέτες". Εύκολη η κριτική και μπορεί να την κάνει ο καθένας.... Πόσο εύκολα όμως,  κάποιος από εμάς, (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα) μπορεί να πει ..."ΕΓΩ ΕΧΩ ΑΝΘΡΩΠΙΑ....ΝΑΙ!!! ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ" ..... (άμα ακόμα το σκέφτεσαι για να απαντήσεις.... σίγουρα δεν είσαι!!!!!!)